ตื่นขึ้นในกลิ่นอายฟืนไฟ

"หย่ากับเขาเสีย แล้วไสหัวไปให้พ้นจากตระกูลจางซะ ถ้าไม่อยากตายอย่างสุนัขข้างถนนในไร่นี้" เสียงแหบพร่าของหญิงชราที่ทรงอำนาจดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากที่ไหล่ หลินเฟยสะดุ้งสุดตัว ความเจ็บแปลบแล่นผ่านเข้าสู่โสตประสาทราวกับถูกเข็มเล่มยาวแทงทะลุร่าง เธอไม่ได้ลืมตาตื่นมาพบกับแสงแดดอ่อนโยน แต่กลับพบกับกลิ่นสาบของไม้เก่า กลิ่นอับชื้น และควันไฟที่อวลอยู่ในอากาศจนแสบจมูก หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ ปรับโฟกัสสายตาที่พร่ามัว สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าย่นยับของสตรีวัยกลางคนในชุดผ้าฝ้ายหยาบสีตุ่น ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยความสมเพชเวทนา ก่อนที่เจ้าของร่างจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงเสียงปิดประตูดังสนั่น *ที่นี่... ที่ไหนกัน?* หลินเฟยพยายามยันตัวขึ้นจากเตียงไม้ไผ่ที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ ร่างที่เธออาศัยอยู่นี้คือ 'หลินเฟย' สะใภ้ที่ถูกสามีอย่าง 'จางหยวน' ทอดทิ้งไว้ในกระท่อมท้ายไร่ราวกับขยะที่ไม่ต้องการ สามีที่เธอไม่เคยเห็นแม้แต่เงาในคืนเข้าหอ กลับส่งจดหมายหย่ามาพร้อมกับคำสั่งเนรเทศให้มาอยู่กระท่อมผุพังแห่งนี้แทนที่จะเป็นบ้านใหญ่ของตระกูลจาง เธอแค่นหัวเราะในลำคอ พลางมองสำรวจสภาพแวดล้อม กระท่อมหลังนี้ว่างเปล่า มีเพียงเตาฟืนเก่าๆ ที่ยังพอมีถ่านคุกรุ่น กับตะกร้าผักเหี่ยวๆ ที่วางอยู่มุมห้อง หญิงสาวอดีตเชฟระดับมิชลินสตาร์ผู้ที่เคยคุมครัวมูลค่าหลายร้อยล้านในศตวรรษที่ 21 บัดนี้กลับต้องมาติดแหง็กอยู่ในยุค 80 ที่แม้แต่เครื่องปรุงรสชั้นดียังเป็นของหายาก *จางหยวน... นายคิดจะกำจัดฉันทิ้งหรือไง? คิดผิดถนัด* หลินเฟยลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะอ่อนแอเพราะขาดสารอาหาร แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววเด็ดเดี่ยว เธอเดินตรงไปยังเตาฟืนที่ดับมอดไปแล้ว เธอขยับก้อนถ่านอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่คุ้นเคย—ความรู้สึกของการมีอำนาจเหนือวัตถุดิบ ทันใดนั้น เสียงเตือนในหัวก็ดังขึ้นพร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า [ยินดีต้อนรับสู่ระบบ 'ห้องครัวมิติลับ' ระดับ 1: ปลดล็อกวัตถุดิบพรีเมียมรายวัน] *ระบบงั้นหรือ?* หลินเฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มร้ายกาจ นี่คือสิ่งที่พระเจ้าประทานมาให้หรือเป็นพรสวรรค์ที่เธอพกติดตัวมากันแน่? ไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้ท้องที่ว่างเปล่าของเธอกำลังประท้วงอย่างรุนแรง เธอหยิบเอา 'มันเทศ' หยาบๆ ขึ้นมา แต่ในมิตินั้นกลับมีเครื่องปรุงรสชั้นเลิศและเนื้อหมูติดมันชิ้นงามรออยู่ เธอจัดการจุดไฟ กลิ่นของไม้ฟืนที่เผาไหม้เริ่มทำหน้าที่ของมัน หลินเฟยเริ่มลงมือปรุงอาหารด้วยทักษะที่ติดตัวมา แม้จะมีเพียงเตาฟืนและกระทะเหล็กเก่าๆ แต่เธอก็สามารถสร้างสรรค์เมนู 'มันเทศอบหมูสามชั้นเคลือบน้ำตาลแดง' ขึ้นมาได้ กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลเคี่ยวกับมันหมูและกลิ่นหอมของดินที่ถูกปรุงแต่งด้วยไฟอ่อนๆ เริ่มฟุ้งกระจายออกไปนอกหน้าต่างกระท่อม ความเงียบสงัดของหมู่บ้านในช่วงพลบค่ำถูกทำลายด้วยกลิ่นหอมที่ยั่วน้ำลาย กลิ่นที่แปลกประหลาดและทรงพลังจนคนทั้งหมู่บ้านต้องหยุดกึก ทุกคนต่างพากันสูดกลิ่นลึกๆ เข้าปอด ในขณะที่หลินเฟยกำลังจะคีบชิ้นเนื้อเข้าปาก ประตูไม้หน้ากระท่อมที่ถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนาก็ถูกถีบออกด้วยแรงมหาศาล เสียงดังโครมครามทำให้เศษฝุ่นร่วงลงมาจากเพดาน เงาร่างกำยำในชุดทหารสีเขียวขี้ม้าปรากฏขึ้นท่ามกลางฝุ่นควัน ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองเธอราวกับจะทะลุผ่านไปถึงวิญญาณ จางหยวนยืนหอบหายใจแรง มือหนายังคงจับลูกบิดประตูที่หักครึ่งทิ้งไว้ "เธอ... ทำอะไรที่นี่?" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของเขาถามขึ้น ขณะที่สายตาเหลือบไปมองจานอาหารในมือของเธอที่มีกลิ่นหอมตลบอบอวลจนน่าประหลาดใจ หลินเฟยไม่ได้ตกใจ เธอเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองสามีที่ทิ้งเธอไว้กลางทางด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบชิ้นหมูที่ฉ่ำซอสเข้าปากอย่างใจเย็น "กำลังจะกินมื้อเย็นน่ะค่ะ..." เธอเว้นจังหวะ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของชายหนุ่มที่ผ่านสนามรบมาโชกโชนต้องกระตุกวูบ "สนใจจะแบ่งสักคำไหมคะ คุณสามี... หรือว่าการหย่าครั้งนี้รวมถึงการที่ฉันห้ามทำอาหารกินเองในบ้านของตัวเองด้วย?" จางหยวนชะงัก สายตาเขาไม่ได้มองไปที่ใบหน้าของเธออีกต่อไป แต่กลับจับจ้องไปที่จานอาหารตรงหน้า ราวกับเขากำลังมองเห็นความลับบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนในชีวิต ขอบคุณที่ติดตามการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของหลินเฟยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - สวนส้มปลายฟ้า