คำถามที่ไม่มีคำตอบ

แฟ้มเอกสารสีชาสี่สิบเจ็ดเล่มถูกกางออกบนโต๊ะประชุมหินขัดขนาดใหญ่ แสงไฟสีนวลจากโคมไฟสถาปนิกส่องลงมากระทบกระดาษไขร่างแบบที่เต็มไปด้วยรอยดินสอ 2B ลายเส้นเหล่านั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่เส้นตรงหรือเส้นโค้งทางเรขาคณิต แต่มันคือลมหายใจ คือการจัดวางจังหวะของแสงและเงาที่สะท้อนปรัชญาความยั่งยืนอันดุดันแต่เงียบงัน อคินใช้นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองลายเส้นเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังดมกลิ่นร่องรอยของเหยื่อที่ซ่อนตัวอย่างมิดชิด เขายกถ้วยกาแฟดำที่เย็นชืดขึ้นจิบเล็กน้อย รสขมฝาดบนปลายลิ้นไม่ได้ทำให้สติของเขาลดลง ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งกระตุ้นความกระหายใคร่รู้ให้พุ่งพล่าน "คุณตามหาอะไรในกระดาษพวกนั้นหรือครับ คุณอคิน" เสียงหวานทุ้มเรียบเฉยดังขึ้นจากมุมห้อง รินรดายืนกอดอกพิงผนกระจกใส เธอมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ชุดสูทสีเทาเข้มเข้ารูปขับเน้นบุคลิกที่ดูเยือกเย็นและห่างเหิน แต่ทว่ากลับดึงดูดสายตาอย่างประหลาดในสายตาของนักวิจารณ์ผู้ปราศจากหัวใจอย่างเขา อคินวางถ้วยกาแฟลงช้าๆ เสียงกระทบกับจานรองดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานไร้ผู้คน เขายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเล่ห์กล "ผมกำลังตามหา 'ความจริง' ครับ คุณรินรดา" อคินตอบเสียงนุ่ม ทว่าแฝงความเฉียบคมไว้ทุกพยางค์ "ลายเส้นสถาปัตยกรรมระดับนี้ การคำนวณโครงสร้างที่ผสมผสานธรรมชาติเข้ากับคอนกรีตเปลือยได้อย่างไร้รอยต่อแบบนี้ มันไม่ใช่ฝีมือของสถาปนิกฝึกหัด หรือแม้แต่สถาปนิกแถวหน้าในบริษัทของคุณด้วยซ้ำ... แต่ทำไม ผลงานเหล่านี้ถึงถูกแปะป้ายชื่อว่าเป็นของบริษัทคุณล่ะครับ" รินรดายังคงนิ่งสงบ สีหน้าของเธอไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เธอก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้โต๊ะประชุม ก่อนจะใช้ปลายนิ้วแตะลงบนมุมกระดาษแผ่นหนึ่ง "ในโลกธุรกิจ ความจริงเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยครับ คุณอคิน" รินรดาเอ่ยทวนคำพูดของเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "สิ่งที่ผู้คนมองหาไม่ใช่เจ้าของลายเส้นที่แท้จริง แต่คือผลลัพธ์ที่ตอบโจทย์งบประมาณและความพึงพอใจของลูกค้าต่างหาก คุณเป็นนักวิจารณ์ศิลปะ ก็น่าจะเข้าใจกฎข้อนี้ดีกว่าใครไม่ใช่หรือครับ" "แต่นี่รสนิยมและจิตวิญญาณนะคุณรินรดา" อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายของเขาสูงสง่าจนสร้างแรงกดดันโดยปริยาย เขาก้าวเข้าไปประชิดเธอทีละน้อย จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว "ลายเส้นนี้มีลายเซ็นเฉพาะตัว... จังหวะการตวัดปลายดินสอแบบนี้ ผมเคยเห็นมันเมื่อสามปีก่อน ในโครงการห้องสมุดชุมชนกลางป่าใหญ่ที่ถูกทิ้งร้าง และผู้ออกแบบคนนั้น... หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย" ดวงตากลมโตของรินรดาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—สั้นเสียจนคนทั่วไปอาจมองไม่เห็น แต่อคินผู้จ้องมองเธอราวกับจะกลืนกินไม่มีทางพลาดมันไปได้ "คุณกำลังเข้าใจผิด..." รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความไหวหวั่น "ผมไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับโครงการไร้สาระพวกนั้น" "ผมยังไม่ได้บอกเลยนะครับ ว่าโครงการนั้นเป็น 'โครงการไร้สาระ'" อคินแทรกขึ้นทันที รอยยิ้มของเขาเจ้าเล่ห์ขึ้น ดวงตาคมกวาดมองสำรวจใบเนียนละเอียดที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม "คุณรู้รายละเอียดของมันดีเสียยิ่งกว่าคนที่เป็นกรรมการตัดสินเสียอีก... น่าสนใจจริง ๆ นะครับ คุณรินรดา" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเขาทั้งสองอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ มันคือการปะทะกันของคนสองคนที่ต่างซ่อนคมเขี้ยวไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเป็นมืออาชีพ อคินก้มตัวลงกระซิบใกล้ใบหูของเธอ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับความเย็นชาของแอร์ในห้องทำงานทำให้ประสาทสัมผัสของเขาตื่นตัว "คุณพยายามลบรอยนิ้วมือ พยายามซ่อนตัวตนในฐานะแค่ 'ผู้ช่วยสถาปนิก' แต่ยิ่งคุณปกปิดมากเท่าไหร่ เงาของคุณมันก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นเท่านั้น... บอกผมมาสิครับ ว่าทำไมสถาปนิกอัจฉริยะอย่างคุณ ถึงต้องยอมก้มหัวให้บริษัทที่สูบเอาวิญญาณงานออกแบบของคุณไปกินแบบนี้" รินรดาไม่ถอยหนี เธอยังคงยืนหยัดรับแรงกดดันจากเขา ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตานักวิจารณ์หนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว "เพราะเงา... ไม่เคยเรียกร้องหาแสงสว่างครับ คุณอคิน" เธอตอบเสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึก "และคนที่คอยแต่จะควานหาเงาในความมืดอย่างคุณ ก็มักจะมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเสมอ" อคินชะงักไปเล็กน้อยกับคำตอบนั้น หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะ เป็นครั้งแรกที่เขาจนมุมด้วยคำพูดของหญิงสาวคนนี้ รอยยิ้มบนมุมปากของเขาค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกท้าทายที่ระอุขึ้นในอก เขายื่นมือออกไป หวังจะดึงแฟ้มเอกสารอีกเล่มที่ซอยู่ใต้กองกระดาษเพื่อหาหลักฐานเพิ่มเติม แต่มือของเขากลับไปปัดโดนกล่องเก็บอุปกรณ์วาดภาพเก่าๆ ที่วางอยู่ริมโต๊ะ ร่วงหล่นลงมาบนพื้นเสียงดังสนั่น *เคร้ง!* ฝากล่องหลุดกระเด็น ปากกาหมึกซึมด้ามเก่าทำจากไม้ประดู่สีเข้ม พร้อมกับสมุดสเก็ตช์ปกหนังสีดำสนิทร่วงลงมาต่อหน้าต่อตา เขาก้มลงหยิบมันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แม้รินรดาจะพยายามพุ่งตัวเข้ามาคว้ามันแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว อคินเปิดสมุดสเก็ตช์เล่มนั้นออก แสงไฟสีนวลส่องกระทบหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยรอยหมึกซึม ลายเส้นที่เขาตามหามาตลอดสามปีปรากฏเด่นชัดอยู่บนหน้ากระดาษแผ่นนั้น—มันคือแบบแปลนของโครงการที่เขาเพิ่งพูดถึงเมื่อครู่ และที่มุมกระดาษ มีตัวย่ออักษรภาษาอังกฤษสามตัวสลักไว้ด้วยหมึกสีดำสนิท *R.R.D.* อคินเงยหน้าขึ้นสบตากับรินรดาที่ยืนนิ่งค้าง ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลับฉายแววความอันตรายอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ทว่า ก่อนที่อคินจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูก็ดังตามมาสามครั้งติดๆ กัน "คุณรินรดาครับ ท่านประธานเรียกประชุมด่วนเรื่องโปรเจกต์ใหญ่... เอ๊ะ ขอโทษครับ ผมขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับ" เสียงของชายหนุ่มอีกคนดังแทรกขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับเอกสารลับในมือที่ทำให้อคินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบรรทัดอันเข้มข้นนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ โดย "สายลมแผ่วเบา"