ศพปริศนาในหลุมขุดค้น

กลิ่นอับชื้นของดินอายความร้อนและซากปรักหักพังอายุหลายพันปีคละคลุ้งอยู่ในความมืด มีเพียงแสงสีส้มสั่นไหวจากคบเพลิงและไฟฉายคาดหัวที่สาดส่องผืนผนังดินเหนียว เสียงหยดน้ำกระทบพื้นหินดังติ๋งๆ เป็นจังหวะที่ราวกับจะนับถอยหลังลมหายใจของคน ดร.อรัญใช้ปลายเกรียงเหล็กขูดคราบดินออกจากร่องลวดลายสลักบนแผ่นศิลาอย่างระมัดระวัง ทุกสัมผัสของข้อมือแสดงถึงความเชี่ยวชาญและความเคร่งครัดในระเบียบวิธีทางโบราณคดีที่สั่งสมมาค่อนปี แต่ในอกข้างซ้าย จังหวะการเต้นของหัวใจกลับผิดเพี้ยนไปจากความสุขุม อาการปวดแปลบที่ขมับซ้ายแล่นริ้วขึ้นมาอีกแล้ว—เป็นผลลัพธ์จากสัมผัสมรณะของกำไลหยกโบราณชิ้นนั้น... วัตถุปริศนาที่เขาแอบซ่อนมันไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุม “ดร.อรัญครับ ถ้าคุณยังชักช้าอยู่แบบนี้ เกรงว่าเราคงจะได้แค่เอาศิลาพวกนี้ฝังกลับลงไปในดินอีกรอบ ก่อนที่หน่วยงานความมั่นคงจะยกพลมาปิดพื้นที่” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากความมืดมุมเสาหิน อรัญไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร—คิน หัวขโมยมือหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องการฉกฉวยโบราณวัตถุล้ำค่าต่อหน้าต่อตาเจ้าหน้าที่รัฐ ชายหนุ่มในชุดแจ็คเก็ตกันกระแทกสีเข้มก้าวออกมาจากเงาสลัว นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย รอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายไม่ได้บ่งบอกถึงความกลัวเกรงต่อบาปหรือกฎหมายแม้แต่น้อย อรัญวางเกรียงลงช้าๆ เงยหน้าขึ้นสบตาคู่สนทนา แววตาของนักโบราณคดีไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเย็นชาที่ถูกเคลือบไว้ด้วยความรำคาญใจ “คุณน่าจะรู้ดีกว่าใครนะคุณคิน ว่าโบราณสถานแห่งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อให้คุณมาเดินชมพิพิธภัณฑ์ยามวิกาล และที่สำคัญ... ของในนี้ไม่ใช่สินค้าที่จะเอาไปแลกเป็นเงินตราเพื่อล้างมลทินให้ตระกูลที่แปดเปื้อนของคุณได้หรอก” คำพูดของอรัญราดรดลงบนความเย่อหยิ่งของคินอย่างแม่นยำ รอยยิ้มบนใบหน้าของหัวขโมยหนุ่มจางหายไปในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกวาดมองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจแกแกมขบขัน ก่อนที่คินจะสาวเท้าย่างสามขุมเข้ามาใกล้ จนระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายฝุ่นผงผสมผสานกันในอากาศ “คุณนี่มัน... รู้จักขุดคุ้ยเรื่องชาวบ้านเก่งพอกับการขุดดินหาเศษหม้อแตกเลยนะครับ ดร.อรัญ” คินโน้มตัวลงกระซิบ น้ำเสียงต่ำพร่าทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยา “แต่ระวังเถอะครับ ขุดลึกมากๆ ระวังจะเจอสิ่งที่คุณไม่อยากเจอที่สุด... เช่นศากศพเน่าๆ ของความจริง” อรัญไม่ถอยหนี เขากลับขยับตัวเข้าหาเล็กน้อยเพื่อแสดงออกถึงความท้าทาย อุดมการณ์ที่แตกต่างกันสุดขั้วระหว่างคนรักษาอดีตกับคนปล้นอดีตสร้างสนามพลังแม่เหล็กที่ดึงดูดและผลักไสพวกเขาในเวลาเดียวกัน “งั้นเหรอครับ งั้นคุณก็ช่วยอธิบายภาพตรงหน้าผมทีสิ ว่ามันคือความจริงแบบไหนที่คุณตั้งใจจะซ่อนไว้” อรัญผายมือไปยังหลุมขุดค้นเบื้องหน้า—หลุมทดลองสำรวจทางทิศเหนือที่ถูกกั้นด้วยแนวเชือกสีเหลืองและป้ายเขตหวงห้ามเด็ดขาด ซึ่งตามกำหนดการแล้ว ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้ามาเหยียบย่างนอกจากทีมวิจัยหลักของเขาเอง คินชะงัก รอยยิ้มกวนประสาทหายวับไปจากใบหน้าเมื่อสายตาเลื่อนผ่านไหล่ของอรัญ มองลงไปในความเวิ้งว้างของหลุมขุดค้นเบื้องล่าง แสงไฟฉายจากหมวกของอรัญกราดตกลงไปยังก้นหลุม และในวินาทีนั้นเอง ลมหายใจของทั้งคู่ก็เหมือนจะสะดุดกึก ร่างไร้วิญญาณของศาสตราจารย์เกริ่น อาจารย์ผู้ประสาทวิชาและที่ปรึกษาอาวุโสผู้เป็นที่เคารพรัก นอนคว่ำหน้าจมกองเลือดอยู่บนพื้นดินเหนียวเปียกชื้น มือข้างหนึ่งกำเศษดินแน่นราวกับกำลังพยายามคว้าจับอะไรบางอย่าง นิ้วมือทั้งห้าซีดเซียวและบิดเบี้ยวผิดรูป ท่ามกลางรอยขูดขีดรอบตัวที่แสดงถึงการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายก่อนลมหายใจจะดับลง ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ใต้ดินทันที มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ดังย้ำเตือนถึงความจริงอันโหดร้าย คินหรี่ตาลง สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวเต็มพิกัด เขากวาดสายตามองรอบบริเวณอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ ก่อนจะหันมามองอรัญด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—ไม่ใช่แววตาของโจรผู้เย่อหยิ่งอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของมืออาชีพที่อ่านเกมขาดในเสี้ยววินาที “ดูเหมือนว่า...” คินกระซิบเสียงลอดไรฟัน ขณะที่มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างไร้เสียง “...เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วล่ะครับ ดร.อรัญ” สิ้นคำพูดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องหลัง พร้อมกับลำแสงไฟฉายกราดพุ่งตรงเข้ามาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว และเสียงตะโกนก้องที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ “เฮ้ย! ใครอยู่ตรงนั้น! วางมือแล้วหมอบลงกับพื้นซะ!” --- ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนี้นะครับ **บันทึกนักโบราณคดี**