ยินดีต้อนรับสู่สถาบันที่คนห่วยไม่ควรอยู่

“ถ้าการหายตัวไปของเธอคือวิธีแก้ปัญหาเรื่องเกรดเฉลี่ย ฉันขอบอกเลยว่าเธอคิดผิดมหันต์ค่ะ เร็น” น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกกรีดผ่านโสตประสาทของฉันทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับคืนมา กลิ่นอายของความเย็นยะเยือกอบอวลอยู่ในอากาศจนปลายจมูกเริ่มชาดิก เร็น—เจ้าของร่างนี้—กำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวเขื่องภายในห้องทำงานส่วนตัวของหัวหน้าหอพัก สิ่งที่เห็นผ่านสายตาพร่ามัวไม่ใช่ห้องนอนอบอุ่นอย่างที่ควรจะเป็น แต่เป็นเอกสารปึกใหญ่ที่มีตราประทับสีแดงฉานว่า ‘คำสั่งคัดชื่อออก’ ฉันกะพริบตาถี่ๆ พยายามปรับโฟกัส ภาพตรงหน้าคือหญิงสาวเรือนผมสีเงินยาวสลวยดุจเส้นไหมหิมะ นัยน์ตาสีฟ้าครามของเธอกำลังจ้องมองมาที่ฉันราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ เซเลสเทีย... หัวหน้าหอผู้สูงศักดิ์ที่นักเรียนทุกคนต่างหวาดเกรง “ฉันไม่ได้หายไปไหนค่ะ” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจกำลังกรีดร้องกับความทรงจำแปลกปลอมที่ไหลทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก ‘เร็น’ เด็กหนุ่มผู้โชคร้ายที่สอบตกวิชาเวทมนตร์พื้นฐานซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนถูกมองว่าเป็นตัวถ่วงของหอพัก [แจ้งเตือนระบบ: ยินดีต้อนรับผู้ใช้งานเข้าสู่โลกแห่งเวทมนตร์!] [สถานะปัจจุบัน: กำลังจะถูกคัดชื่อออกในอีก 10 นาที] [ภารกิจเฉพาะหน้า: ทำให้หัวหน้าหอเปลี่ยนใจ หรือไม่ก็ยอมรับชะตากรรมที่ไร้แต้มทักษะ] เสียงสังเคราะห์ที่ดังขึ้นในหัวทำให้ฉันแทบจะหลุดขำออกมา นี่มันมุกตลกอะไรกัน? ฉันเพิ่งข้ามภพมาถึงในร่างของคนกำลังจะตกงาน... ไม่สิ ตกเรียน! “ปากดีขึ้นนี่คะ” เซเลสเทียเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะที่กดดันหัวใจคนฟัง “การสอบปฏิบัติวิชาเวทควบคุมธาตุเมื่อวานนี้ เธอทำมันพังไม่เป็นท่า ไฟป่าเกือบจะลามไปถึงหอสมุดหลวง ถ้าไม่ใช่เพราะฉันยื่นมือเข้าไปขวาง เธอคิดว่าตัวเองจะรอดมานั่งเถียงฉันอยู่ตรงนี้ได้หรือไง?” ฉันนิ่งเงียบ มองดูใบหน้าสวยสง่าที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า เธอไม่ได้เกลียดฉัน เธอแค่... คาดหวัง แต่ความหวังที่ไม่มีทางเป็นจริงมันก็น่าสมเพชพอๆ กันนั่นแหละ “ถ้าฉันบอกว่ามีวิธีที่ทำให้ไฟนั่นไม่ใช่ความผิดพลาดล่ะคะ?” ฉันตัดสินใจเสี่ยง เซเลสเทียชะงัก เธอวางปากกาขนนกในมือลง ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังค้นหาพิรุธ “ว่ามาค่ะ ฉันมีเวลาให้เธอแค่สามนาที” ฉันยิ้มที่มุมปาก ในเมื่อระบบบอกว่าฉันมีทักษะพิเศษ ฉันก็ต้องลองใช้งานมันดู ในสายตาของฉันตอนนี้ ตัวเลขและข้อมูลแปลกๆ ลอยวนอยู่รอบตัวเซเลสเทีย มันไม่ใช่เวทมนตร์ธรรมดา แต่มันคือ ‘จุดอ่อน’ และ ‘สิ่งที่เธอกำลังกังวล’ [ระบบวิเคราะห์เป้าหมาย: เซเลสเทีย กังวลเรื่องการขาดแคลนพลังงานในหอพักและการถูกตระกูลกดดัน] “ไฟนั่นไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดค่ะหัวหน้าหอ แต่มันคือการทดลองการเปลี่ยนผ่านของกระแสมานาที่ไม่ได้ถูกจดบันทึกไว้ในตำรา” ฉันเริ่มปั่นกระแสคำพูดให้ดูมีความรู้ “ถ้าเราสามารถดึงมานาส่วนเกินที่เธอระบายทิ้งทุกคืนมาใช้เป็นเชื้อเพลิงแทนล่ะคะ? มันจะลดความเสี่ยงการระเบิดของเวทมนตร์ในหอพักได้เกือบ 40%” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัว เซเลสเทียจ้องมองฉันนิ่งนานราวกับจะดูว่าฉันเป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่า ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นหอมเย็นๆ เหมือนดอกลิลลี่ในฤดูหนาวจากตัวเธอ “เธอไปรู้เรื่องการระบายมานาของฉันมาจากไหน?” เสียงของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความเย็นชาหายไปเหลือเพียงความระแวงที่คมกริบ ฉันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความฉลาดเป็นกรดของเร็นที่ได้รับสืบทอดมาทำให้ฉันรีบหาทางออก “คนเป็นหัวหน้าหอมักจะเก็บความลับไว้ใต้เสื้อคลุมเสมอ แต่สายตาคนขี้แพ้มักจะเห็นรายละเอียดที่คนเก่งมองข้ามค่ะ เพราะพวกเราไม่มีอะไรจะเสีย” “หึ...” เซเลสเทียหลุดหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา เป็นรอยยิ้มที่หายากจนน่าตกใจ “งั้นพิสูจน์สิคะ ถ้าสิ่งที่พูดมาเป็นเรื่องโกหก พรุ่งนี้เช้าเธอจะเป็นคนแรกที่ต้องขนของออกจากสถาบันนี้ด้วยตัวเอง” [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจต่อเนื่อง! ทำการปรับแต่งเตาหลอมมานาของหอพักให้สำเร็จภายใน 24 ชั่วโมง] [รางวัล: แต้มทักษะ x 500, ปลดล็อกสกิล 'เนตรอ่านใจเบื้องต้น'] [คำเตือน: หากล้มเหลว ค่าความโชคดีของคุณจะติดลบไปตลอดกาล] ฉันกลืนน้ำลายลงคอ นี่มันก้าวกระโดดจากนักเรียนที่กำลังจะถูกไล่ออก ไปสู่การเป็นวิศวกรเวทมนตร์ในข้ามคืนเลยหรือเนี่ย? “ตกลงค่ะ” ฉันตอบรับพลางสบตาที่เยือกเย็นคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว “แต่ถ้าฉันทำสำเร็จ... ฉันขอสิทธิ์ในการเข้าถึงห้องสมุดต้องห้ามชั้นในสุดของหอพักนะคะ” เซเลสเทียขมวดคิ้ว มือของเธอยื่นมาแตะที่หน้าผากฉันเบาๆ สัมผัสที่เย็นจนน่าตกใจทำให้ฉันสะดุ้ง “เธอเปลี่ยนไปมากนะ เร็น... เหมือนคนที่ไม่ใช่คนที่ฉันรู้จักเมื่อวานนี้เลย” ดวงตาของเธอมีประกายบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก มันเป็นทั้งความสงสัยและความสนใจที่เริ่มก่อตัว แต่ก่อนที่ฉันจะได้หาคำแก้ตัวที่แนบเนียนกว่านี้ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดผลัวะออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของอาจารย์ใหญ่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ ใบหน้าของเขาดูไม่สู้ดีนัก “เซเลสเทีย! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่เขตหอพักเวทไฟ มีคนพบร่องรอยของการฝ่าฝืนกฎใช้เวทมนตร์ต้องห้ามในพื้นที่ของเธอ!” เซเลสเทียหันไปมองอาจารย์ใหญ่ทันที ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่ฉันยังไม่มีวันตอบได้ในตอนนี้ [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับระดับ SSS ปรากฏขึ้น! ผู้บงการเบื้องหลังการระเบิดของหอพักกำลังจับตาดูคุณอยู่...] คราวนี้ไม่ใช่แค่การสอบตก แต่ดูเหมือนว่าชีวิตใหม่ของฉันกำลังจะพัวพันกับความตายที่ซ่อนอยู่ในเงาของสถาบันแห่งนี้เข้าเสียแล้ว... และดูท่าว่า การสอบตกวิชาอ่านใจหัวหน้าหอจะกลายเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยไปเลยเมื่อเทียบกับสิ่งที่รออยู่ตรงหน้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเข้ามาในโลกที่วุ่นวายใบนี้ของเร็นนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!