เมื่อมูเตลูเจอกับควอนตัม

"คุณกำลังเอาธูปหอมเก้าดอกกับกะลาตาเดียว มาอธิบายปรากฏการณ์พัวพันเชิงควอนตัมเนี่ยนะ... สมองของคุณทำด้วยกะทิกล่องตราชาวเกาะจริงๆ สินะครับ" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยือกเย็นนิดๆ แฝงความระอาอย่างถึงที่สุดดังขึ้น ท่ามกลางห้องประชุมสีขาวสะอาดตาที่ควรจะเงียบสงบ แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารกองโตและกลิ่นอายความอึดอัดที่ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง กะทิ สะดุ้งโหยงจนเก้าอี้ล้อเลื่อนไถลถอยหลังไปครึ่งเมตร เธอหันขวับไปมองหน้าผู้ชายปากร้ายที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ดร.อคิน นักฟิสิกส์อัจฉริยะดีกรีปริญญาเอกพ่วงตำแหน่งหัวหน้าโปรเจกต์วิจัยสุดหินที่เธอโดนผู้ใหญ่บังคับให้มา "เข้าคอร์สเรียนรู้โลกกว้าง" ด้วยกันแบบไม่เต็มใจ "นี่! ดร.อคิน ปากคอเรานี่มันเราะร้ายเกินไปแล้วนะ!" กะทิกระแทเสียงใส่ วางกำไลหินมงคลหยกพม่าลงบนโต๊ะเสียงดังปังจนเอกสารกระเพื่อม "มูเตลูเขาทำมาหากิจ เขามีฐานแฟนคลับหลักล้าน เข้าใจคำว่า ‘ซอฟต์พาวเวอร์’ ไหมคะ... อ๊ะ! เอ้ย... ครับ! ฉันหมายถึง ‘ครับ’ ต่างหากเล่า!" เธอยรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามติดปาก แต่สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นทรง The Matrix ของอีกฝ่ายก็จับผิดได้ทันที พร้อมกับมุมปากที่กระตุกยิ้มเหยียดนิดๆ อย่างน่าหมั่นไส้ "ซอฟต์พาวเวอร์ กับ ไสยศาสตร์ งมงาย มันมีเส้นบางๆ กั้นอยู่ครับ ซึ่งคุณกะทิก้าวข้ามเส้นนั้นไปเหยียบฝั่งเพ้อเจ้อมานานแล้ว" อคินถอนหายใจยาวเหยียด พลางเลื่อนสมุดโน้ตเล่มหนามาตรงหน้า "มหาวิทยาลัยจ้างผมมาคุมโปรเจกต์เผยแพร่วิทยาศาสตร์ให้เข้าถึงง่าย ไม่ได้จ้างมาเปิดสำนักทรงเจ้าเข้าทรง เพราะฉะนั้น กรุณาเก็บเครื่องรางของขลังพวกนี้ลงกระเป๋า แล้วตั้งใจฟังว่าไอ้สิ่งที่เรียกว่า 'Entanglement' หรือภาวะพัวพันเชิงควอนตัมที่ผมจะพูดถึงเนี่ย มันคืออะไร ไม่ใช่เอาไปบิดเบือนไลฟ์สดบอกแฟนคลับว่าหินสีช่วยแก้กรรมเรื่องแฟนเก่าทิ้งนะครับ" กะทิเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตฉายแววพยศ เธอเป็นถึงอินฟลูเอนเซอร์สายมูและไลฟ์สไตล์ที่ยอดวิวหลักล้าน ยอดฟอลโลว์ถล่มทลาย ใครๆ ก็รักก็เอ็นดู มีแต่ไอ้มนุษย์น้ำแข็งขั้วโลกคนนี้แหละที่ทำตัวเหมือนเกิดมาเพื่อตัดแต้มบุญเธอโดยเฉพาะ "ก็ฟิสิกส์ของคุณมันน่าเบื่อตับแลบตับแตกนี่คะ... เอ้ย! ครับ!" กะทิเกือบหลุดอีกรอบ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ "ถ้าฟิสิกส์มันเข้าใจยากนัก ทำไมเราไม่เอาความเชื่อมาผูกกับวิทยาศาสตร์ล่ะคะ? คนดูเขาจะได้อินไง มนุษย์เราชอบเรื่องเร้นลับอยู่แล้วป่ะ" "เพราะวิทยาศาสตร์มันขับเคลื่อนด้วยความจริง ข้อพิสูจน์ และคณิตศาสตร์ ไม่ใช่ความรู้สึกเพ้อเจ้อตอนตื่นนอนครับ" อคินตอบกลับทันควันอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาคมกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เหมือนกำลังวิเคราะห์เชื้อโรคสายพันธุ์ใหม่ "เอาล่ะ ถ้าคุณยังอยากมีชื่ออยู่ในโปรเจกต์นี้ต่อ และไม่อยากโดนผมตัดงบทำคอนเทนต์... ช่วยเปิดสมองอันว่างเปล่าของคุณ แล้วตั้งใจฟังสิ่งที่ผมจะพูดต่อไปนี้ให้ดีๆ นะครับ" ห้องประชุมกลับมาเงียบกริบอีกครั้ง มีเพียงเสียงแอร์ฮัมเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจของกะทิที่เต้นโครมครามด้วยความโกรธปนหมั่นไส้ เธอหยิบปากกาขึ้นมาหมุนเล่นในมือแก้เขิน พลางมองหน้าชายหนุ่มที่เริ่มหยิบช็อกก้าวขึ้นไปเขียนสมการยั้วเยี้ยบนกระดานไวท์บอร์ด ให้ตายเถอะ... ผู้ชายอะไร ทั้งหล่อ ทั้งฉลาด แต่ปากเสียเป็นบ้า! ถ้าเขาไม่ใช่ความหวังเดียวที่จะช่วยเธอเคลียร์หนี้โปรเจกต์จบการศึกษาจากทางบ้าน เธอคงเอาธูปเก้าดอกนี่จิ้มหัวเขาไปนานแล้ว "มองหน้าผมแบบนั้น มีสมการไหนในหัวที่คุณสงสัยเหรอครับ หรือกำลังคิดว่าจะเอาสูตรไหนไปแปะป้ายขายยันต์กันผีดี?" อคินหยุดเขียน หันกลับมาเลิกคิ้วมองเธอด้วยสีหน้านิ่งสนิท "เปล่าค่ะ! เอ้ย... ครับ!" กะทิโวยลั่นหน้าแดงแจ๋ "ฉันแค่กำลังคิดว่า... ไอ้ทฤษฎีควอนตัมบ้าบออะไรเนี่ย ถ้ามันเจ๋งจริง ทำไมมันถึงทำให้คนเราเกลียดขี้หน้ากันได้เร็วกว่าแสงล่ะคะ... ครับ!" อคินชะงักไปนิด แววตาหลังกรอบแว่นไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นบางๆ เป็นครั้งแรก รอยยิ้มที่ทำเอาหัวใจของอินฟลูเอนเซอร์สาวจอมกะโหลกะลาถึงกับกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว "นั่นไม่ใช่ควอนตัมหรอกครับ..." อคินก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอช้าๆ จนกลิ่นโคโลญจน์จางๆ สะอาดๆ ลอยเข้าจมูก "แต่มันคือปฏิกิริยาทางเคมี ที่เขาเรียกกันว่า 'อาการแพ้ทาง' ต่างหากล่ะครับ คุณกะทิ" กะทิอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับจังหวะรุกฆาตที่คาดไม่ถึงของคนตรงหน้า เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมารวมกันบนใบหน้าจนร้อนผ่าว เธออยากจะเถียงกลับด้วยคำพูดแซ่บๆ สักร้อยแปดคำ แต่ริมฝีปากกลับหนักอึ้งราวกับถูกมนต์สะกด ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบที่ชวนใจสั่น ประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ "อ้าว ดร.อคิน... น้องกะทิ... ผมไม่ได้มารบกวนเวลาสวีตกันอยู่ใช่ไหมครับพอดีผมเอาเอกสารงบประมาณล็อตใหม่มาส่ง..." กะทิเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าผู้มาเยือนชัดๆ สมองที่รวนอยู่แล้วยิ่งพังทลายลงไปใหญ่ เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือแฟนเก่าที่เพิ่งทิ้งเธอไปคบกับพริตตี้เงินล้านเมื่อเดือนก่อน! "พี่กร...!" กะทิอุทานเสียงหลง อคินหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตานิ่งเรียบเช่นเคย ก่อนจะหันกลับมามองกะทิที่กำลังตัวแข็งทื่อเป็นหิน แล้วเอ่ยประโยคที่ทำเอาโลกทั้งใบของเธอหยุดหมุนทันที "ดูเหมือนว่า... เรื่องบังเอิญในทางควอนตัม หรือที่เรียกว่า 'Quantum Entanglement' จะพาอนุภาคส่วนเกินในอดีตของคุณ กลับมาเชื่อมโยงในเวลาที่ไม่เหมาะเอามากๆ เลยนะครับ... คุณกะทิ" -------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะครับ