แบบแปลนที่ไม่ลงตัว

"ถ้าคานตรงนี้แบกรับน้ำหนักตามแบบแปลนที่คุณสถาปนิกวาดมา ตึกหลังนี้คงไม่ได้ถล่มลงมาหรอกครับ... แต่มันคงพังครืนลงมาตั้งแต่ยังไม่ทันเทปูนชั้นสองด้วยซ้ำ" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องประชุมใหญ่ กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับบรรยากาศตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวบุคคลทั้งสองฝั่งโต๊ะ ธันวาเงยหน้าขึ้นจากกระดาษพิมพ์เขียวขนาดใหญ่ แว่นสายตาไร้กรอบสะท้อนแสงไฟนีออนคมกริบ ดวงตาคมกวาดมองชายหนุ่มในชุดเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแข็งแรงและรอยสักจางๆ ตรงข้อมือ ผู้ชายคนนี้คือ 'คิน' วิศวกรโครงสร้างตัวแสบที่บริษัทรับเหมาส่งตัวมาขัดขาเขาโดยเฉพาะ สถาปนิกหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่เริ่มตีรวน ปากร้ายๆ ของอีกฝ่ายทำเอาเส้นประสาทข้างขมับของเขากระตุกยิกๆ "รบกวนช่วยใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์ให้ดีก่อนจะวิจารณ์งานคนอื่นนะครับ คุณวิศวกร" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคมไม่แพ้กัน "เส้นสายและสัดส่วนที่ผมดีไซน์ผ่านการคำนวณสุนทรียศาสตร์มาแล้ว มันคือหัวใจสำคัญของโครงการนี้ ถ้าคุณรื้อโครงสร้างตามอำเภอใจ ความสมบูรณ์แบบของตึกก็จะพังทลาย" "สุนทรียศาสตร์กินไม่ได้หรอกครับคุณธันวา ตึกสร้างขึ้นมาเพื่อให้คนอยู่ ไม่ใช่เอาไว้ให้คนยืนชื่นชมความงามตอนมันถล่มทับหัว" คินยักคิ้วกวนๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างไม่ยี่ห้อ ดวงตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนนิ่งที่เต็มไปด้วยความถือดีของคนตรงข้ามอย่างนึกสนุก "อีกอย่าง... ผมชอบท้าทายกรอบเดิมๆ ของพวกสถาปนิกหัวโบราณอยู่เรื่อย โดยเฉพาะคนที่คิดว่าตัวเองเก่งที่สุดในโปรเจกต์นี้" ธันวาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาเกลียดความมั่นใจที่ล้นปรี่จนน่าหมั่นไส้นั่นชะมัด ยิ่งอีกฝ่ายส่งยิ้มมุมปากส่งมาให้ ยิ่งทำให้เขาอยากเอาไม้บรรทัดเหล็กตีหัวทุยๆ นั่นสักที "ถ้าคิดว่าผมหัวโบราณ ทำไมไม่ลองกางอีโก้แล้วแหกตาดูรายละเอียดตรงนี้ให้ดีล่ะครับ" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโน้มตัวไปข้างหน้า มือเรียวกดลงบนแปลนพิมพ์เขียวเพื่อเน้นย้ำจุดที่อีกฝ่ายกำลังสบประมาท "ตรงนี้... ช่องว่างรับแสงที่เชื่อมต่อโครงสร้างเหล็ก ถ้าคุณเสริมเสารับน้ำหนักเข้าไปตามที่คุณต้องการ แสงธรรมชาติจะถูกบล็อก สถาปัตยกรรมชิ้นนี้จะไร้ความหมายทันที" คินไม่ได้ถอยหนี เขากลับโน้มตัวตามเข้ามาใกล้ขึ้น ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นกระดาษ ทำให้ธันวาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "แต่ถ้าไม่เสริมเสาตรงนั้น... เวลาลมพายุเข้า ตึกนี้จะกลายเป็นเครื่องดนตรีขนาดยักษ์ที่ส่งเสียงหวีดหวิวเพราะแรงลม และโครงสร้างอาจจะบิดตัว" คินกระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นปัดผ่านปลายจมูกของคนตัวบาง "คุณอยากได้ตึกสวยๆ ที่พร้อมจะพัง หรืออยากได้ตึกที่ปลอดภัยจนอยู่รอดไปอีกร้อยปีล่ะครับ... คุณสถาปนิกคนเก่ง" ธันวาชะงัก ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาพราวระยับที่ซ่อนความดื้อรั้นเอาไว้เต็มเปี่ยม หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งด้วยความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็น เขาอยากจะถอยหลังหนีเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอจนต้องเชิดหน้าขึ้นสู้ "ผมไม่เคยทำงานครึ่งๆ กลางๆ และตึกของผมไม่มีวันพัง... อุ๊บ!" ประโยคที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกเสียงดังปัง! พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดสูทผู้จัดการโครงการที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณธันวา! คุณคิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... หน้าไซต์งานหลัก ทรุดตัวลงมาแล้ว!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอนะครับ