จุดจบของหมาข้างถนน

“เซ็นใบหย่าเสียเถอะเรย์... อย่าให้ตระกูลอัครเดโชต้องออกแรงเสียเวลาไปมากกว่านี้เลยครับ” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความรังเกียจดังขึ้นกลางห้องโถงหรูหราของคฤหาสน์ตระกูลใหญ่ ชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบขว้างเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะไม้โอ๊คราคาแพง มันไถลไปหยุดอยู่ตรงหน้าผมพอดี ผมมองมันด้วยสายตาเรียบเฉย ขณะที่ 'แพรวา' หญิงสาวที่ผมเคยเรียกได้เต็มปากว่าคู่หมั้น กำลังยืนกอดอกอยู่ข้างหลังชายคนนั้น ใบหน้าสวยจัดของเธอบัดนี้ไร้ซึ่งเยื่อใย มีเพียงความสมเพชที่ฉายชัดในแววตา “คุณหมดค่าแล้วเรย์” แพรวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น “เลเวลในเกม ‘World Stock’ ของคุณหยุดชะงักมาสามเดือน ส่วนตระกูลคุณ... ก็ล้มละลายไปตั้งแต่วันที่คุณเอาเงินทุนก้อนสุดท้ายไปผลาญกับระบบเนโครแมนเซอร์งี่เง่านั่น สถานะ ‘ว่าที่สามี’ ของคุณมันไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไปสำหรับตระกูลระดับโลกอย่างเรา” ผมเงยหน้าขึ้น สบตากับเธอตรงๆ ไม่ใช่ด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างที่พวกเขาคาดหวัง แต่เป็นความว่างเปล่าที่ลึกราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง “จำวันที่เราเข้าเกมครั้งแรกได้ไหม แพรวา?” ผมถามพลางหยิบปากกาหมึกซึมราคาถูกขึ้นมา “คุณบอกว่าต่อให้ผมเหลือแค่ตัวเปล่า คุณก็จะอยู่ข้างๆ จนกว่าจะครองบัลลังก์หุ้นโลกได้” “นั่นมันนิยายปรัมปราสำหรับพวกเพ้อฝันค่ะ” เธอแค่นหัวเราะ “โลกความจริงมันขับเคลื่อนด้วยพลังและตัวเลข ไม่ใช่คำสัญญาจากคนสิ้นไร้ไม้ตอกอย่างคุณ” ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเซ็นชื่อลงไปในเอกสารอย่างบรรจง ลายเซ็นของผมตวัดคมกริบราวกับใบมีดที่ใช้ตัดขาดสายสัมพันธ์สุดท้ายที่เหลืออยู่ ผมวางปากกาลงแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ในสภาพเสื้อผ้าที่ดูไม่จืด แต่แววตาของผมกลับดูคมเข้มขึ้นจนอีกฝ่ายถึงกับชะงัก “ได้ครับ... ถ้าคุณต้องการแบบนั้น” ผมกวาดสายตามองไปรอบห้อง “ของทั้งหมดในบ้านหลังนี้ที่เป็นชื่อผม ผมขอคืนให้ตระกูลอัครเดโชทั้งหมด รวมถึง ‘ความทรงจำ’ ที่เราเคยมีร่วมกันด้วย” ชายวัยกลางคนพ่นลมหายใจอย่างสมเพช “ไสหัวไปซะ ก่อนที่ผมจะเรียกบอดี้การ์ดมาลากคอแกออกไป” ผมไม่ได้ตอบโต้ เดินออกมาจากคฤหาสน์ด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคง ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา กระเป๋าในมือผมมีเพียงแท็บเล็ตเครื่องเก่าที่หน้าจอแตกร้าว กับเหรียญตราเนโครแมนเซอร์ระดับต่ำต้อยที่ไม่มีใครมองเห็นค่า *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว มันเป็นระบบที่ทุกคนมองว่าคือ 'ขยะ' ที่ทำลายชีวิตผม แต่วินาทีที่ผมก้าวพ้นเขตคฤหาสน์อัครเดโช แสงสีม่วงดำที่เคยหม่นแสงกลับสว่างวาบขึ้นในดวงตาของผม [ตรวจพบการตัดความสัมพันธ์ทางสายเลือดและพันธสัญญา... ระบบ ‘เนโครแมนเซอร์กระดานหุ้น’ เริ่มต้นการทำลายเงื่อนไขข้อจำกัด] [คุณได้รับสิทธิ์เข้าถึง: ตลาดหุ้นวิญญาณสังหาร (Ghost Market)] [สถานะปัจจุบัน: หุ้นส่วนของคุณมีมูลค่าติดลบ... เริ่มต้นการควบรวมกิจการด้วย 'พลังงานมืด'] ผมเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เงาที่ทอดยาวบนพื้นดูเหมือนกำลังบิดเบี้ยวและขยับเขยื้อนได้เองเหมือนสิ่งมีชีวิต โทรศัพท์เครื่องเก่าในกระเป๋าสั่นระรัว ข้อความจากลินิน เพื่อนคนเดียวที่ยังไม่ทิ้งผมไป ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ *‘เรย์! พวกเขาประกาศตัดขาดคุณในระบบเครือข่ายหลักแล้ว ตอนนี้หุ้นของตระกูลคุณที่ถูกยึดไปกำลังถูกแฮ็กจากคนกลุ่มหนึ่ง... พวกเขาจะทำลายทุกอย่างที่คุณสร้างมา!’* ผมพิมพ์ตอบกลับไปเพียงสั้นๆ ด้วยนิ้วที่สั่นเทาเพราะแรงอัดของพลังมืดที่กำลังไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด ‘ปล่อยให้พวกเขาทำไปลินิน ยิ่งพวกเขามั่นใจมากเท่าไหร่ ตอนที่พอร์ตหุ้นของพวกเขาพังทลายลงในพริบตา มันจะยิ่งหอมหวานเท่านั้น’ ผมเดินมาหยุดที่หน้าตู้กดเงินสดกลางห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางเมือง ที่นี่คือที่ที่ผมเคยถูกเหยียดหยามมากที่สุด ผมหยิบบัตรสีดำสนิทที่ไม่เคยมีใครเคยเห็นหน้าค่าตาออกมา มันไม่ใช่บัตรธนาคารทั่วไป แต่มันคือ ‘บัตรเครดิตวิญญาณแห่งระบบ’ ที่ผมแลกมาด้วยความอดทนและการเป็นเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดมานานนับปี ผมเสียบบัตรเข้าไปในเครื่อง เสียงเครื่องจักรครางหึ่งๆ เหมือนกำลังดึงพลังงานมาจากที่ไหนสักแห่งที่ลึกเกินกว่าจะจินตนาการได้ หน้าจอเครื่อง ATM พลิกผันเป็นสีเลือด ตัวเลขศูนย์จำนวนมหาศาลเริ่มปรากฏขึ้นจนเครื่องแทบระเบิด ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าของกลุ่มชายชุดดำที่ดูเหมือนถูกส่งมาจากตระกูลอัครเดโชก็ดังก้องมาจากทางด้านหลัง พวกมันล้อมผมไว้ หวังจะเอาชีวิตตามคำสั่งของแพรวา ผมหันกลับไปมองพวกมันด้วยแววตาที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ในขณะที่ปลายนิ้วยังคงค้างอยู่ที่หน้าจอเครื่อง ATM ที่กำลังทำการโอนถ่ายสินทรัพย์มหาศาลเข้าสู่พอร์ตส่วนตัว “คุณคงคิดว่าหมาข้างถนนไม่มีเขี้ยวเล็บใช่ไหมครับ?” ผมกล่าวพลางกด ‘ยืนยัน’ การทำรายการครั้งสุดท้าย เสียงเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวดังสนั่นหวั่นไหวเหนือท้องฟ้าใจกลางเมือง แสงสปอตไลท์สีแดงฉานส่องตรงลงมาที่ผม และชายในชุดสูททหารระดับสูงก้าวลงมาจากบันไดเหล็กที่หย่อนลงมาตรงหน้าท่ามกลางความตื่นตะลึงของผู้คนทั้งห้าง “ยินดีต้อนรับกลับครับ... ท่านประธานลำดับที่หนึ่ง” ขอบคุณที่ติดตามบทแรกของตำนานบทใหม่นี้นะครับ ผมจะทำทุกอย่างให้คุ้มค่ากับเวลาของทุกท่านอย่างแน่นอนครับ - เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด -