ใครอนุญาตให้เข้าห้องเก็บศพครับพี่

“พี่ครับ... ผมบอกกี่รอบแล้วว่าที่นี่มันห้องเก็บศพ ไม่ใช่สตูดิโอถ่ายทำรายการเรียลลิตี้โชว์ของช่องพี่น่ะ!” เสียงทุ้มต่ำที่พยายามกดให้เบาที่สุดของ ‘ธันวา’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่วังเวงจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเอง เขาไม่ได้ตะคอก แต่ไอ้ความนิ่งสนิทในแววตานั่นต่างหากที่ทำให้คนฟังถึงกับขนลุกเกรียว ธันวายืนพิงกรอบประตูเหล็กที่ขึ้นสนิมกรัง มือขวาถือไฟฉายคาดหัวที่ยังไม่ได้เปิด แต่อีกมือนั่นสิ... เขากำลังคีบ ‘เครื่องบันทึกเสียง’ รุ่นโปรของไอ้คุณยูทูบเบอร์หน้าหล่อที่ยืนทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่กลางห้อง ‘อาทิตย์’ เจ้าของฉายา ‘ท้าชนนรก’ ยิ้มแห้งๆ ส่งมาให้ พลางขยับนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงบอกให้เงียบ แต่มีหรือที่ธันวาจะสน “พี่เล่นบ้าอะไรครับ? นี่ตีสองแล้ว คนอื่นเขาอยากนอน ผมก็อยากนอน วิญญาณแถวนี้เขาก็อยากนอน แต่พี่ดันพาตากล้องกับไอ้กล้องนั่นบุกเข้ามาถึงในห้องเย็น... พี่คิดว่าผมทำอาชีพสัปเหร่อเพราะใจรักการเป็นไกด์พาพี่ทัวร์นรกเหรอครับ?” “โธ่ ธันวา... ใจเย็นก่อนดิคุณชาย” อาทิตย์ก้าวเข้ามาหาด้วยท่าทีเป็นกันเองเกินเหตุ เขาถือวิสาสะขยับเข้าไปใกล้จนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอับชื้นของห้องเก็บศพตีรวนอยู่ในจมูก “ยอดวิวไลฟ์สดตอนนี้มันพุ่งไปห้าหมื่นแล้วนะเว้ย ถ้าคืนนี้เราได้ ‘ของดี’ ไปด้วย พี่สัญญาเลยว่าจะแบ่งเปอร์เซ็นต์ค่าโฆษณาให้คุณหนักๆ ไม่ต้องมานั่งเฝ้าศพไปวันๆ ให้เสียเวลาหรอก” “ผมขอโทษนะพี่ แต่เงินพี่น่ะผมเอาไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้คนที่พี่กำลังไปกวนเขาดีกว่าครับ” ธันวาสวนกลับทันควัน พร้อมกับใช้มืออีกข้างผลักอกอีกฝ่ายออกเบาๆ “ออกไป เดี๋ยวนี้” อาทิตย์ทำท่าจะอ้าปากเถียง แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวถอยหลัง ปลายเท้าของเขาก็ดันไปเตะเข้ากับขาตั้งกล้องที่ตั้งวางทิ้งไว้อย่างหมิ่นเหม่ เสียง ‘เคร้ง!’ ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัดราวกับมีใครจงใจขยายความดังนั้นให้บาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาท ไฟในห้องเก็บศพที่ควรจะดับมืดกลับกะพริบถี่ๆ เหมือนหลอดไฟที่กำลังจะขาด แรงลมวูบหนึ่งพัดผ่านตัวพวกเขาไป ทั้งที่หน้าต่างทุกบานในห้องนี้ถูกปิดตายมานานนับปี “เหี้ย...” อาทิตย์สบถเบาๆ ก่อนจะหน้าถอดสีเมื่อหันไปเห็น ‘บางอย่าง’ ที่มุมห้อง “ธันวา... เมื่อกี้... เมื่อกี้กล้องพี่จับภาพได้ว่ามีคนเดินผ่านหลังคุณไปน่ะ” ธันวาไม่ได้หันไปมอง เขาแค่ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความระอาถึงขีดสุด “ผมบอกแล้วไงว่าอย่าทำของตก...” ยังไม่ทันขาดคำ เสียงเหล็กกระทบกันดัง ‘ครืด...’ มาจากตู้เก็บศพหมายเลข 04 ที่อยู่ติดกับตัวธันวาที่สุด บานประตูเหล็กเย็นเฉียบค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างเชื่องช้า ความเย็นเยือกพุ่งทะลุเข้ากระดูกดำจนอาทิตย์ถึงกับก้าวขาไม่ออก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยแต้มด้วยรอยยิ้มกวนประสาทบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ ธันวาคว้าคอเสื้ออาทิตย์แล้วกระชากให้ถอยหลังไปด้านหลัง “อย่ามอง อย่าสบตา และที่สำคัญ... อย่าหันไปดูเด็ดขาด!” “ทำไม... ทำไมวะ?” อาทิตย์เสียงสั่นพร่า “เพราะถ้าพี่เห็นหน้ามัน พี่จะกลายเป็นเจ้าของตู้หมายเลข 05 แทนไงครับ” ธันวากดเสียงต่ำจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ เขาหยิบยันต์สีหม่นที่พกติดตัวออกมาขยำไว้ในมือแน่น ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะผลักอาทิตย์ให้วิ่งออกไปทางประตูห้องเก็บศพ โทรศัพท์มือถือของอาทิตย์ที่วางทิ้งไว้บนรถเข็นสแตนเลสก็ส่งเสียงเตือนข้อความเด้งขึ้นมาหน้าจอ ไฟหน้าจอสว่างวาบตัดกับความมืดมิดในห้อง เผยให้เห็นรอยมือสีดำคล้ำที่ประทับอยู่บนกระจกหน้าต่างด้านหลังธันวาอย่างชัดเจน อาทิตย์เหลือบไปเห็นข้อความที่เพิ่งเด้งขึ้นมาบนจอพอดี ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกไม่ใช่เพราะผีที่อยู่ตรงหน้า แต่เพราะสิ่งที่ปรากฏบนจอโทรศัพท์... *‘ธันวา... นายต้องรีบหนีไปเดี๋ยวนี้ เพราะสิ่งที่อยู่ข้างหลังนายตอนนี้... มันไม่ใช่คนที่นายคิดว่ามันเป็น’* ข้อความนั้นถูกส่งมาจากเบอร์ของอาทิตย์เอง ทั้งที่เครื่องของอาทิตย์อยู่ในมือเขาทั้งสองข้างตอนนี้ ธันวานิ่งค้างไปทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นเฉียบที่รดลงมาบนต้นคอ “ธันวา...” อาทิตย์เรียกชื่อเขาเสียงสั่นพลางชี้ไปที่กระจกหน้าต่างเบื้องหลังธันวา “ไอ้คนตรงนั้น... มันกำลังใส่เสื้อตัวเดียวกับที่พี่ใส่อยู่เลย” ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ หวังว่าค่ำคืนนี้ทุกท่านจะนอนหลับฝันดีและไม่รู้สึกว่ามีใครมายืนปลายเตียงนะครับ!