หวนคืนในเงามืด

"คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... ถึงกล้าเดินเข้ามาในงานเลี้ยงของฉันด้วยชุดราคาถูกๆ แบบนั้น?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเหยียดหยามดังขึ้นจากทางด้านหลัง ในขณะที่ 'รินรดา' กำลังหยิบแก้วแชมเปญจากถาดของบริกร เธอไม่ได้หันกลับไปในทันที แต่ค่อยๆ หมุนตัวกลับมาด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวกับนางพญาที่เพิ่งตื่นจากนิทรา ชุดราตรีสีดำสนิทขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นตัดกับลิปสติกสีไวน์แดงสดที่แต้มอยู่บนเรียวปากอิ่ม ดวงตาคมกริบของ 'อคิน' ไหววูบไปชั่วขณะเมื่อสบตากับหญิงสาวตรงหน้า เขาจำแววตาที่เคยอ่อนโยนและจงรักภักดีคู่นั้นได้ดี... แต่วันนี้ มันกลับว่างเปล่าและเย็นชาจนเขารู้สึกเหมือนถูกน้ำแข็งกรีดลงบนผิวหนัง "ฉันเป็นแขกที่ได้รับเชิญค่ะ คุณอคิน" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลัง "ส่วนเรื่องชุด... ถ้าคุณคิดว่าเงินที่จ่ายไปไม่กี่หมื่นบาทมันถูก ก็ต้องขออภัยที่ทำให้มาตรฐานของงานนี้ตกต่ำลงนะคะ" อคินขบกรามแน่น สันกรามของเขานูนเด่นขึ้นมาด้วยความโกรธจัดที่ถูกเธอย้อนกลับ เขาไม่ได้เจอกันมาสามปี ตั้งแต่วันที่เขาไล่เธอออกจากบ้านไปพร้อมกับคำสบประมาทว่าเธอคือ 'กาฝาก' ที่เกาะกินชีวิตเขา รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงที่ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนวันนั้นอีกต่อไป "สามปี... นานพอที่จะทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ขนาดนี้เลยเหรอ?" เขาขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่แสนคุ้นเคย กลิ่นที่เคยกระตุ้นเร้าอารมณ์เขาในยามค่ำคืน "แต่ไม่ว่าจะแต่งตัวหรูหราแค่ไหน สันดานที่ชอบโกหกก็คงแก้ไม่หายสินะ" "ถ้าคุณมีปัญหาเรื่องสายตา หรืออยากระบายความแค้นเก่าๆ ก็เชิญไปทำที่อื่นค่ะ ที่นี่เป็นงานสังคม ไม่ใช่ที่ระบายขยะทางอารมณ์ของคุณ" รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะเต้นรัวด้วยความเจ็บปวดที่ยังคงหลงเหลืออยู่เหมือนแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย "หึ... ปากเก่งขึ้นนี่" อคินเหยียดยิ้มร้าย พลางถือวิสาสะคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น "ไปคุยกันข้างนอกหน่อยไหม? ฉันมีเรื่องที่ต้อง 'สะสาง' กับเธออีกเยอะ โดยเฉพาะเรื่องที่เธอหายหัวไปไหนตลอดสามปีที่ผ่านมา!" "ปล่อยค่ะ!" เธอสะบัดมือออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่เขากลับยิ่งบีบให้แน่นขึ้น พลางลากเธอหลบเข้าสู่มุมมืดหลังโถงทางเดินที่ไร้ผู้คน ความเงียบเชียบของมุมอับสายตาทำให้หัวใจของรินรดาเต้นไม่เป็นจังหวะ อคินกระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นหลังของเธอปะทะกับผนังกำแพงที่เย็นเยียบ เขากักขังเธอไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง ลมหายใจร้อนระอุของเขารดรินอยู่บริเวณซอกคอขาวเนียน กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากกายหนุ่มผสมกับกลิ่นฟีโรโมนดิบเถื่อนที่เขามักจะแผ่ออกมาเสมอ ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง "ทำไม... ทำไมต้องทำแบบนี้" เธอถามเสียงสั่น ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความรู้สึกหวงแหนที่เขากำลังละเมิด "อยากรู้ไหมล่ะว่าทำไม?" อคินเลื่อนใบหน้ามาใกล้จนปลายจมูกโด่งรั้นสัมผัสกับแก้มใส "เพราะทุกครั้งที่เห็นหน้าเธอ ความแค้นที่ฉันเคยยัดเยียดให้มันย้อนกลับมาหาฉันเอง... ฉันนอนไม่หลับมาเป็นพันคืนเพียงเพราะอยากเห็นเธอถูกทำลายเหมือนที่ฉันเคยทำไว้ แต่วันนี้... พอเห็นเธออยู่ตรงหน้า ฉันกลับรู้สึกแค่ว่า ฉันอยากได้เธอกลับมาอยู่ใต้ร่างฉันเหมือนเดิม!" คำพูดที่ดิบเถื่อนและตรงไปตรงมาทำเอารินรดาชาวาบไปทั้งตัว เขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เขายังคงเป็นซาตานที่เห็นแก่ตัวและไร้หัวใจ แต่ในขณะเดียวกัน สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ไล้ไปตามแนวสันหลังของเธอกลับปลุกเร้าความปรารถนาที่เธอพยายามกดทับเอาไว้มาตลอดหลายปีให้พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ "คุณมันบ้า... คุณมันคนเห็นแก่ตัวที่สุดที่ฉันเคยเจอ!" "ใช่... ฉันมันบ้า" อคินคำรามเสียงต่ำ ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความโกรธแค้น และความต้องการที่อัดอั้นมานานสามปีถูกถ่ายทอดผ่านสัมผัสที่ร้อนแรงและดุดัน รินรดาพยายามต่อต้าน แต่ร่างกายของเธอกลับทรยศด้วยการตอบรับสัมผัสจากอดีตสามีอย่างเผลอไผล ในจังหวะที่อารมณ์ของทั้งคู่กำลังถลำลึกจนยากจะถอนตัว เสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเด็กน้อยคนหนึ่งที่วิ่งผ่านมาทางระเบียงด้านนอกก็ดังแทรกเข้ามา "คุณแม่คะ! รอน้องด้วยค่ะ!" เสียงใสไร้เดียงสานั้นหยุดกึกอยู่ตรงมุมมืด อคินชะงักริมฝีปากที่กำลังซุกไซ้ซอกคอของรินรดา เขาผละออกมาเล็กน้อยด้วยแววตาสับสน ก่อนจะหันไปมองเด็กหญิงตัวน้อยวัยสามขวบที่วิ่งเหยาะๆ เข้ามาในรัศมีแสงสลัว เด็กน้อยคนนั้นมีใบหน้าถอดแบบมาจากรินรดาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าดวงตากลมโตและเรียวคิ้วเข้มนั้น... มันช่างเหมือนกับภาพสะท้อนในกระจกของตัวเขาเองอย่างเหลือเชื่อ! อคินเบิกตากว้าง มือที่เคยบีบเค้นรินรดาคลายออกจนสั่นเทา เขามองสลับระหว่างใบหน้าของรินรดาที่ตอนนี้ซีดเผือดเหมือนคนไร้วิญญาณ กับใบหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัย "นี่มัน... เรื่องบ้าอะไรกัน รินรดา?" ชฎาพรายไวน์แดงหวังว่านักอ่านจะถูกใจกับจุดเริ่มต้นที่ดุเดือดเผ็ดร้อนนี้นะคะ!