ภาพวาดที่ผิดเพี้ยน

กลิ่นอายของไม้สนเก่าและแว็กซ์ขัดเงาราคาแพงคละคลุ้งอยู่ในห้องเก็บสมบัติส่วนตัวของธราธิป มันคือสถานที่ที่รินลดาไม่เคยได้รับอนุญาตให้ก้าวก่าย ตลอดห้าปีของการใช้ชีวิตร่วมกันใต้คานเรือนหอหลังใหญ่ เธอกลายเป็นเพียงภาพเงาที่เดินผ่านไปมาในสายตาของเขา เป็นภรรยาในนามที่ถูกลดทอนคุณค่าให้เหลือเพียงเครื่องประดับชิ้นหนึ่งบนโต๊ะอาหารยามที่เขาต้องออกงานสังคม ทว่า ในยามที่เจ้าของบ้านไม่อยู่ ความลับมักจะดิ้นรนหาทางหายใจด้วยตัวเองเสมอ รินลดากวาดสายตามองตู้จัดแสดงโบราณวัตถุด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความเยือกเย็นเข้าเกาะกุมหัวใจดวงที่เคยแตกสลายจนด้านชา นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าสีขาวจรดลงบนกระจกใส ก่อนที่เธอจะตัดสินใจใช้กุญแจสำรองที่ได้มาจากความช่วยเหลืออันเงียบเชียบของเมธัส ไขกลอนโลหะที่ส่งเสียงดังคลิกบาดลึกในความเงียบ แกร็ก... เสียงนั้นเบาราวกับเสียงถอนหายใจ แต่กลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของหญิงสาว ของสะสมนับร้อยชิ้นถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทั้งนาฬิกาพกโบราณ ปากกาหมึกซึมทองคำ และสมุดบันทึกหนังแท้ที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในชั้นลับด้านหลังรูปปั้นสำริดกรีก รินลดาไม่ได้มาที่นี่เพื่อรื้อฟื้นความหลัง เธอมารatเพื่อค้นหาหลักฐาน—หลักฐานที่จะใช้ปิดฉากเกมอำนาจที่ธราธิปเป็นผู้กุมบังเหียนมาตลอดชีวิตการแต่งงาน สายตาของเธอสะดุดเข้ากับกล่องไม้สักแกะสลักลวดลายประณีต ลิ้นกุญแจไม่ได้ถูกล็อคไว้ ราวกับเจ้าของมั่นใจเสียเหลือเกินว่าไม่มีใครกล้าอาจหาญพอจะล่วงล้ำเข้ามาในอาณาจักรส่วนตัวนี้ รินลดาเปิดฝากล่องออกช้าๆ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและน้ำหมึกจางๆ ลอยแตะจมูก ข้างในนั้นเต็มไปด้วยภาพถ่ายโพลารอยด์นับสิบใบ และซองจดหมายผูกริบบิ้นสีดำที่ถูกซ่อนไว้ใต้กองเอกสารธุรกิจ เธอยิบภาพแรกขึ้นมาดู หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอกลับกระตุกวูบ ภาพถ่ายโพลารอยด์ใบนั้นบันทึกภาพของชายหญิงคู่หนึ่งในห้องชุดหรูหรา รอยยิ้มของธราธิปที่เธอไม่เคยได้รับมาตลอดหลายปี ถูกมอบให้อย่างเต็มเปี่ยมแก่หญิงสาวอีกคน—หญิงสาวผู้มีใบหน้าอ่อนเยาว์และดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตา รอยจูบที่ประทับลงบนแก้มของอีกฝ่ายสะท้อนความสนิทสนมเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงานอย่างชัดเจน ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่มีภาพของหญิงสาวคนเดิมในต่างวาระ ต่างสถานที่ บางภาพเป็นช่วงเวลาที่เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ และในมือของธราธิปกำลังโอบกอดเอวบางนั้นด้วยความทะนุถนอม ภาพที่ถูกถ่ายทอดออกมาฟ้องร้องความจริงอันเน่าเฟะโดยไม่ต้องมีคำอธิบายใดๆ รินลดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความสมเพชและไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงหัวใจ "ห้าปี... ที่ฉันคิดว่าตัวเองบกพร่อง" เธอบอกกับความว่างเปล่า น้ำเสียงเรียบสนิทไร้รอยร้าว ทว่าดวงตากลับคมกริบดั่งใบมีดที่พร้อมจะกรีดแทงทุกสิ่งที่ขวางหน้า ความจริงข้อนี้ไม่ได้ทำให้เธออยากร้องไห้อีกต่อไป น้ำตาของรินลดาถูกเผาผลาญจนหมดสิ้นไปตั้งแต่วันที่เธอสูญเสียลูกในท้องจากความละเลยของชายผู้เป็นสามี ตอนนี้ สิ่งที่เหลืออยู่ในอกไม่ใช่ความโศกเศร้า แต่คือเพลิงแค้นที่ถูกสุมด้วยเชื้อเพลิงแห่งความจริงอันน่าสะอิดสะเอียน ธราธิปผู้สูงส่ง ผู้ซึ่งมองคนอื่นเป็นเพียงหมากบนกระดาน กำลังจะเรียนรู้ว่าหมากตัวที่เขาเหยียบย่ำมาตลอด กำลังจะลุกขึ้นมาพลิกกระดานและคว่ำกระดานทิ้งเสีย เธอยังคงค้นหาต่อไป จนกระทั่งปลายนิ้วไปสัมผัสกับกระดาษแข็งแผ่นสุดท้ายที่ซ่อนอยู่ก้นกล่อง มันคือผลตรวจทางการแพทย์ และสูติบัตรใบหนึ่งที่ระบุชื่อบิดaอย่างชัดเจน—ชื่อของธราธิป และชื่อของมารดาเด็ก... เด็กชายอายุสามขวบคนหนึ่งที่ถูกเลี้ยงดูไว้อย่างลับๆ ในคฤหาสน์อีกหลัง รินลดากำหลักฐานในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างช้าๆ ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงไขกุญแจประตูห้องทำงานที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงโลหะกระทบกันนั้นดึงสติของเธอกลับมาในเสี้ยววินาที ธราธิปกลับมาเร็วกว่ากำหนด! รินลดาหัวใจเต้นรัวระรัวแต่สีหน้ายังคงนิ่งสนิท เธอรีบเก็บหลักฐานทั้งหมดเข้าที่เดิม ปิดฝากล่อง และก้าวถอยหลังออกมาอย่างเงียบเชียบที่สุดในจังหวะที่ลูกบิดประตูห้องกำลังถูกหมุนเปิดออก... แกร็ก! ประตูห้องเปิดกว้างออกเผยให้เห็นร่างสูงของธราธิปในชุดสูทภูมิฐาน เขายืนนิ่งค้างอยู่ที่กรอบประตู สายตาคมกราบกรานมองตรงมาที่เธอด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยว ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นกล่องไม้สักบนโต๊ะที่ถูกเปิดทิ้งไว้เพียงนิดเดียว และภาพถ่ายใบหนึ่งที่รินลดาตั้งใจวางทิ้งไว้เด่นชัดบนโต๊ะทำงานของเขา เพื่อประกาศจุดเริ่มต้นของสงครามครั้งนี้ "รินลดา... เธอเข้ามาทำอะไรในนี้!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องด้วยความตกใจและเกรี้ยวกราด --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ