ความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อเรียก

แฟ้มผลงานโครงการ ‘Elysian Green’ สันปกสีดำสนิทถูกผลักไปชิดมุมโต๊ะด้วยปลายนิ้วยาวของอคิน เสียงกระดาษกระทบผิวไม้โอークเนื้อแน่นดังทึบในความเงียบงันของห้องทำงานที่เปิดเพียงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ “คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ครับ รินรดา” น้ำเสียงของอคินไม่ได้เกรี้ยวกราด แต่มันเต็มไปด้วยความกดดันชนิดที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เขานั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สายตาคมกริบราวกับใบมีดที่ถูกลับมาอย่างดีจดจ้องร่างบางที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม รินรดาไม่หลบสายตา เธอประสานมือไว้เหนือกระโปรงทรงสอบสีเข้ม ใบหน้ารูปไข่นั้นนิ่งเรียบจนแทบจะกลายเป็นรูป ปั้นหิน ทว่าหากสังเกตให้ดี กล้ามเนื้อบริเวณกรามของเธอกำลังขยับไหวเล็กน้อย “ฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะ... อ้อ ขอโทษที ฉันหมายถึง ฉันไม่ได้เล่นเกมครับ คุณอคิน” รินรดาแก้คำพูดทันทีเมื่อตระหนักถึงสถานการณ์ มุมปากของอคินยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง “ติดปากสินะครับ... หรือบางที นั่นอาจเป็นตัวตนจริง ๆ ของคุณที่เผลอหลุดออกมาภายใต้หน้ากาก ‘ผู้ช่วยสถาปนิก’ ที่แสนจะเจียมเนื้อเจียมตัวคนนั้น” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปก้าวช้า ๆ อ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยปะทะนาสิกของรินรดา มันไม่ใช่กลิ่นที่ฉุนเฉียว แต่เป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึงความเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของชายหนุ่มผู้นี้ รินรดาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับชั้นวางหนังสือบิวท์อิน แรงสะเทือนทำให้สันหนังสือเล่มหนาสั่นไหวเล็กน้อย อคินใช้มือข้างหนึ่งยันขอบชั้นหนังสือไว้ เหนือหัวไหล่ของเธอ เป็นการกักตัวเธอไว้ในพื้นที่แคบ ๆ โดยสมบูรณ์ “คุณวิจารณ์แบบแปลນของโครงการนี้เมื่อสัปดาห์ก่อนได้อย่างเจ็บแสบมากครับ” อคินโน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำทุบที่ข้างใบหูของเธอ “คุณบอกว่าโครงสร้างเหล็กถักนั่นมัน ‘ไร้จิตวิญญาณและพยายามตะโกนเรียกร้องความสนใจมากเกินไป’... ประโยคนั้น มันเป็นสำนวนเดียวกับที่ ‘สถาปนิกไร้เงา’ คนนั้นเคยเขียนไว้ในบทความวิชาการเมื่อสามปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน” รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความหวาดระแวงว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี กำลังจะพังทลายลงด้วยสายตาที่รู้ทันของเขา “โลกนี้มีสถาปนิกเป็นหมื่นคนนะครับ คุณอคิน การใช้แนวคิดเรื่องความยั่งยืนผสมผสานกับโครงสร้างเหล็ก ไม่ได้หมายความว่าเราต้องลอกเลียนแบบใคร... บางที คุณอาจจะกำลังหมกมุ่นกับการตามหาเงา จนเห็นเงาทับซ้อนอยู่ในทุกที่ที่มอง” รินรดารวบรวมความกล้าเชิดหน้าขึ้นสบตาเขา ตอบโต้ด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด อคินหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาพิจารณารายละเอียดบนใบหน้าของเธอ ตั้งแต่แพขนตางอนงามที่ไหวระริก ไปจนถึงริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น สายตาของเขาไม่ได้คุกคามในแบบชู้สาว แต่มันเป็นการสำรวจเชิงวิเคราะห์ ราวกับกำลังพยายามถอดรหัสรหัสผ่านที่ซับซ้อนที่สุดในโลก “คุณเก่งมากที่ซ่อนตัวอยู่หลังเงาของบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่แห่งนี้” อคินเอ่ยเสียงแผ่วเบา นิ้วมือเรียวยาวของเขาขยับเข้าไปใกล้เรือนผมของเธอราวกับจะปอยผมที่ตกลงมาทักทายใบหน้าออกให้ แต่เขากลับหยุดชะงักกลางอากาศ ก่อนจะลดมือลงช้า ๆ “แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... งานศิลปะหรือสถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่ ไม่เคยโกหกตัวตนของผู้สร้าง” “คุณกำลังพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ” “เข้าใจสครับ” อคินย้ำคำพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น “เพราะในทุกเส้นสายที่คุณร่างลงบนกระดาษไข มันมี ‘ลมหายใจ’ ที่ผมเฝ้าตามหามาตลอดห้าปี... รินรดา หรือว่าผมควรจะเรียกคุณว่า ‘สถาปนิกผู้สาบสูญ’ ดีล่ะครับ?” บรรยากาศในห้องราวกับถูกสูบออกจนหมดสิ้น ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นแข่งกัน ความสัมพันธ์ที่เคยมีเส้นกั้นระหว่าง ‘นายจ้าง-ลูกจ้าง’ หรือ ‘นักวิจารณ์-สถาปนิก’ บัดนี้ได้พังทลายลงแล้ว เหลือเพียงความจริงอันเปลือยเปล่าที่กำลังเผชิญหน้ากันในความสลัว รินรดาอ้าปากจะปฏิเสธ ทว่าเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กันขัดจังหวะเสียก่อน *ก๊อก ๆ ๆ* “คุณอคินครับ เอกสารจากคณะกรรมการอนุมัติแบบโครงการ Elysian Green มาถึงแล้วครับ ด่วนที่สุดครับ” เสียงของเลขาหนุ่มดังลอดเข้ามาผ่านบานไม้หนา อคินถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวอย่างเสียดาย แต่สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าของหญิงสาว เขายังคงรอยยิ้มมุมปากไว้เช่นเดิม ราวกับผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าในมือ “เก็บแรงไว้เถียงผมต่อพรุ่งนี้เถอะครับ” อคินกระซิบก่อนจะหันไปทางประตู “เข้ามาได้” ประตูกลางห้องเปิดออก พร้อม ๆ กับที่เลขาหนุ่มเดินก้มหน้าถือซองเอกสารสีน้ำตาลเข้ามา แต่ก่อนที่เลขาจะทันรายงานอะไร อคินก็เอ่ยขัดขึ้นเสียก่อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “วางไว้ตรงนั้น... อ้อ แล้วก็รินรดา” อคินหันกลับมามองหญิงสาวที่กำลังขยับตัวจะเดินเลี่ยงออกไป “พรุ่งนี้เช้า ผมต้องการให้คุณไปป์ไลน์แบบแปลนปรับปรุงทั้งหมดด้วยตัวเอง... ที่ห้องทำงานส่วนตัวของผม ห้ามใครรบกวนเด็ดขาด” รินรดานิ่งงัดไปชั่วขณะ เธอกำลังจะปฏิเสธคำสั่งที่กэмกึ่งระหว่างเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวนั้น แต่เมื่อเธอก้มลงมองเอกสารบนโต๊ะที่เลขาเพิ่งวางลง แสงไฟจากโคมไฟสะท้อนเข้ากับกระดาษแผ่นบนสุดพอดี มันคือแบบร่างโครงสร้างที่เธอเพิ่งขยำทิ้งลงถังขยะในห้องพักของเธอเองเมื่อคืนนี้... และตอนนี้ มันถูกกางออกอยู่บนโต๊ะทำงานของอคิน โดยมีรอยพับที่มุมซ้ายล่างเหมือนกับที่เธอทำไว้ไม่มีผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเปราะบางและคมความคิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไป "สายลมแผ่วเบา"