กฎเหล็กของความสัมพันธ์

หน้าจอสีฟ้าเรืองแสงสะท้อนลงบนดวงตาที่เบิกกว้างของรินรดา โค้ดบรรทัดสุดท้ายไม่ได้กำลังโกหก และระบบความปลอดภัยระดับสูงสุดขององค์กรก็ไม่มีทางทำงานผิดพลาด รหัสประจำตัว `KIRIN_V.01` กำลังสั่นไหวอยู่บนบรรทัดคำสั่ง พร้อมกับสถานะการเข้าถึงระดับรูทที่ถูกอนุมัติด้วยลายนิ้วมือและม่านตา ความเงียบงันภายในห้องเซิร์ฟเวอร์เย็นเยียบราวน้ำแข็ง เสียงฮัมเบาๆ ของพัดลมระบายความร้อนกลับกลายเป็นเสียงก้องกังวานในโสตประสาท หัวใจของรินรดากระตุกวูบ "คุณ..." น้ำเสียงของเธอแห้งผาก ร่างกายที่เคยยึดมั่นในตรรกะและเหตุผลกลับเย็นเฉียบราวกับถูกสาดด้วยน้ำค้างแข็ง สมองพยายามประมวลผลสมการความน่าจะเป็น แต่มันกลับล่มสลายลงในพริบตาเมื่อหันไปสบตาเข้ากับร่างสูงที่ยืนอยู่เคียงข้าง คีรินไม่ได้ขยับหนี สีหน้าที่เคยอบอุ่นและเปี่ยมด้วยรอยยิ้มละมุนละไมจางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความนิ่งงันที่อ่านไม่ออก ทว่าในแววตานั้น กลับมีความไหวระริกคล้ายคลื่นใต้น้ำที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ "ริน..." เขาเอ่ยเสียงแผ่ว ทว่าหนักแน่นพอที่จะแทรกผ่านเสียงระบบทำงาน "ฟังผมก่อน..." "ฟังอะไรคะ?" รินรดาย้อนถาม เสียงของเธอสั่นระริกโดยไม่ตั้งใจ ความทรงจำอันเจ็บปวดจากอดีต—วันที่เธอเคยเชื่อใจใครบางคนอย่างไร้เงื่อนไขก่อนจะพบว่าข้อมูลถูกบิดเบือน—พวยพุ่งขึ้นมาโจมตีระบบป้องกันจิตใจจนแตกร้าว เธอยกมือขึ้นกั้นระยะห่าง ถอยหลังไปหนึ่งก้าวราวกับคนแปลกหน้า "หลักฐานอยู่ตรงหน้า รหัสของคุณเป็นคนสั่งลบฐานข้อมูลสำรองของโปรเจกต์อัลกอริทึมคัดกรองหัวใจ... คุณเป็นคนทำลายมัน หรือจะบอกว่าระบบมันรันตัวเองโดยอัตโนมัติเหมือนอย่างที่ฉันมักจะชอบอ้างล่ะคะ?" "ไม่ใช่แบบนั้น..." คีรินก้าวเข้ามาหาหนึ่งก้าวอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายคามือ แววตาของเขาฉายความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกซึ้ง "บางครั้ง... การจะรักษาตัวระบบเอาไว้ให้รอดพ้นจากการถูกยึดครองโดยสมบูรณ์ เราจำเป็นต้องยอมตัดทอนบางส่วนออกไป... แม้ว่าส่วนนั้นจะเป็นหัวใจของมันเองก็ตาม" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ตรรกะในหัวตีกันยุ่งเหยิง เธอกวาดสายตาอ่านโค้ดชุดนั้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ด้วยความอัจฉริยะทางซอฟต์แวร์ที่สั่งสมมานาน ทำให้เธอเริ่มมองเห็นรูปแบบที่ซ่อนอยู่... มันไม่ใช่การทำลายล้าง แต่เป็นการ "รีเซ็ต" เพื่อบล็อกการเข้าถึงจากเบื้องบนต่างหาก! แต่กระนั้น ความหวาดระแวงก็ยังคงเกาะกุมขั้วหัวใจ มนุษย์ไม่ได้คาดเด้าง่ายเหมือนสมการคณิตศาสตร์ คีรินอาจจะกำลังปกป้องเธอ หรือเขากำลังเล่นเกมอะไรบางอย่างที่เธอตามไม่ทันกันแน่? "ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ คีริน" รินรดาเชิดหน้าขึ้น พยายามดึงเอาความเย็นชาและเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งกลับคืนมา น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย "แต่ต่อจากนี้ไป... ระหว่างเราควรมีเส้นแบ่งที่ชัดเจนกว่านี้" คีรินชะงัก สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง "เส้นแบ่ง... หมายความว่ายังไงครับ?" "หมายความว่า ตามระเบียบปฏิบัติและตรรกะที่ถูกต้อง" รินรดาผายมือไปยังหน้าจอที่ตอนนี้ระบบถูกล็อกดาวน์เรียบร้อยแล้ว "ความสัมพันธ์ของเราคือ 'เพื่อนร่วมงาน' และเพื่อป้องกันความผิดพลาดทางอารมณ์ที่อาจส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพในการทำงาน ฉันขอตั้งกฎเหล็กข้อใหม่ขึ้นมาตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "กฎอะไร?" "ห้ามมีความรู้สึกส่วนตัว ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตนนอกเหนือจากงาน และที่สำคัญที่สุด..." รินรดากลั้นใจเอ่ยถ้อยคำที่บาดทั้งใจตัวเองและเขา "ห้ามมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน... เด็ดขาดค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนอัดแน่นไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับบั๊กในระบบเสียอีก คีรินมองเธอนานนิ่ง ราวกับกำลังประเมินคุณค่าของกฎข้อนั้นด้วยอัลกอริทึมในหัวใจของเขาเอง ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นมาน้อยๆ—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขม "กฎที่คุณตั้งขึ้นมา... ดูเหมือนจะถูกเขียนขึ้นด้วยความกลัวมากกว่าเหตุผลนะริน" เขาพูดเสียงนุ่ม ทว่าบาดลึก "คุณกลัวว่าตัวเองจะเผลอรักผม... หรือคุณกลัวว่าผมจะเข้าไปอยู่ในโค้ดลับที่คุณพยายามล็อกเอาไว้กันแน่?" รินรดาใจกระตุกวูบ เธอยืนนิ่งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นเมื่อคำพูดนั้นทะลวงผ่านเกราะป้องกันทุกชั้นที่เธอสร้างขึ้นอย่างแม่นยำ ก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากเถียง เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตจากระบบส่วนกลางก็ดังขึ้นแทรกกลางบทสนทนา *Ting!* หน้าจอหลักดับวูบลงไปชั่วขณะ ก่อนจะสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางจอ—ไม่ใช่โค้ดของคีริน และไม่ใช่ระบบขององค์กร แต่เป็นหน้าต่างโปรแกรมแปลกปลอมที่ถูกส่งตรงมาจากภายนอก พร้อมข้อความทักทายที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเยียบในเสี้ยววินาที `[SYSTEM WARNING]: ตรวจพบการเข้าถึงจากบุคคลที่สาม... เจ้าของรหัสลับตัวจริงกำลังเชื่อมต่อเข้ามาในระบบ... และเป้าหมายของพวกเขา... อยู่ในห้องนี้` รินรดากลั้นหายใจ หันขวับไปมองที่ประตูกระจกนิรภัยของห้องเซิร์ฟเวอร์ทันที และในวินาทีนั้นเอง เงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนก็ก้าวพ้นม่านหมอกควันระบบรักษาความปลอดภัยเข้ามา พร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่เธอไม่มีวันลืมตลอดกาล! *** ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินรดานะคะ ❤️—น้ำผึ้งหยดแรก