ฟื้นคืนจากความพินาศ

กลิ่นอายความอับชื้นของฟางเน่าและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอบอวลอยู่ปลายจมูก สัมผัสแรกที่หลินเฟยหรงรับรู้ไม่ใช่ความนุ่มสบายของเตียงนวมปักลายหงส์ในจวนสกุลหลินที่เมืองหลวง แต่เป็นความเจ็บร้าวรานราวกับกระดูกทุกท่อนถูกแยกออกจากกันแล้วนำมาประกอบใหม่ด้วยความลวกๆ "หากตื่นแล้วก็ลุกเสีย อย่าสำแดงอาการคุณหนูผู้สูงศักดิ์แถวนี้ เพราะที่นี่ไม่มีบ่าวไพร่คอยรองรับมือเท้าเจ้าอีกแล้ว" เสียงทุ้มต่ำที่แห้งผากจนเจือความกระด้างดังขึ้นจากมุมมืดของห้องพักดินโคลนหลังคาสังกะสีผุๆ เฟยหรงพยายามกะพริบตาเพื่อปรับโฟกัส ภาพตรงหน้าค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดผ้าหยาบสีมอซอ นั่งอยู่บนตั่งไม้โยเย มือหนากร้านกำลังลับคมมีดสั้นเล่มหนึ่งด้วยหินลับมีด เสียง 'ครูด... ครูด...' ดังก้องบาดโสตประสาท แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับดวงตาคมก్రిบที่ตวัดมองมาทางนาง มันเต็มไปด้วยความระแวง ชิงชัง และความเย็นชาที่พร้อมจะตัดขาดทุกเยื่อใย ฉินอวี้... สามีในนามที่นางเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรี ส่งเขาไปเป็นทหารแนวหน้าเพื่อหวังให้ตายในสนามรบ และสุดท้ายเมื่อนางตกอับถูกตระกูลเดิมตัดหางปล่อยวัด เนรเทศมายังหมู่บ้านชายขอบที่แห้งแล้งและอดอยากแห่งนี้ เขากลับเป็นคนเดียวที่มารับร่างสะบักสะบอมของนางเข้าบ้าน เฟยหรงสูดหายใจเข้าลึก สมองที่เคยสับสนอลหม่านจากความทรงจำสองชาติภพกลับแจ่มชัดขึ้นในพริบตา นางไม่ใช่คุณหนูเอาแต่ใจที่วันๆ เอาแต่กรีดกรายนิ้ววาดภาพอีกต่อไปแล้ว แต่นางคือหลินเฟยหรงผู้กุมความลับการเกษตรและการค้าจากยุคสมัยที่ล้ำหน้ากว่าหลายร้อยปี! "มองอะไรเล่า? หรือรังเกียจแม้กระทั่งชายคาผุๆ หลังนี้?" ฉินอวี้แค่นหัวเราะในลำคอ วางมีดสั้นลงบนโต๊ะเสียงดัง 'ปัง' จนฝุ่นคลุ้ง "จำใส่ใจไว้เสีย หลินเฟยหรง ข้าแต่งเจ้าเข้ามาตามราชโองการสมรสพระราชทาน มิใช่เพราะเสน่หา หากเจ้าคิดจะสร้างความวุ่นวายหรือรังแกชาวบ้านที่นี่อีก ข้าไม่สนหรอกนะว่าเจ้าจะเคยยิ่งใหญ่มาจากไหน เตรียมตัวเก็บกระเป๋าไสมصولไปให้พ้นหน้าบ้านข้าได้เลย" คำพูดตัดรอนอย่างไร้เยื่อใยนั้นไม่ได้ทำให้นางสะเทือนใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากบางเฉียบกลับยกยิคมุมปากอย่างท้าทาย นางยันกายลุกขึ้นช้าๆ อาการเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่นางกัดฟันอดกลั้น ดวงตาดอกท้อคู่สวยหันกลับไปสบตาเขาตรงๆ ไม่มีแววหวาดกลัวหรือความเย่อหยิ่งจองหองหลงเหลืออยู่ มีเพียงความลุ่มลึกและแน่วแน่ที่ทำเอาฉินอวี้ชะงักไปชั่วขณะ "ท่านพูดถูก..." น้ำเสียงนุ่มนวลแต่กังวานก้องกังวานอยู่ในห้องแคบๆ "ที่นี่ไม่มีบ่าวไพร่ และข้าก็ไม่ใช่คุณหนูหลินคนเดิมอีกต่อไปแล้ว..." นางกวาดสายตามองไปรอบห้อง สภาพความยากจนข้นแค้นปรากฏชัดเจน ข้าวสารในไหก้นถัง ผักป่าเหี่ยวๆ บนแคร่ไม้ไผ่ และดินเค็มจัดที่แห้งแล้งจนแทบไม่น่าจะเพาะปลูกอะไรได้ แต่นั่นคือความท้าทายชั้นยอดสำหรับอดีตผู้บริหารสาวผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีชีวภาพและการเกษตร ฉินอวี้ขมวดคิ้วมุ่น มองสตรีตรงหน้าที่เปลี่ยนท่าทีไปราวกับคนละคน แววตาคู่นั้นไม่มีความหวาดหวั่น มีแต่ประกายระยิบระยับราวกับนางกำลังมองเห็นทองคำกองโตอยู่ในกองขยะ "เจ้าคิดจะเล่นตลกอะไรอีก?" เขาเค้นเสียงถามอย่างไม่ไว้วางใจ "ข้าไม่ได้เล่นตลก..." เฟยหรงก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้เขาช้าๆ แม้ร่างกายจะยังอ่อนแรง แต่รัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวนางกลับกดดันให้ชายหนุ่มร่างยักษ์ถึงกับผงะเล็กน้อย "ข้าแค่จะพิสูจน์ให้ท่านเห็นว่า... ดินแดนที่ท่านคิดว่าไร้ค่าแห่งนี้ จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้พวกเรามั่งคั่งจนคนทั้งเมืองหลวงต้องอิจฉา" นางหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ระยะห่างเพียงแค่คืบ กลิ่นอายเฉพาะตัวที่สะอาดและเย้ายวนใจจางๆ ลอยเข้าจมูกของฉินอวี้ หัวใจของอดีตองครักษ์ผู้เยือกเย็นกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขารีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความหวั่นไหวในแววตา "เพ้อเจ้อ! แผ่นดินแถบนี้แห้งแล้งจนแม้แต่หญ้ายังไม่ยอมขึ้น อย่าว่าแต่ความมั่งคั่งเลย แค่รอดชีวิตไปให้พ้นฤดูหนาวนี้ให้ได้ก่อนเถอะ" "ถ้าเช่นนั้น... เรามาลองเดิมพันกันดูไหมล่ะคะ?" เฟยหรงยิ้มหวาน หยิบเมล็ดพันธุ์พืชแปลกปลอมที่ซ่อนไว้ในชายเสื้ออกมาวางบนฝ่ามือของเขา เมล็ดพันธุ์สีเขียวมรกตที่ถูกคัดสรรมาอย่างดีจากมิติพิเศษในจิตสำนึกของนาง "หากภายในหนึ่งเดือน ข้าสามารถทำให้ดินเค็มๆ นี้งอกเงยพืชผลที่ขายได้ราคางาม ท่านต้องยอมทำตามคำสั่งข้าทุกอย่าง... ว่าอย่างไรล่ะ สามี?" ฉินอวี้ก้มมองเมล็ดพืชในมือสลับกับใบหน้าเรียวสวยที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ เขากำลังจะเอաբปากปฏิเสธคำท้าทายไร้สาระนี้ ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูไม้หน้าบ้านดังขึ้นอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงโวยวายหยาบคายของเพื่อนบ้านจอมเจ้าเล่ห์ที่มักจะมาหาเรื่องรีดไถ่ครอบครัวพวกเขาอยู่เป็นประจำ "ฉินอวี้! ไอ้ใบ้! ส่งส่วยค่าคุ้มครองเดือนนี้มาได้แล้ว ถ้ารักษาเมียตัวแสบไว้ก็ต้องจ่ายแพงเป็นสองเท่า!" ฉินอวี้หน้าเปลี่ยนสีทันที เขาดึงมีดสั้นขึ้นมาถือไว้แน่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ร่างกายเตรียมพุ่งออกไปจัดการกับพวกอันธพาลหน้าเลือดเหล่านั้น แต่ทว่า... มือเรียวบางคู่หนึ่งกลับเอื้อมมาแตะที่แขนของเขาเบาๆ เฟยหรงแย้มยิ้มเย็นเยียบ ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายคมกริบดุจดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก "ใจเย็นก่อนค่ะสามี... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของภรรยาคนนี้ ในการต้อนรับ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ชุดแรกเองนะคะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกผันชีวิตไปกับคุณหนูเฟยหรงนะคะ!