ตารางงานที่ไม่เป็นไปตามแผน

เส้นกราฟสีแดงฉานที่กระพริบบนหน้าจอโฮโลแกรมความละเอียดสูง ไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกหงุดหงิดเท่ากับเสียงถอนหายใจยาวๆ จากชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานตัวยาว “ถ้าคุณยังบังคับให้พารามิเตอร์ตัวนี้วิ่งอยู่ในลูปเดิมอีกสามรอบ ระบบคัดกรองความสัมพันธ์ที่เราเขียนขึ้นมา มันคงไม่ได้ประมวลผลความเข้ากันได้หรอกค่ะริน... แต่มันคงฟ้องหย่าเราแทนแน่ๆ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือแววขบขันนิดๆ ดังขึ้น พร้อมกับเรียวนิ้วของคีรินที่เอื้อมมาแตะขอบแก้วกาแฟลาเต้อุ่นๆ ซึ่งบัดนี้ไอความร้อนจางหายไปจนเกือบหมดสิ้นแล้ว รินรดากะพริบตาปริบๆ ดึงสติออกจากบรรทัดโค้ดนับร้อยที่กำลังตีกันยุ่งเหยิงในหัว สมองส่วนตรรกะของเธอพยายามประมวลผลคำพูดของเขา ก่อนจะพบความจริงอันน่าเจ็บปวดว่า เธอนั่งจดจ่ออยู่หน้าหน้าจอคอมพิวเตอร์ติดต่อกันมาเป็นเวลาสี่ชั่วโมงเต็ม โดยลืมมองแม้กระทั่งนาฬิกาบนมุมขวาของจอภาพที่ตอนนี้เข็มสั้นชี้เลยเลขสิบเอ็ดไปไกลลิบแล้ว นี่ไม่ใช่เวลาทำงานปกติ... และตารางงานที่เธอวางแผนไว้อย่างรัดกุมราวกับโปรแกรมอัตโนมัติก็พังไม่เป็นท่าตั้งแต่เมื่อสองชั่วโมงก่อน เมื่อเซิร์ฟเวอร์จำลองเกิดรันข้อผิดพลาดแบบไม่ทราบสาเหตุ จนบังคับให้ทั้งคู่ต้องอยู่เคลียร์ระบบในออฟฟิศที่เงียบสงบยามวิกาลด้วยกันลำพัง รินรดายกมือขึ้นเสยผมปรกหน้าด้วยความเคยชิน เผลอทำหน้ามุ้งมิ้งโดยไม่รู้ตัวเมื่อตระหนักว่าเธอกำลังพ่ายแพ้ให้กับระบบอัลกอริทึมที่เธอเป็นคนออกแบบขึ้นมาเอง “มันควรจะเสร็จตั้งแต่หกโมงเย็นแล้วนะคะคีริน ถ้าโค้ดโมดูลย่อยตรงบรรทัดที่สี่ร้อยสิบสองไม่เกิดอาการดื้อยาขึ้นมาซะก่อน” “บางที... มนุษย์เราก็มักจะลืมไปนะคะว่า สมการที่ซับซ้อนที่สุดในโลก ไม่ใช่โค้ดคอมพิวเตอร์ร้อยล้านบรรทัด” คีรินวางแท็บเล็ตในมือลง เขาเลื่อนเก้าอี้ล้อเลื่อนขยับเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธออีกนิด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทอประกายอบอุ่นยามที่มองสบตาเธอ “แต่คือหัวใจของคนที่กำลังพยายามควบคุมทุกอย่างให้เป็นไปตามแผนต่างหากล่ะครับ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ พอดีติดปาก” เขาหัวเราะเบาๆ เมื่อเผลอใช้คำลงท้ายแบบอื่นออกไป รินรดาจึงเผลอยิ้มออกมาบางเบาให้กับความโก๊ะเล็กๆ ที่หาดูได้ยากของชายหนุ่มผู้แสนจะสมบูรณ์แบบคนนี้ บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางยามค่ำคืนเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากช่วงเวลางานปกติ ความกดดันจากการแข่งกับเดดไลน์ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบที่มีเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ คลอเคล้าไปกับกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่คีรินเป็นคนชงให้เธอตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ รินรดาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าทางกายได้ผ่อนคลายลงบ้าง เธอมองสำรวจท่าทางของคีรินในยามนี้ ชายหนุ่มถอดสูททางการออก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตามวิสัยของผู้ชายทำงาน การได้เห็นเขาในมุมที่ผ่อนคลายไร้มาดของหัวหน้าทีม UX/UI ผู้เคร่งขรึม ทำให้กำแพงตรรกะที่รินรดาสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองจากโลกภายนอกค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย “คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่า... พฤติกรรมของมนุษย์เรา สามารถถูกแปลความหมายออกมาเป็นตัวเลขได้ทั้งหมดจริงๆ” รินรดาเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตากลมโตจ้องมองฟองนมที่เหลือติดก้นแก้วกาแฟ น้ำเสียงของเธอเจือความลังเลที่ซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกระด้างมานาน คีรินไม่ตอบในทันที เขานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำตอบแต่ละคำในใจอย่างรอบคอบ ดวงตาคู่คมมองตรงมาที่เธอด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเด, “ตัวเลขบอกได้แค่แนวโน้มค่ะริน... มันบอกความน่าจะเป็น บอกสถิติ และบอกว่าเราควรระวังทางไหน แต่มันไม่เคยบอกเหตุผลที่แท้จริงหรอกว่า ทำไมคนเราถึงยอมเจ็บปวดซ้ำๆ เพื่อความรู้สึกเดิมๆ” เขาเว้นจังหวะ ปล่อยให้สายตาอ่อนโยนทำหน้าที่แทนคำพูด “เหมือนที่คุณยังคงพยายามเขียนระบบนี้ขึ้นมาใหม่ ทั้งๆ ที่แผลเป็นจากอดีตยังคอยเตือนให้คุณกลัวความผิดพลาด... นั่นไม่ใช่เพราะตรรกะหรอกค่ะ แต่มันคือความเป็นมนุษย์ต่างหาก” คำพูดนั้นราวกับมีค้อนเล็กๆ มาทุบลงกลางใจของรินรดา หัวใจของเธอกระตุกวูบ ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดจากการถูกอดีตคนรักหักหลังด้วยชุดข้อมูลเท็จเมื่อปีก่อนผุดขึ้นมาในหัวชั่วแวบหนึ่ง แต่น่าแปลกที่ความเจ็บปวดนั้นไม่ได้คมกาดเหมือนเก่า เมื่อมีสายตาอบอุ่นและรอยยิ้มเข้าใจจากผู้ชายตรงหน้าคอยโอบอุ้มความรู้สึกเอาไว้ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเหลือเพียงความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เติบโตขึ้นอย่างเงียบเชียบ ระยะห่างระหว่างเก้าอี้ทั้งสองตัวดูเหมือนจะแคบลงโดยปริยาย รินรดารู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองที่เริ่มดังกว่าเสียงคีย์บอร์ดที่หยุดนิ่งไปแล้ว “ถ้าอย่างนั้น...” รินรดาแกล้งทำเป็นกระซิบเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง “ในสมการความเข้ากันได้ที่คุณกำลังออกแบบร่วมกับฉันเนี่ย... ค่าพารามิเตอร์ของฉัน กับของคุณ ตอนนี้มันแสดงผลลัพธ์ออกมาเป็นยังไงแล้วล่ะคะ” คีรินเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างหาได้ยาก “คุณแน่ใจเหรอคะว่าอยากรู้ผลลัพธ์ตอนนี้... เพราะระบบเตือนภัยของเราตั้งค่าไว้ว่า ถ้าค่าความเข้ากันได้เกินเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ ระบบจะทำการล็อกอินสิทธิ์การควบคุมทั้งหมด และไม่อนุญาตให้ออกจากระบบจนกว่าจะได้รับการยืนยันด้วย... วิธีการพิเศษ” รินรดาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อคีรินค่อยๆโน้มตัวข้ามโต๊ะทำงานเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย จนได้กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ จากตัวเขา ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนตื่นเต้น ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะทันได้ขยับเข้าใกล้กันมากกว่านั้น หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่อยู่มุมห้องซึ่งถูกตั้งค่าให้ปิดการใช้งานไปแล้ว กลับสว่างวาบขึ้นมาเองอย่างกะทันหัน! แสงสีแดงฉานสาดส่องกระทบใบหน้าของทั้งคู่ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยระดับ SSS ที่ดังสนั่นก้องห้องทำงานจนแก้วหูแทบแตก! *[WARNING: UNAUTHORIZED DATA EXTRACTION DETECTED]* *[CRITICAL ALERT: ยืนยันการเข้าถึงจาก IP Address ภายนอก – ต้นทาง: โครงข่ายลับของระบบแม่ข่ายหลักที่คุณกำลังตามหา]* *[ข้อความจากระบบปริศนา: "ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบรอบสุดท้าย... รินรดา เจ้าของรหัสลับคนต่อไป"]* ดวงตาของคีรินหรี่ลงทันที รอยยิ้มผ่อนคลายเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงแววตานักล่าที่เต็มไปด้วยความตื่นตัว รินรดากระโดดผลุนผลาญลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นิ้วเรียวรีบพรมลงบนคีย์บอร์ดเพื่อสกัดกั้นการเจาะระบบ แต่หน้าจอกลับแสดงผลลัพธ์ที่ทำให้เธอต้องหยุดหายใจ... ไฟล์ข้อมูลลับทั้งหมดที่เธอพยายามซ่อนไว้ ถูกดึงออกไปต่อหน้าต่อตา และผู้ที่อยู่เบื้องหลังการโจมตีครั้งนี้ ไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็น IP Address ของคอมพิวเตอร์ส่วนตัวที่ตั้งอยู่ในห้องทำงานของอดีตคนรักเก่าที่ควรจะถูกตัดสิทธิ์การเข้าถึงไปนานแล้ว! น้ำผึ้งหยดแรกขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกและไขรหัสลับไปพร้อมกับรินรดานะคะ