ไฟลุกในห้องประชุม

“ถ้าคุณมีปัญญาคิดได้แค่นี้ ก็อย่าเรียกว่าตัวเองเป็น Creative Director เลยค่ะ อายชื่อตำแหน่งตัวเองบ้าง” เสียงของเรย์กร้าวและเย็นเฉียบพอที่จะแช่แข็งบรรยากาศในห้องประชุมกระจกใสได้ในพริบตา เขากระแทกแฟ้มงานลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวดัง *ปัง* จนคนในทีมอีกสามคนที่นั่งร่วมโต๊ะถึงกับกลั้นหายใจ คีย์ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะไม่สะทกสะท้าน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงหรี่มองคนที่กล้าท้าทายเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่ยิ้ม แต่เป็นสัญญาณของพายุที่กำลังก่อตัว “ไอเดียที่ผมเสนอไป คือสิ่งที่ตลาดต้องการ ไม่ใช่สิ่งที่อีโก้ของ ‘คุณ’ ต้องการ เรย์” คีย์เน้นคำว่า ‘คุณ’ ราวกับมันเป็นคำด่าทอที่สุภาพที่สุด “ถ้าคุณแยกแยะความสำเร็จของโปรเจกต์กับความเอาแต่ใจตัวเองไม่ได้ ผมว่าเราคงต้องคุยกันยาว” “อีโก้เหรอ?” เรย์หัวเราะในลำคอ ดวงตาสวยคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวลงไปเท้าแขนกับโต๊ะ ร่นระยะห่างระหว่างเขากับคีย์จนเหลือเพียงไม่กี่คืบ “ที่ผมค้าน เพราะสิ่งที่เสนอมามันคือขยะ! ผมทุ่มเทกับแคมเปญนี้มากพอที่จะไม่ปล่อยให้มันพังเพราะวิสัยทัศน์เชยๆ ของคุณ คุณน่ะ… มันก็แค่พวกเกาะอยู่บนบัลลังก์ที่ชื่อว่าตำแหน่ง แล้วลืมไปแล้วว่าการเป็นครีเอทีฟที่ดีมันต้องมีหัวใจ ไม่ใช่แค่ตัวเลข!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอย่างกะทันหัน ความกดดันจากผู้ชายสองคนที่มีออร่าต่างกันสุดขั้วกำลังปะทะกันจนอากาศรอบข้างดูจะร้อนระอุ คีย์ไม่ได้โกรธจนหน้าแดงเหมือนคนทั่วไป ในทางกลับกัน เขายิ่งนิ่ง นิ่งจนน่ากลัว เขาสอดมือประสานกันบนโต๊ะ จ้องมองเรย์ด้วยสายตาที่เหมือนนักล่ากำลังสำรวจเหยื่อที่ขัดขืน “คุณคิดว่าตัวเองฉลาดพอที่จะสอนงานผมสินะ?” “ผมไม่ได้คิดว่าตัวเองฉลาด แต่ผมรู้ว่าตัวเอง ‘ไม่โง่’ ที่จะทำตามสั่งงี่เง่าของคนเผด็จการ” คีย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงจากหลอดไฟจนร่างของเรย์ตกอยู่ในเงามืด คีย์ก้าวเข้ามาใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของคนตรงหน้า ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ใกล้ใบหูของคนตัวเล็กกว่าอย่างคุกคาม “รู้ไหมเรย์” คีย์กระซิบเสียงต่ำ พร่ามัวแต่เต็มไปด้วยอำนาจ “ความดื้อรั้นของคุณมันน่ารำคาญ… แต่ก็น่า ‘สั่งสอน’ ให้รู้สำนึกเหมือนกัน” “อย่ามาทำเป็นพูดจาต่ำๆ แบบนี้กับผม คีย์ ถอยไป” เรย์ไม่ได้ถอยหนี แต่กลับเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ หัวใจของเขาสั่นไหวไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้—แรงดึงดูดที่เขากำลังพยายามผลักไสมาตลอดหลายเดือนที่ต้องนั่งทำงานโต๊ะข้างๆ กัน คีย์เลื่อนมือขึ้นไปจับปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าของเรย์เบาๆ ท่าทีที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความรุนแรงในน้ำหนักมือ “ถ้าจะเถียงผมต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ ก็เตรียมรับมือกับผลที่ตามมาให้ดีแล้วกัน… ว่าแต่ ตอนนี้คนอื่นเขาออกไปหมดแล้วนะ” เรย์ชะงัก สายตาเหลือบไปมองรอบโต๊ะที่ว่างเปล่าไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ทีมงานทุกคนชิงหนีไปตั้งแต่นาทีที่บรรยากาศเริ่มเดือดพล่าน ทิ้งให้เขาสองคนเผชิญหน้ากันในห้องปิดตายที่มีเพียงกระจกสะท้อนเงาของทั้งคู่ เรย์พยายามจะถอยหลัง แต่ทว่าคีย์กลับไวกว่า เขาคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่นแล้วกระชากร่างนั้นให้เข้ามาใกล้จนหน้าอกของทั้งคู่แนบชิดกัน เรย์เบิกตากว้างเมื่อรู้สึกได้ถึงความร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่ม “คุณจะทำอะไร…” เรย์ถาม เสียงเริ่มสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของคีย์ มันไม่ใช่แววตาของหัวหน้างานที่กำลังโกรธ แต่มันคือแววตาของคนหิวโหยที่กำลังจ้องจะขย้ำ “ทำในสิ่งที่ผมอยากทำมาตลอดทั้งเช้า” คีย์กระซิบชิดริมฝีปาก “สอนให้คุณรู้ว่า… คนอย่างผม เวลา ‘คลั่ง’ ขึ้นมา มันไม่มีเซฟโซนที่ไหนที่คุณจะหนีพ้นหรอกนะ” ในจังหวะที่หัวใจของเรย์เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เสียงบานประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น “คีย์คะ! ฉันนำเอกสารสรุปยอดขายมาให้—อุ๊ย!” ร่างของหญิงสาวสวยเฉี่ยวหยุดชะงักกึกอยู่หน้าประตู ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เธอนิ่งค้างไปทันที—เรย์ที่ถูกคีย์ต้อนจนมุมอยู่กับมุมโต๊ะ โดยที่มือของคีย์ยังคงโอบรั้งเอวของเรย์เอาไว้แน่น และใบหน้าของทั้งสองก็ใกล้กันจนแทบจะไม่มีช่องว่าง คีย์ไม่ได้ผละออก แต่เขากลับหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาเย็นชาเรียบเฉย ส่วนเรย์ที่หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอาย ได้แต่กัดริมฝีปากจนห่อเลือดในใจได้แต่ตะโกนด่าว่า *ซวยแล้ว* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มจะเกินขอบเขตของเรย์และคีย์นะคะ แบล็กเวลเวตจะรีบกลับมาต่อตอนหน้าให้ทันใจแน่นอนค่ะ