ห่างไกลแต่ใจยังจำ

“แม่ครับ... ถ้าผมวาดรูปนี้ให้พ่อ พ่อจะชอบไหมครับ?” น้ำเสียงใสซื่อของเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในสตูดิโอออกแบบที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสีน้ำมันและไม้สน พริมาที่กำลังง่วนอยู่กับการร่างแบบโครงสร้างอาคารชะงักมือที่จับดินสอ เธอไม่ได้หันไปมองในทันที แต่เลือกที่จะหลับตาลงชั่วขณะเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ‘พ่อ’ คำคำนี้ยังคงเป็นหนามแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจเธอทุกครั้งที่ได้ยิน แม้เวลาจะผ่านไปนานจนรอยแผลเป็นเริ่มตกสะเก็ด แต่ชื่อของคนคนนั้นยังคงเป็นความลับที่เธอฝังกลบไว้ภายใต้ความแข็งแกร่งที่สร้างขึ้นมาใหม่ พริมาวางดินสอลงบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้ากับ ‘น้องเพลิง’ เด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตากลมโตสุกสกาว นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น... มันเหมือนกับใครบางคนจนเธอแทบจะหยุดหายใจ “เพลิงครับ...” พริมาเรียกเสียงนุ่ม มือเรียวสวยลูบหัวลูกชายเบาๆ “พ่อของเพลิง... เขาเป็นคนยุ่งมากครับ และตอนนี้เราก็มีความสุขดีในแบบของเรา ไม่จำเป็นต้องมีใครอื่นมาเติมเต็มหรอกนะลูก” “แต่เพื่อนที่โรงเรียนทุกคนมีพ่อกันหมดเลยนะครับ” เด็กน้อยเอียงคอถามด้วยความสงสัยที่ไร้เดียงสา “ผมแค่อยากรู้ว่าเขาจะใจดีเหมือนแม่ไหม” พริมาฝืนยิ้ม ความเจ็บปวดในอดีตฉายชัดผ่านดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอไม่ใช่ ‘พริมา’ คนเดิมที่ยอมให้คิรากรเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและมองข้ามค่าในฐานะภรรยาอีกต่อไป ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงนี้คือเจ้าของธุรกิจที่ผ่านมรสุมชีวิตมาด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา “พ่อของเพลิงเขาไม่มีวันใจดีหรอกครับ... สำหรับเขา โลกนี้มีแค่ความสมบูรณ์แบบและการคำนวณที่เย็นชา” เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าลึกซึ้งไปด้วยความขมขื่น “เราไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตของเราไปผูกติดกับคนที่มองไม่เห็นค่าเราหรอกนะ เพลิงเข้าใจแม่ใช่ไหมครับ?” เด็กน้อยพยักหน้าช้าๆ แม้จะไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ความรักที่แม่มอบให้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา น้องเพลิงปีนลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งเตาะแตะไปหยิบสมุดวาดภาพที่วางทิ้งไว้ตรงมุมห้องเพื่อกลับไปเล่นต่อ ทิ้งให้พริมาจมอยู่กับความคิดที่ยังคงวนเวียนอยู่กับอดีต เธอเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปสู่ย่านธุรกิจใจกลางเมืองที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่กิโลเมตร ที่นั่น... คืออาณาจักรของคิรากร ชายผู้มีหัวใจเป็นน้ำแข็ง ผู้ที่เคยตะคอกใส่เธอในคืนที่เขาตัดสินใจหย่าร้างว่า *‘เธอไม่มีวันเป็นส่วนหนึ่งในโลกที่สมบูรณ์แบบของผมได้ พริมา’* แต่ในวันนี้ พริมาพิสูจน์แล้วว่าเธอไม่เพียงแต่อยู่ได้ แต่เธอยังสร้างโลกใบใหม่ที่มีค่ามากกว่าโลกอันเย็นชานั่นหลายเท่า เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ขัดจังหวะห้วงคำนึง พริมาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะหันไปต้อนรับลูกค้าที่เพิ่งก้าวเข้ามา แต่ทว่า... ทันทีที่เธอสบตากับร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงประตู หัวใจของเธอก็ร่วงหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม คิรากร... เขายืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าคมสันเรียบเฉยไร้อารมณ์ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของเขากวาดมองไปรอบสตูดิโอ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเล็กของเด็กชายที่กำลังก้มหน้าก้มตาวาดภาพอยู่ตรงมุมห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศจนน่าอึดอัด พริมาขยับตัวไปขวางหน้าลูกชายโดยอัตโนมัติ มือของเธอสั่นเทาแต่เธอก็พยายามข่มมันไว้ “คุณมาที่นี่ทำไมคะ คิรากร?” พริมาถาม เสียงของเธอแข็งกร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คิรากรไม่ได้ตอบในทันที สายตาของเขาเปลี่ยนจากพริมาไปจับจ้องที่เด็กน้อยที่เงยหน้าขึ้นมาพอดี ภาพที่เห็นทำให้ชายหนุ่มผู้ไม่เคยหวั่นไหวกับสิ่งใดในโลกถึงกับชะงักกึก นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น... รูปหน้าที่เหมือนถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันเป๊ะ... คิรากรก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อเห็นกระดาษในมือเด็กน้อยที่กำลังถือค้างไว้ มันเป็นรูปวาดครอบครัวที่มีผู้หญิงคนหนึ่งและเด็กน้อย แต่ในมุมกระดาษนั้น... เด็กน้อยวาดรูปผู้ชายคนหนึ่งไว้ไกลๆ โดยเขียนตัวอักษรโย้เย้ไว้ว่า *‘พ่อ’* “นี่ใคร...” คิรากรเค้นเสียงถาม เสียงของเขาสั่นพร่าอย่างไม่อาจควบคุมได้เมื่อเขาสบตากับพริมาอีกครั้ง “เด็กคนนี้... ลูกใคร พริมา?” ในวินาทีนั้น พริมาตระหนักได้ทันทีว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องลูกชายกำลังพังทลายลงตรงหน้า และความจริงที่เธอพยายามซ่อนไว้กำลังจะถูกเปิดเผยด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสับสนและตื่นตะลึงของอดีตสามีผู้เย็นชา ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรอยร้าวครั้งนี้ร่วมกับผมนะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืนครับ