ลงทะเบียนคนกวนประสาท

"ถ้ายังวางเท้าผิดตำแหน่งอีกรอบเดียว ผมจะถือว่าคุณไม่ได้ตั้งใจมาเรียน แต่ตั้งใจมาเดินแบบแฟชั่นวีกรอบมินิมอลครับคุณโปรแกรมเมอร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับแรงสะกิดหนักหน่วงที่ปลายรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดของผม มันไม่ใช่การสัมผัสที่นุ่มนวล แต่เป็นการเตือนแบบไร้ความปรานีจากอดีตนักกีฬาทีมชาติที่ผันตัวมาเป็นครูฝึกสอนคอร์สป้องกันตัวเฉพาะกิจ ผม—ธีร์—กัดกรามแน่นจนสันนัดขึ้นเป็นสัน ปรายตามองคนตัวสูงกว่าที่ยืนกอดอกพิงเสานวมสีดำด้วยท่าทางกวนประสาท คินในชุดเสื้อกล้ามสีเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วนที่ชุ่มด้วยเหงื่อบางเบาจากความกระตือรือร้นในการทรมานลูกศิษย์ แววตาคมกริบคู่นั้นกำลังมองผมด้วยความรู้สึกสมเพชแกมท้าทาย ซึ่งมันทำให้เลือดในกายของโปรแกรมเนอร์เจ้าระเบียบอย่างผมพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ผมไม่ได้มาเดินแบบครับคุณคิน ถ้าคุณตาไม่ฝ้าฟางจนเกินไป ก็น่าจะเห็นว่าผมกำลังพยายามทำความเข้าใจกับท่วงท่าบ้าๆ นี่อยู่" ผมสวนกลับทันควัน เสียงลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่บริษัทว่าเครียดแล้ว ยังไม่น่าปวดหัวเท่าการต้องมาต่อปากต่อคำกับผู้ชายปากเสียคนนี้เลย คินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและน่าหมั่นไส้เป็นบ้า เจ้าตัวขยับกายก้าวเข้ามาใกล้พื้นที่ส่วนตัวของผมทีละนิด กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นสบู่เฉพาะตัวปะทะเข้ากับจมูกจนผมต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนน่าใจหาย ปลายจมูกของเราแทบจะชนกันอยู่รอมร่อถ้าผมไม่เอนตัวหนีไปด้านหลัง "ปากดีจังนะครับ... ฝีปากคมเหมือนคีย์บอร์ดที่คุณพิมพ์ทั้งวันเลยนี่" คินโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมใบหูด้วยน้ำเสียงที่จงใจยั่วโมโห "แต่บนสังเวียนจริง โจมตีด้วยวาจาไม่ได้ทำให้คู่ต่อสู้กระดูกหักหรอกนะคุณธีร์ อยากรอดตายกลับไปเขียนโค้ดต่อ ก็หุบปากแล้วใช้ร่างกายตามที่ผมสอนซะ" ผมสะบัดหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปนั้น หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความเคืองที่ถูกสزบศักดิ์ศรีต่างหาก โปรแกรมเมอร์อย่างผมไม่เคยยอมแพ้อะไรที่ซับซ้อน และไอ้ผู้ชายปากร้ายตรงหน้าก็เป็นแค่ 'อัลกอริทึม' ตัวหนึ่งที่ผมต้องหาทางแก้โจทย์ให้ได้ "ถ้าคิดว่าผมห่วยนัก ทำไมไม่ลองสาธิตให้ดูใหม่อีกรอบล่ะครับ หรือว่าหมดมุกจะสอนแล้ว?" ผมท้าทายกลับ พลางตั้งการ์ดขึ้นอย่างเก้ๆ กังๆ แต่แววตากลับดุดันไม่แพ้กัน คินหรี่ตาลง รอยยิ้มมุมปากที่เคยประดับอยู่จางหายไปแทนที่ด้วยประกายความจริงจังที่น่ากลัวขึ้นมาทันที "กล้าท้าทายเหรอครับ... งั้นก็ตามใจคุณ" สิ้นคำพูดนั้น มือหนาก็พุ่งเข้ามาคว้าจับที่ข้อมือของผมอย่างรวดเร็วจนมองตามไม่ทัน แรงดึงมหาศาลลากร่างของผมให้เสียหลักพุ่งเข้าหาอกแกร่งในเสี้ยววินาที โลกทั้งใบเหมือนหมุนคว่ำ ก่อนที่แผ่นหลังของผมจะแนบชิดติดกับผืนผ้าใบของเบาะมโนทัศน์บนพื้น โดยมีร่างหนาของคินทาบทับลงมาครอบงำพื้นที่ทั้งหมด ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่เหนือใบหน้า ร่างกายของเราแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังแข่งกัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ฝึกซ้อมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ และสายตาที่ประสานกันอย่างไร้ทางหลบหนี คินก้มมองผมจากมุมสูง แววตาดุๆ เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งบางอย่างที่อ่านไม่ออก "จำไว้นะครับว่าช่องว่างแค่นี้... มันพอดิบพอดีกับการโดนเผด็จศึก" คินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ตึง! เสียงเปิดประตูยิมกระแทกผนังดังสนั่นพร้อมกับเสียงตะโกนใสๆ ของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะวิกฤตหัวใจ "พี่คิน! มีคนมาขอพบที่เคาน์เตอร์... อุ๊ย! ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูห้องนี้ไปพร้อมกันนะครับ ดาร์กไนท์สัญญาว่าตอนหน้าจะเดือดและฟินยิ่งกว่าเดิมแน่นอนครับ