เมนูแรกคือความปั่นป่วน

กลิ่นหอมกรุ่นของทรัฟเฟิลและเนยละลายคละคลุ้งไปกับบรรยากาศตึงเครียดในห้องครัวสเตนเลสสตีลเกรดพรีเมียม แต่ไออุ่นเหล่านั้นไม่อาจละลายน้ำแข็งในแววตาคู่คมของเชฟหนุ่มที่กำลังจ้องเขม็งมายังร่างระหงในชุดยูนิฟอร์มสีดำสนิทได้เลยแม้แต่น้อย "ผมไม่ได้จ้างคุณมาทำสงครามประสาท... ผมจ้างมาล้างจานครับคุณเรย์" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นเอ่ยขึ้น รอดผ่านไรฟันของเชฟมิชลินสตาร์อัจฉริยะผู้รักความสมบูรณ์แบบอย่าง 'ธันวา' เจ้าของร้านอาหารลับที่ซ่อนตัวอยู่หลังตึกเก่าแก่ย่านใจกลางเมือง เรย์ หรือในคราบเด็กฝึกงานคนใหม่ที่แฝงตัวเข้ามาเพื่อสืบหาเบาะแสลับบางอย่าง เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยฉายแววพยศอย่างปิดไม่มิด มือเรียวที่กำฟองน้ำชุ่มน้ำยาอยู่สั่นระริกด้วยความโกรธ ไม่ใช่เพราะงานล้างจานกองโตเป็นภูเขาเลากา แต่เป็นเพราะความซวยซ้ำซ้อนที่ทำให้เขาหยิบเอกสารประวัติปลอมผิดเล่ม จนถูกส่งตัวมาประจำการตรงหน้าผู้ชายปากร้ายคนนี้แทนที่จะเป็นห้องทำงานเอกสารชั้นบน "ถ้าสายตาของคุณมันว่างมากนัก ทำไมไม่เอาไปใช้กวาดเศษผักบนพื้นแทนที่จะมาจ้องหน้าผมล่ะครับ เชฟธันวา" เรย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความท้าทายที่พร้อมจะจุดชนวนระเบิดได้ทุกเมื่อ ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะล้างจานอย่างรวดเร็ว ชนิดที่เรย์ไม่ทันตั้งตัว กลิ่นอายความเป็นชายผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศชั้นดีและฟีโรโมนอันตรายพุ่งเข้าปะทะนาวิกประสาทจนเรย์ต้องผะงกศีรษะถอยหลังโดยอัตโนมัติ ทว่าสะโพกกลับชนเข้ากับขอบอ่างล้างจานอย่างจัง ปิดตายทุกเส้นทางหนี "ปากดี... หวังว่าฝีมือของคุณจะคมพอกับคำพูดนะ" ธันวาโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงทุ้มพร่าใกล้ชิดจนขนลุกซู่ "จำไว้ว่าที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และผมเกลียดความผิดพลาดที่สุด โดยเฉพาะความผิดพลาดจากคนสะเพร่า" เรย์เชิดหน้าขึ้น สบตากับดวงตาสนิมเหล็กคู่นั้นอย่างไร้ความเกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวระส่ำด้วยความใกล้ชิดที่เกินขอบเขต "ผมก็เกลียดพวกเผด็จการจอมยุ่งเหมือนกันครับ ดังนั้น ต่างคนต่างอยู่จะดีที่สุด" ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังคุกกรุ่นด้วยแรงดึงดูดประหลาด และสงครามประสาทกำลังดำเนินไปถึงจุดเดือด เสียงฝีเท้าหนักแน่นพร้อมกับการเปิดประตูห้องครัวกระแทกผนังก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ร่างของชายชุดสูทสีเข้มปริศนาก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ ดวงตาคมกริบกวาดมองเรย์และธันวาที่ยืนแนบชิดกันอย่างมีความหมาย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเรย์เย็นเฉียบลงในพริบตา "โอ๊ะ... ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานนะครับ พอดีผมได้ยินมาว่า... 'สายลับ' ของใครบางคนกำลังจะถูกเปิดโปงความจริงแล้วล่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความลับนี้ด้วยกันนะครับ