ยินดีที่ได้รู้จัก... แบบไม่อยากรู้จัก

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะใช้เหล็กเส้นขนาดนี้กับคานรับน้ำหนักส่วนหน้า ผมเกรงว่าโปรเจกต์นี้คงต้องเซ็นสัญญากันใหม่... ในฐานะคู่กรณี ไม่ใช่ผู้ร่วมงานครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดอย่างถึงที่สุดดังขึ้น ท่ามกลางเสียงจอแจของไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง อาคเนย์ สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบระดับมิลลิเมตร ยืนกอดอกมองแบบแปลนในมือด้วยใบหน้าเรียบตึงราวกับแผ่นปูนซีเมนต์ที่เพิ่งแห้งสนิท สันจมูกโด่งเป็นสันคมเชิดขึ้นเล็กน้อยตามวิสัยของคนที่ไม่เคยยอมประนีประนอมให้กับความมักง่าย รินรดา ซึ่งกำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับเหงื่อตามกรอบหน้า ชะงักมือที่กำลังถือขวดน้ำเย็นจัด เธอป้องปากหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการท้าทายกลายๆ มากกว่าการขบขัน "คุณอาคเนย์คะ... เอ๊ย ขอโทษทีครับ คุณอาคเนย์... พอดีสมองส่วนการคำนวณต้นทุนของผู้รับเหมาตาดำๆ อย่างฉัน มันไม่ได้วิเศษวิโสเท่ากับแบบกระดาษราคาแพงแผ่นนั้นหรอกนะ" รินรดาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวร่างสูงโดยไม่เกรงกลัว รัศมีของความดื้อรั้นและไหวพริบพรั่งพรูออกมาจากดวงตากลมโตที่จ้องมองตรงมา "เหล็กเส้นที่ฉันเลือก มันผ่านมาตรฐานวิศวกรรมระดับสากล และที่สำคัญ... มันอยู่ในงบที่เจ้าของโครงการเขาเคาะมาแล้ว ไม่ใช่จินตนาการลอยๆ จากหอคอยงาช้างแบบที่คุณกำลังยืนอยู่ตรงนี้" อาคเนย์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรูปนูน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งพล่าน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและรองเท้าเซฟตี้ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจชั่ววูบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนและแดดจัด ทำให้บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะช็อตใส่กันได้ทุกเมื่อ "นี่คุณ... ฟังภาษาไทยไม่เข้าใจ หรือว่าหูมีปัญหาครับ?" อาคเนย์โน้มใบหน้าลงมาต่ำ น้ำเสียงกระซิบลอดไรฟันเต็มไปด้วยความดูแคลนระคนรำคาญ "ผมไม่ได้จินตนาการ ผมกำลังพูดถึงความปลอดภัยของชีวิตมนุษย์ที่อาศัยอยู่บนตึกนี้ ถ้าโครงสร้างมันพังลงมาเพราะความงกเรื่องต้นทุนของคุณ ใครจะรับผิดชอบ? คุณเหรอ? หรือบริษัทรับเหมาเกรดบีของคุณถึงกล้าเอาชีวิตคนมาเดิมพัน" คำว่า 'เกรดบี' ทำเอาเส้นเลือดข้างขมับของรินรดาเต้นตุบๆ หญิงสาวไม่ได้ถอยหนี กลับกัน เธอยืดอกขึ้นสู้จนหน้าอกแทบจะชนกับแผงอกแกร่งของอีกฝ่าย ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ปากคอเราะร้ายแบบนี้... ไม่แปลกใจเลยทำไมแฟนเก่าถึงทิ้งคุณไปหาคนอื่นที่มีความยืดหยุ่นมากกว่า!" ฉับพลัน อากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง อาคเนย์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความมืดสนิท ความเงียบงันชั่วขขณะเข้ามาแทนที่เสียงเครื่องจักรในไซต์งาน สันกรามของสถาปนิกหนุ่มเกร็งแน่นยิ่งกว่าเดิม มือหนาที่ถือม้วนแบบแปลนกำเข้าหากันจนกระดาษยับยู่ยี่ รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนรินรดาเริ่มรู้สึกว่าเธอล้ำเส้นเกินไปเสียแล้ว ไม่มีใครกล้าพูดเรื่องนี้... ไม่มีใครในบริษัทกล้าสะกิดแผลเป็นที่ลึกที่สุดของอาคเนย์ แต่วันนี้ ผู้หญิงคนนี้กลับขุดมันขึ้นมาพูดหน้าตาเฉยเพื่อเอาชนะในการโต้เถียงเรื่องเหล็กเส้นเนี่ยนะ? "คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของผม" อาคเนย์เค้นเสียงลอดไรฟันทีละคำ น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "และจำไว้... ตราบใดที่ผมยังเป็นหัวหน้าทีมสถาปนิกในโปรเจกต์นี้ อย่าหวังว่าคุณจะได้อนุมัติแบบแปลนเฮงซวยนี่เด็ดขาด จนกว่าจะเปลี่ยนวัสดุตามที่ผมสั่ง!" พูดจบ อาคเนย์ก็สะบัดตัวหันหลังเดินหนีด้วยฝีเท้าหนักแน่น ทิ้งให้รินรดายืนกำหมัดแน่นด้วยความโมโหไม่แพ้กัน หญิงสาวพ่นลมหายใจออกทางจมูกดังฟึด มองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินดุ่มๆ ออกไปทางประตูทางเข้าไซต์งานด้วยความรู้สึกคุกกรุ่นในอก ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไร... ทั้งปากจัด เย่อหยิ่ง และน่าหยิกให้เนื้อเขียวที่สุดในสามโลก! รินรดาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันกลับมาสั่งงานคนงานต่อด้วยอารมณ์ที่ยังคุคอย แต่ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังก้มลงหยิบคู่มือตรวจงานบนโต๊ะชั่วคราว เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อผู้ติดต่อที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงไปตาตุ่ม—*วิศวกรควบคุมงานส่วนกลาง* (คุณริน! แย่แล้วครับ... คุณอาคเนย์เขาเดินไปที่ห้องเก็บวัสดุโซน C แล้ว เขาบอกว่าจะสั่งอายัดเหล็กทั้งหมดด้วยอำนาจของเขาเองตอนนี้เลย!) รินรดิกเบิกตากว้าง ทิ้งสมุดในมือทันที ความโกรธเมื่อครู่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดเดือด เธอยกชายเสื้อขึ้นสะบัดเล็กน้อยก่อนจะวิ่งสับเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังโซน C ทันทีด้วยความเร็วแสง ให้มันรู้ไปสิว่ายายรินรดาคนนี้จะยอมให้ตาบ้าเพอร์เฟกต์ชั่นนิสต์นั่นมาพังงานที่เธอเหนื่อยยากมากี่หยาดเหงื่อไม่ได้! รินรดาพุ่งพรวดผลักประตูห้องเก็บวัสดุโซน C เปิดออกเสียงดังปัง! จนฝุ่นตลบอบ أวน อาคเนย์ที่กำลังยืนกอดอกหันมามองตามเสียงด้วยความตกใจเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากพ่นคำด่าชุดใหญ่ใส่หน้าเขา เสียงทุ้มทรงอำนาจอีกเสียงหนึ่งจากด้านหลังของรินรดาก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน "อ้าวน้องริน... คุณอาคเนย์... พอดีเลยครับ ผมกำลังตามหาพวกคุณอยู่พอดี" ทั้งคู่ชะงัก อาคเนย์หรี่ตามองข้ามไหล่ของรินรดา ขณะที่หญิงสาวค่อยๆ หันกลับไปมองต้นเสียงด้วยความงุนงง ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี๊ยบ ผู้เป็นเจ้าของโครงการพันล้านก้าวเข้ามาในห้องเก็บวัสดุ พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ชวนให้ขนลุกแปลกๆ "มีอะไรเหรอครับท่านประธาน?" อาคเนย์ถามเสียงเรียบ ขณะที่รินรดารีบถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่างจากร่างสูงของสถาปนิกหนุ่มที่ยืนประชิดตัวเธอเกินไปเมื่อครู่ ท่านประธานกวาดสายตามองคนทั้งสองด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้อาคเนย์และรินรดาอยากจะเป็นลมล้มพับไปพร้อมๆ กัน "พอดีผมเพิ่งคิดทบทวนดู... เพื่อให้งานนี้ไม่มีปัญหาเรื่องความเห็นไม่ตรงกันระหว่างสถาปนิกกับผู้รับเหมาอีก ผมเลยตัดสินใจให้พวกคุณสองคน... *ย้ายมาอยู่คอนโดมิเนียมตัวอย่างในโครงการนี้ด้วยกันชั่วคราว* เริ่มตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จนกว่างานโครงสร้างจะเสร็จสมบูรณ์ครับ!" รินรดาอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน หันขวับไปมองหน้าอาคเนย์ทันที ขณะที่อาคเนย์... สถาปนิกหนุ่มผู้รักความสะอาดและหวงความเป็นส่วนตัวยิ่งกว่าชีพ ถึงกับนิ่งค้างเป็นหิน ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความตกใจระคนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง (โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายกันนะครับ)