กำแพงน้ำแข็งที่เริ่มละลาย

เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับเสียงฝนตกกระทบบานกระจกในห้องประชุมชั้นสิบห้ายังคงก้องกังวานในโสตประสาท รินรดากำลังจ้องมองหน้าจอแดชบอร์ดของระบบอัลกอริทึมคัดกรองหัวใจเวอร์ชันล่าสุดที่สว่างวาบด้วยแสงสีแดงฉาน บรรทัดโค้ดนับพันบรรทัดที่เธอใช้เวลาเขียนติดต่อกันสามวันสามคืนกำลังร, รันผลการประเมินความเสี่ยงระดับวิกฤต ข้อมูลพฤติกรรมผู้ใช้งานนับล้านคนถูกบีบอัดลงในสมการตรรกะที่เธอเชื่อมั่นมาตลอดว่าไร้ช่องโหว่ แต่วันนี้... สมการที่สมบูรณ์แบบที่สุดกลับกำลังจะทำลายอนาคตของคนที่เธอแคร์ที่สุดในโลก "คุณรินคะ ทางคณะกรรมการบริหารส่งอีเมลแจ้งผลการพิจารณาโครงงานชิ้นเอกแล้วค่ะ... และ... และพวกเขาตัดสินใจปฏิเสธการเสนอชื่อคุณคีรินเข้าชิงตำแหน่งหัวหน้าทีมพัฒนาระดับภูมิภาคค่ะ" เสียงของทีมงานสาวรุ่นน้องดังลอดออกมาจากเครื่องอินเตอร์คอม น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนรับรู้ได้ถึงรสคาวเลือด ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวหนักอึ้งราวกับมีมวลอากาศนับตันกดทับลงมาบนบ่า มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่มันคือ "ราคา" ที่คีรินต้องจ่าย เนื่องจากการที่เขาเลือกยืนหยัดปกป้องข้อมูลโครงสร้างสถาปัตยกรรมซอฟต์แวร์ที่เธอออกแบบไว้ จากการแทรกแซงของฝ่ายบริหารที่ต้องการหาแพะรับบาปในคดีข้อมูลรั่วไหลเมื่อเดือนก่อน ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างนุ่มนวล คีรินก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงบเยือกเย็นตามเคย เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นรอยสักรูปแผนผังวงจรความคิดเล็กๆ ที่ข้อมือซ้าย รอยยิ้มบางเบาที่มักจะปรากฏบนใบหน้าของเขาเสมอเวลาที่เธอเครียด ถูกส่งมาให้ราวกับต้องการบอกว่าทุกอย่างยังอยู่ภายใต้การควบคุม "คุณกำลังทำหน้าเหมือนอัลกอริทึมที่กำลังคำนวณหาทางออกไม่เจออีกแล้วนะ รินรดา" คีรินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือความอ่อนโยนที่มักทำให้เกราะป้องกันอันแข็งกระด้างของเธอมลายหายไปได้อย่างน่าประหลาด "คุณทำแบบนั้นทำไมคะคีริน!" รินรดาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาคู่สวยฉายแวววُบไหวอย่างปิดไม่มิด "คุณก็รู้ว่าตำแหน่งหัวหน้าทีมภูมิภาคคือโอกาสเดียวที่คุณจะได้ย้ายไปดูแลศูนย์วิจัยที่สวิตเซอร์แลนด์ตามความฝัน... ทำไมคุณถึงยอมเอาชื่อตัวเองไปแลกกับการปกป้องรายงานการประเมินของฉัน ทำไมคุณต้องยอมให้พวกเขาตัดสิทธิ์คุณด้วยข้อหา 'ปกป้องความผิดพลาดของผู้อื่น' ด้วยล่ะคะ!" คีรินไม่ตอบทันที เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ช้าๆ และมั่นคง ดวงตาสีนิลคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเธอที่กำลังสั่นเทาด้วยความรู้สึกผิด เขาเอื้อมมือไปปิดหน้าจอแล็ปท็อปที่กำลังรันโค้ดสีแดงเดือดนั้นลงอย่างเบามือ ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนหลังมือของเธอแผ่วเบา ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านผ่านผิวสัมผัส เยียวยาความหนาบิดเบี้ยวในอกของเธอทีละน้อย "เพราะสำหรับผมแล้ว... มีบางสิ่งที่สำคัญกว่าตำแหน่งงานในฝัน หรือชื่อเสียงบนหน้ากระดาษรายงาน" คีรินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่มั่นคงอย่างยิ่งยวด เขาสบตาเธอตรงๆ "อัลกอริทึมอาจจะถูกออกแบบมาให้ประเมินมนุษย์ด้วยตัวเลข ความถี่ และความน่าจะเป็น แต่ระบบของหัวใจมันไม่ได้ทำงานแบบนั้น ริน... ผมรู้จักคุณดีพอที่จะรู้ว่า ถ้าโปรเจกต์นี้ล้มเหลว หรือถ้าคุณต้องเป็นคนแบกรับความผิดทั้งหมดที่ไม่ได้ก่อ คุณจะไม่มีวันยกโทษให้ตัวเองไปตลอดชีวิต" "แต่ฉันเป็นแค่... คนที่เคยผิดพลาดในอดีต คนที่อัลกอริทึมของคุณเคยประเมินว่าเป็นความเสี่ยงระดับสูงไม่ใช่หรือไงคะ!" น้ำเสียงของรินรดาขาดห้วง ความหวาดกลัวลึกๆ ที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเยือกเย็นมาตลอดพรั่งพรูออกมา "ทำไมคุณถึงยังเชื่อใจฉัน ทำไมคุณถึงยอมเสียสละอนาคตของตัวเองเพื่อผู้หญิงที่แม้แต่หัวใจตัวเองยังคำนวณไม่ได้ล่ะคะคีริน" คีรินระบายลมหายใจยาวนาน รอยยิ้มที่ปรากฏบนมุมปากครั้งนี้ไม่ได้มีความเย้าแหย่หลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงใจที่ลึกซึ้งจนคนมองรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจ "เพราะความผิดพลาดในอดีตของคุณ ไม่ได้แปลว่าคุณคือความล้มเหลวในอนาคตไงครับ ริน" เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ผมยอมเสียสละโอกาสก้าวหน้าในวันนี้ได้... ดีกว่าการต้องเห็นคุณยืนอยู่ตรงนี้เพียงลำพัง โดยที่ไม่มีใครคอยกางรั้นปกป้องเวลาที่โลกทั้งใบพยายามจะโยนความผิดให้คุณ โครงการนี้อาจจะทำให้ผมพลาดตำแหน่งใหญ่โต แต่การได้เห็นคุณยังคงกล้าที่จะเขียนโค้ดด้วยความเชื่อมั่นแบบเดิม... มันคุ้มค่ามากกว่าสิ่งอื่นใดทั้งหมดแล้ว" คำพูดเหล่านั้นเปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกทิ้งลงไปในบึงน้ำนิ่งสนิทของรินรดา แรงกระเพื่อมแผ่ขยายออกไปจนสั่นคลอนกำแพงน้ำแข็งที่เธอใช้เวลาสร้างขึ้นมานานหลายปีเพื่อปิดกั้นความรู้สึกและความเจ็บปวดจากอดีต น้ำตาหยดใสเอ่อคลอขึ้นมาที่หน่วยตาคู่สวย รินรดารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ไหลซึมผ่านรอยร้าวของหัวใจ กำแพงที่เคยแข็งแกร่ง บัดนี้กำลังพังทลายลงทีละน้อยภายใต้ความอ่อนโยนและความเข้าใจอันไร้เงื่อนไขของชายตรงหน้า ทว่า ในขณะที่บรรยากาศระหว่างเขากลุ่มกำลังอบอวลไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่ลึกซึ้ง หน้าจอสมาร์ตโฟนบนโต๊ะทำงานของคีรินก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบภารกิจที่เงียบหายไปนาน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงโครงสร้างหลักของอัลกอริทึมจากบุคคลภายนอก] [คำเตือนระดับสูงสุด (SSS): ข้อมูลความลับของโครงการคัดกรองหัวใจทั้งหมด กำลังถูกถ่ายโอนไปยัง IP แอดเดรสที่ไม่รู้จัก] [บุคคลปริศนา: กำลังเปิดใช้งานโปรโตคอลลบข้อมูลล้างระบบในอีก 180 วินาที...] คีรินหันขวับไปมองหน้าจอโทรศัพท์ สีหน้าอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมในพริบตา ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งคำขอเข้าสู่ระบบที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ—ชื่อของคนที่ควรจะอยู่ในต่างประเทศ และเป็นคนที่กุมความลับทั้งหมดเกี่ยวกับปมในอดีตของรินรดาเอาไว้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ!