ในเงาของตึกสูง

เสียงถอนหายใจยาวนานของอคินดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของห้องทำงานชั่วคราว ปลายปากกาหมึกซึมในมือของเขายังคงค้างอยู่เหนือกระดาษไขแผ่นใหญ่ กลิ่นอายของกาแฟดำที่เย็นชืดจนหมดรสชาติผสมผสานกับกลิ่นฉุนจางๆ ของกาวลาเท็กซ์และกระดาษเขียนแบบคุณภาพสูง รอบตัวพวกเขาคือเศษซากของโมเดลกระดาษแข็งนับสิบลําที่ถูกรื้อทิ้งอย่างไร้ความปรานี สะท้อนถึงมาตรฐานอันบ้าคลั่งที่ไม่มีใครยอมประนีประนอมให้แก่กัน "ถ้าคุณยังดึงเส้นโครงสร้างตรงนี้ออกไปอีกมิลลิเมตรเดียว อาคารหลังนี้ก็จะสูญเสียกระดูกสันหลังที่ค้ำจุนมันไว้ทั้งหมดนะครับ คุณรินรดา" อคินเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่กับเส้นสายเรขาคณิตที่ซับซ้อนบนแปลน รินรดาซึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะร่างแบบตัวใหญ่ ชะืองักมือที่กำลังจัดระเบียบอุปกรณ์เขียนแบบ ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นทรง The Row เปล่งประกายความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยในลักษณะที่ไม่อาจเรียกว่ารอยยิ้ม "โครงสร้างที่แข็งกระด้างโดยปราศจากพื้นที่หายใจ ก็ไม่ต่างอะไรจากอนุสาวรีย์คอนกรีตที่รอวันพังทลายหรอกครับคุณอคิน... หรือว่านักวิจารณ์ผู้ทรงเกียรติอย่างคุณ มองเห็นแต่ความสมบูรณ์แบบบนกระดาษ จนลืมไปว่ามนุษย์ต้องหายใจและใช้ชีวิตอยู่ข้างในนั้นจริงๆ" บทสนทนาคมคายที่เต็มไปด้วยแรงปะทะทางความคิดลอยเคว้งอยู่ในบรรยากาศที่คับแคบ ความใกล้ชิดในพื้นที่จำกัดของไซต์โปรเจกต์แห่งนี้เริ่มกัดเซาะกำแพงที่ทั้งคู่ต่างสร้างขึ้นมาป้องกันตัวอย่างช้าๆ แสงไฟสีส้มจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบสันจมูกโด่งและโครงหน้าคมคายของอคิน ขับเน้นให้เห็นเงาลึกที่ทอดทับลงบนกรอบหน้าของเขา ขณะที่รินรดายืนกอดอกนิ่ง ขยับตัวถอยหลังไปเพียงครึ่งก้าวเมื่อรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างเธอกับเขามันใกล้ชิดเกินกว่าความสัมพันธ์ทางวิชาชีพอณูอากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่ความเกลียดชังอย่างที่เคยเป็นในห้องประชุมบอร์ดบริหาร แต่เป็นแรงดึงดูดประหลาดระหว่างขั้วแม่เหล็กที่ต่างฝ่ายต่างพยายามผลักไส อคินวางปากกาลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะฝั่งตรงข้าม ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันโดยปริยาย แต่นัยน์ตาคมกริบของเขากลับกวาดมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังพยายามถอดรหัสหน้ากากอันเยือกเย็นที่เธอสวมใส่อยู่ "คุณกำลังปกป้องอะไรกันแน่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าจริงจังจนน่ากลัว "ไม่ใช่แค่เรื่องความยั่งยืนของวัสดุ... หรือว่าลายเส้นที่คุ้นเคยพวกนั้นหรอกใช่ไหมที่คุณพยายามซ่อนมันไว้จากสายตาของผม" หัวใจของสถาปนิกสาวกระตุกวูบไปชั่วขณะ แต่สีหน้าของเธอยังคงนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในคืนไร้ลม เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่มีอาการหลบสายตาแม้แต่น้อย "คุณกำลังคิดไปเอง คุณอคิน... คนเรามักจะมองหาเงาของสิ่งที่ตัวเองอยากเห็น ในเมื่อในหัวของคุณมีแต่อคติเกี่ยวกับสถาปนิกไร้เงาคนนั้น คุณก็เลยพยายามโยนมันมาให้ทุกคนที่อยู่ใกล้ตัวคุณอย่างไร้เหตุผล" อคินหรี่ตาลง รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงแค่ความกว้างของโต๊ะร่างแบบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษและฝุ่นไม้ลอยเข้าสู่โสตประสาทของรินรดา ทำให้สมาธิที่เธอสั่งสมมาตลอดทั้งคืนเริ่มสั่นคลอน "ผมอาจจะตาบอดในหลายๆ เรื่อง..." อคินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย เสียงกระซิบของเขาแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึก "แต่ผมไม่เคยจำลายเส้นของคนที่ทิ้งบาดแผลไว้ในวงการสถาปัตยกรรมผิดหรอกนะครับ โดยเฉพาะ... ลายเซ็นย่อตัวอักษรสามตัวนั้น" บรรยากาศในห้องหยุดชะงักลงทันที รินรดารู้สึกเหมือนลมหายใจถูกกระชากหายไปจากปอดชั่วขณะ มุมขวาล่างของเอกสารแผ่นนั้น... เอกสารลับที่เธอมั่นใจว่าเก็บไว้ในลิ้นชักที่ใส่กุญแจอย่างแน่นหนา เหตุใดจึงมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาได้ ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเปล่งวาจาโต้แย้งเพื่อกลบเกลื่อนความตระหนก เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งร้อน ตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ไม่ได้ถูกล็อคสนิท ประตูกระจกค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี๊ยบกริบ ผู้ซึ่งกุมความลับอันดำมืดที่สุดของบริษัทอสังหาฯ แห่งนี้เอาไว้ และในมือของเขามีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่มุมซองถูกฉีกออก พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมายังคนทั้งคู่ "ดูเหมือนว่าพวกคุณสองคนจะทำงานล่วงเวลากันอย่างขยันขันแข็งเสียจริงนะครับ... หวังว่าผมคงไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะการ 'ตรวจแบบ' ครั้งสำคัญนี้นะครับ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยดีเสมอมานะครับ