ศพปริศนากับรอยยันต์สีเลือด

กลิ่นฟอร์มาลีนผสมกับคาวเลือดจางๆ ไม่ใช่กลิ่นที่น่ารื่นรมย์นัก แต่สำหรับสารวัตรปรินทร์ มันคือกลิ่นเดียวในโลกที่ซื่อสัตย์ที่สุดในยามวิกาล ศพบนเตียงสเตนเลสเย็นเฉียบตรงหน้าไม่เคยโกหก ไม่เหมือนพยานปากเอกที่มักกะพริบตาถี่เมื่อกำลังปั้นน้ำเป็นตัว หรือนักการเมืองที่ส่งยิ้มหวานหยดขณะเซ็นอนุมัติงบประมาณลับ นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางสีขา2ดกดลงบนผิวเนื้อสีซีดเซียวของร่างไร้วิญญาณอย่างแม่นยำ ปรินทร์กำลังคำนวณแรงกดและองศาของรอยฟกช้ำตามตำรานิติเวชศาสตร์ที่เขาเคี่ยวกรำอ่านมานับพันจบ สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบกวาดมองแผลฉีกขาดบริเวณหน้าอกซ้าย รอยแผลนั้นเรียบสนิทราวกับถูกกรีดด้วยใบมีดผ่าตัด แต่รอยไหม้สีดำคล้ำรอบขอบแผลกลับท้าทายทุกสมมติฐานทางวิทยาศาสตร์ "ผมคิดว่าคุณน่าจะสนใจรอยนี้มากกว่าการดูรอยฟกช้ำนะครับ สารวัตร" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องดับเพลิง ปรินทร์ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาก็รู้ว่าเป็นใคร นายแพทย์ศราวุธ แพทย์นิติเวชประจำท้องที่กำลังยืนไขว่ห้างพิงตู้เก็บเครื่องมือแพทย์ ในมือถือแก้วกาแฟดำที่ส่งไอคุุ่น ท่าทีสบายๆ ของหมอหนุ่มขัดแย้งกับความสยดสยองตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง "มันคือรอยไหม้จากสารเคมีบางชนิด หรือไม่ก็กระแสไฟฟ้าแรงดันสูงช่วงสั้นๆ" ปรินทร์ตอบเสียงเรียบ สีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ ขณะใช้คีมปลายแหลมคีบเศษเส้นใยสีแดงเข้มที่ติดอยู่บริเวณขอบแผลขึ้นมาพิจารณา "ส่งตัวอย่างผิวหนังนี้ไปเข้าห้องแล็ปเคมีด่วน ผมต้องการผลวิเคราะห์โครงสร้างโมเลกุลภายในหกโมงเช้า" "เสียใจด้วยครับสารวัตร... ผลแล็ปออกมาก่อนที่คุณจะสั่งเสียอีก" ศราวุธยิ้มมุมปาก เดินเข้ามาใกล้เตียงผ่าตัด กลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นอับชื้นในห้องดับศพชวนให้รู้สึกอึดอัดชอบกล "ไม่มีสารเคมี ไม่มีร่องรอยการไหม้จากความร้อนหรือไฟฟ้า... แผลนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากโลกใบนี้ตั้งแต่แรก" ปรินทร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองเพื่อนร่วมงานอย่างไม่สบอารมณ์ "เลิกพูดจาเหลวไหลแล้วกลับไปทำงานของคุณ หมอศราวุธ กฎหมายและวิทยาศาสตร์ไม่รู้จักคำว่า 'นอกโลก' หรือ 'ไสยศาสตร์' มีแต่หลักฐานที่พิสูจน์ได้" "ความจริงมักจะกว้างกว่ากรอบสี่เหลี่ยมที่คุณขีดไว้เสมอนะครับ..." ศราวุธยักไหล่เบาๆ ก่อนจะผายมือไปยังแผ่นหลังของศพที่ถูกพลิกคว่ำ "ลองดูที่กระดูกสันหลังสิครับ สิ่งที่คุณตามหาอาจไม่ได้ซ่อนอยู่ในห้องแล็ป แต่กำลังมองคุณอยู่จากความมืดต่างหาก" ภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลน บริเวณแผ่นหลังเปลือยเปล่าของศพปรากฏรอยสักหรือรอยประทับประหลาด มันไม่ใช่หมึกสีดำทั่วไป แต่เป็นรอยนูนแดงราวกับรอยแผลเป็นที่เพิ่งถูกกรีดสดๆ เส้นสายร้อยเรียงกันเป็นอักขระโบราณที่บิดเบี้ยวคล้ายตัวหนอนกำลังดิ้นพล่าน ตรงกลางคือรูปดวงตาที่ไม่มีม่านตา แฝงความรู้สึกกดดันและคุกคามจนปรินทร์รู้สึกระคายผิวต้นคออย่างประหลาด ปมในอดีต—ภาพของเหตุการณ์เพลิงไหม้ปริศนาเมื่อสิบปีก่อนที่พรากครอบครัวไปต่อหน้าต่อตา ภาพของรอยประหลาดบนคานบ้านที่ตำรวจสรุปว่าเป็นไฟฟ้าลัดวงจร—พุ่งย้อนกลับมาทิ่มแทงโสตประสาท ปรินทร์ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาเกลียดความงมงาย เกลียดความอ่อนแอที่ต้องพึ่งพาสิ่งเหนือธรรมชาติเพื่อหาคำตอบ แต่รอยอักขระบนหลังศพนี้กลับส่งเสียงเยาะเย้ยเขาอยู่ในใจ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดที่หน้าประตูกระจกฝ้าของห้องดับจิต รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินขัดเป็นจังหวะจะโคน มั่นคง และเปี่ยมด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องลดอุณหภูมิลงไปอีกหลายองศา ประตูกระจกถูกผลักเปิดออก ปรากฏร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีต ใบหน้ารูปไข่เรียบนิ่งสนิท ดวงตาสีดำสนิทคู่คมปลาบกวาดมองศพบนเตียงแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่สารวัตรหนุ่ม ริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงเข้มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ดิฉันคิดว่าคดีนี้คงต้องรบกวนความรู้ทางวิทยาศาสตร์อันคับแคบของคุณสารวัตรเสียแล้วล่ะค่ะ... เพราะรอยเลือดบนศพนั้นไม่ได้เขียนขึ้นด้วยหมึก แต่กำลัง 'หายใจ' อยู่" พัสวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอก้าวเข้ามาใกล้เตียงศพโดยไม่สวมถุงมือยาง ปลายนิ้วเรียวยาวจรดลงบนอากาศเหนือรอยอักขระโดยไม่แตะต้องผิวหนังโดยตรง ทันใดนั้น รอยแผลเป็นสีแดงบนหลังศพก็เปล่งแสงเรืองรองสีเลือดออกมาวูบหนึ่ง ท่ามกลางความตกตะลึงของนายแพทย์ศราวุธ ปรินทร์กลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขาสบตากับอาจารย์สาวผู้เชี่ยวชาญด้านมานุษยวิทยาโบราณคนนี้ด้วยแววตาดุดันและท้าทาย "ยินดีต้อนรับสู่โลกที่กฎหมายของคุณไม่มีอำนาจจะเอื้อมถึงนะครับ, สารวัตร" *** ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้นะครับ