กลลวงในค่ายทหาร

กลิ่นอายจางๆ ของสนิมเหล็กและโคลนสาบควายลอยอลวนอยู่เบื้องหลังม่านผ้าดิบสีทึบของกระโจมบัญชาการใหญ่ กลิ่นคาวเลือดจากสนามรบเมื่อวานยังไม่ทันจางหายดี ไอร้อนระอุจากลมหายใจของบุรุษนับหมื่นในค่ายทหารประจิมก็แผ่ซ่านจนแทบจะทำให้แผ่นไม้ปูพื้นสะเทือน ฉินมู่หลานในอาภรณ์บัณฑิตสีเทาเนื้อหยาบ ปลายชายเสื้อเปื้อนฝุ่นดินจากการเดินทางไกล ก้มศีรษะลงเล็กน้อย ปล่อยให้ปอยผมที่หลุดรุ่ยแนบข้างแก้มเนียน ซ่อนแววตาเฉียบคมดั่งคมกระบี่ไว้ใต้ขนตางอนยาว มือเรียวบางที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างกำพัดขนนกกระเรียนแน่นจนข้อต่อกระดูกขึ้นสีขาวซีด "เจ้าบอกว่าเป็นบัณฑิตตกยากจากเมืองหลวง ที่ดั้นด้นมาสมัครเป็นเสมียนคลังเสบียงในค่ายทหารแดนเถื่อนเช่นนี้... มิใช่ว่าสำสำมะเลเทเมาจนไม่มีแม้แต่ค่าข้าวสารจะกรอกหม้อ กระทั่งต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่ชายแดนหรอกหรือ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนน้ำแข็งที่บดเบียดกันดังขึ้นจากเบื้องบน มันทั้งเย็นเยียบและกดดันจนอากาศรอบกายแทบจะแข็งตัว ฉินมู่หลานเงยหน้าขึ้นช้าๆ นางไม่หลบสายตาคู่นั้น—ดวงตาของเซียวเหยียนเจ๋อ จอมทัพไร้พ่ายแห่งแดนประจิม ผู้ได้ชื่อว่าเป็นพญายมมีชีวิต ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะหนังสีดำสนิทประดับแผ่นทองแดงสะท้อนแสงไฟจากตะเกียงน้ำมันวับวับ แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายคู่นั้นกวาดมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับจะฉีกกระชากหน้ากากและตัวตนปลอมๆ ของนางให้หลุดรุ่ยออกเป็นชิ้นๆ "เรียนท่านแม่ทัพ..." มู่หลานเปล่งเสียงออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและดัดให้ทุ้มต่ำลงเล็กน้อยเพื่ออำพรางเพศสภาพ "บัณฑิตผู้ไร้หนทางย่อมใช้ปัญญาเป็นทางรอด ข้าน้อยแม้เป็นเพียงบัณฑิตตกอับ แต่ตัวเลขบัญชีคลังเสบียงและการคำนวณเส้นทางลำเลียง... ย่อมแม่นยำกว่ากระบี่ในมือทหารเลวบางนายเสียอีก" ความเงียบเข้าปกคลุมกระโจมชั่วขณะ ทหารองครักษ์ที่ยืนประกบอยู่ด้านข้างถึงกับลอบกลืนน้ำลายด้วยความตกใจ กล้าต่อปากต่อคำกับท่านอ๋องผู้เหี้ยมโหดเช่นนี้ นับว่าบัณฑิตผู้นี้รนหาที่ตายเสียแล้ว มุมปากหนาของเซียวเหยียนเจ๋อกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก เขาก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาประชิดร่างเพรียวบางของนาง กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายสงครามแผ่ซ่านเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสจนมู่หลานต้องบังคับลมหายใจให้สม่ำเสมอ "อวดดี..." เซียวเหยียนเจ๋อโน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงกระด้างชิดใบหูของนาง "เจ้าบอกว่าคำนวณเก่งนักงั้นหรือ? ดี... สามวันก่อน เสบียงข้าวสารเกรดหนึ่งจำนวนสามพันกระสอบที่ควรจะส่งถึงกองหน้า กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยในบัญชีอักษรที่พวกเจ้าทำส่งเดช หากเจ้ามีความสามารถจริง จงบอกข้าซิว่าข้าวสารสามพันกระสอบนั้น... มันเดินทางไปนอนอยู่ในท้องของสุนัขตัวใด หรือว่า... มันงอกปีกบินหนีหายไปจากแผ่นดินประจิมนี้กันแน่?" คำถามนี้ไม่ใช่การทดสอบ แต่มันคือหลุมพรางที่พร้อมจะฝังกลบคนให้ตายทั้งกลม หากตอบไม่ดี ศีรษะบนบ่าของนางคงหลุดออกจากร่างก่อนตะวันรุ่ง ฉินมู่หลานไม่สะทกสะท้าน หัวใจที่เต้นระรัวถูกสะกดให้อยู่ใต้การควบคุมด้วยสติอันเยือกเย็น นางแย้มยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ทำให้เซียวเหยียนเจ๋อถึงกับหรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง "เรียนท่านแม่ทัพ ข้าวสารสามพันกระสอบย่อมไม่มีปีกบินได้หรอกเจ้าค่ะ..." มู่หลานเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ แววตาสุกใสเป็นประกายเจิดจ้าท่ามกลางความมืดมลของค่ายทหาร "แต่หากมันถูกขนย้ายในคืนที่ฝนตกหนักเมื่อห้าวันก่อน โดยเกวียนม้าแปดสิบคันที่มีตราประทับของกองเสบียงส่วนกลาง... มันก็ย่อมไม่ได้หายไปไหน ไกลเกินกว่า 'จวนของรองแม่ทัพหลี่' ที่ตั้งอยู่ท้ายค่ายหรอกกระมังเจ้าค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในกระโจมราวกับหยุดนิ่งลงทันที ทหารองครักษ์หน้าถอดสี ส่วนเซียวเหยียนเจ๋อ... นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นหรี่แคบลงเป็นเส้นตรง รังสีสังหารแผ่พุ่งออกมาจากร่างของเขาจนมู่หลานรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่บาดลึกถึงผิวหนัง ไม่มีใครคาดคิดว่ากุนซือฝึกหัดผู้นี้ จะกล้าพาดพิงถึงมือไม้คนสนิทของแม่ทัพใหญ่ตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในค่าย เซียวเหยียนเจ๋อยื่นมือหนาออกไปทันที นิ้วมือแข็งแรงราวกับคีมเหล็กคว้าหมับเข้าที่คางเรียวของมู่หลาน บังคับให้เชิดขึ้นรับแสงไฟ บังคับให้นางต้องสบตากับเขาในระยะประชิดที่ลมหายใจรินรดกัน "เจ้าเป็นใครกันแน่... ฉินมู่หลาน?" นามสกุลของนางหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของท่านอ๋องด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นจนน่ากลัว ดวงตาดุจพญายมกวาดมองสำรวจใบหน้านั้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน "คนนอกที่ไหนจะล่วงรู้เรื่องลับในค่ายทหารประจิมได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ หรือว่า... เจ้าถูกส่งมาเป็น 'สายลับ' ของฉีอ๋องผู้พี่ เพื่อเข้ามาทำลายกองทัพของข้า!" แรงบีบที่คางไม่ได้ทำให้นางหวาดกลัว มู่หลานเพียงแต่ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด แต่นางยังคงเชิดหน้าสู้ สายตาไม่มีความหวั่นเกรงแม้แต่น้อย สมองอันปราดเปรื่องกำลังคำนวณหมากตานี้อย่างรวดเร็ว—เขารู้จักชื่อนามสกุลของนางแล้ว นั่นหมายความว่าตัวตนของนางถูกขุดคุ้ยตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มเดินหมากเสียด้วยซ้ำ "หากข้าเป็นสายลับของฉีอ๋องจริง..." มู่หลานเค้นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาฉายแววเย้ยหยันที่หาญกล้าที่สุดในใต้หล้า "ท่านอ๋องผู้เกรียงไกรคงไม่ปล่อยให้ข้ามายืนพ่นวาจาต่อหน้าท่านเช่นนี้หรอกกระมังเจ้าค่ะ... หรือว่าท่านแม่ทัพกลัว? กลัวความจริงที่ว่า กองทัพไร้พ่ายของท่าน กำลังถูกกัดกินจากหนอนบ่อนไส้ที่ท่านไว้ใจที่สุดกันแน่?" คำพูดประโยคสุดท้ายกรีดแทงเข้ากลางใจดำของเซียวเหยียนเจ๋ออย่างจัง ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังในอดีตพวยพุ่งขึ้นมาผสมโรงกับความโกรธเกรี้ยว มือหนาที่บีบคางนางอยู่เกร็งแน่นขึ้นจนผิวเนื้อนวลขึ้นรอยแดงช้ำ ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านนอกกระโจม ตามด้วยเสียงตะโกนรายงานด้วยความตื่นตระหนก "ท่านแม่ทัพพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" นายทหารสื่อสารพุ่งพรวดเข้ามาโดยไม่รออนุญาต ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เขากระแทกเข่าลงกับพื้นก่อนจะยื่นม้วนสาส์นประทับตราลับด้วยขี้ผึ้งสีชาดขึ้นเหนือหัวด้วยมือที่สั่นเทา "มี... มีพระราชโองการด่วนจากเมืองหลวง... ส่งตรงถึงท่านแม่ทัพพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวเหยียนเจ๋อละสายตาจากใบหน้านิ่งสงบของฉินมู่หลานอย่างไม่เต็มใจนัก เขาสลัดมือปล่อยคางนางทิ้งอย่างไม่ไยดี ก่อนจะก้าวไปคว้าส้วนสาส์นนั้นมาคลี่ออกอ่านด้วยสีหน้าถมึงทึง ทว่า... ทันทีที่สายตาคมกริบกวาดผ่านตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้น นัยน์ตาของจอมทัพผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น มือที่ถือสาส์นสั่นระริกด้วยความกรุ่นโกรธที่ระเบิดออกมาราวกับลาวาใต้พิภพ พระราชโองการลับฉบับนั้น หาใช่คำสั่งเคลื่อนทัพหรือแต่งตั้งยศถาบรรดาศักดิ์ใดๆ ไม่... แต่มันคือราชโองการสมรสพระราชทาน จากองค์ฮ่องเต้ที่สั่งให้เซียวเหยียนเจ๋อ 'ตบแต่งบุตรสาวขุนนางตกอับผู้หนึ่ง' เข้าจวนอ๋องภายในเจ็ดวัน... และสตรีผู้นั้น ก็ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาในเวลานี้ ในคราบของกุนซือปลอมตัวผู้บังอาจท้าทายอำนาจของเขา! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับไป๋เหลียนฮวาในตอนนี้นะคะ