วิญญาณที่หวนคืนในร่างไร้ค่า

กลิ่นคาวสนิมและกลิ่นอับของเศษซากโลหะผุพังตีเข้าจมูกทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับคืนสู่ร่าง ความเจ็บปวดแปลบปลาศราวกับร่างทั้งร่างถูกฉีกกระชากด้วยคมมีดนับพันเล่มแล่นพล่านไปตามเส้นประสาท แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เรนต้องขมวดคิ้ว เขารู้จักกลิ่นนี้ดี กลิ่นอายของ "แอชฟอร์ด ออนไลน์" เกมเสมือนจริงระดับพระกาฬที่กลืนกินชีวิตวัยหนุ่มของเขาไปเจ็ดปีเต็ม—เกมที่เขาเคยถูกหักหลัง ถูกทรยศโดยกิลด์ "ราชันย์โลหิต" ที่เขาปลุกปั้นมากับมือ จนต้องจบชีวิตลงในโลกแห่งความเป็นจริงด้วยความแค้นที่สุมอก "ฟื้นคืนชีพในร่างขยะของชนชั้นต่ำ... ช่างเป็นการต้อนรับที่อบอุ่นเสียจริงนะครับ" เรนพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ดวงตาคู่วรุณเปิดขึ้นอย่างช้าๆ ภายในห้องใต้ดินอันมืดมิดและชื้นแฉะของเขตสลัมล่างสุดแห่งจักรวรรดิอาร์คานา ภาพที่สะท้อนผ่านม่านตาไม่ใช่ความมืดธรรมดา แต่เป็นหน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่โปรยปรายรหัสโค้ดและตัวเลขอันซับซ้อนนับล้านบรรทัดวิ่งพล่านด้วยความเร็วสูง [ตรวจพบการซิงโครไนซ์เนตรจักรกลบรรพกาล: 100%] [สถานะ: ร่างกายมนุษย์ระดับ E (อ่อนแอที่สุด)] [ทักษะติดตัวพิเศษ: "เนตรแห่งจุดจบ" (Eye of The End) เปิดใช้งาน] เรนก้มมองมือที่สั่นเทาเล็กน้อยของตนเอง ร่างกายนี้เป็นของตัวละครเลเวล 1 ที่ถูกลบไอเทมทั้งหมดและถูกโยนทิ้งลงมาในเขตทิ้งขยะของเกมเพื่อรอวันย่อยสลาย สำหรับผู้เล่นทั่วไป นี่คือจุดจบที่แท้จริง—นรกบนดินที่ไม่มีทางปีนป่ายกลับขึ้นไปได้ ทว่า... สำหรับ "เรน" ผู้เล่นอันดับหนึ่งผู้ครอบครองแผนที่ลับทุกตารางนิ้วในหัว นี่คือจุดเริ่มต้นของการชำระแค้น กรีดร้องความเจ็บปวดในอดีตให้ดังขึ้นอีกสidครับ เพราะพวกมันจะต้องชดใช้ด้วยลมหายใจ "นายท่าน ฟื้นแล้วหรือคะ..." เสียงหวานนุ่มทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นชาของคมดาบดังขึ้นจากมุมมืดของห้องใต้ดิน เอลาร่า อดีตนักฆ่าสาวมือหนึ่งแห่งองค์กรเงา ที่บัดนี้สภาพร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการปกป้องเขา ลากสังขารที่สะินสะเทือนด้วยพิษบาดแผลเข้ามาใกล้ นางทรุดตัวลงคุกเข่าข้างกายเขาอย่างนอบน้อม ดวงตาสดใสคู่นั้นมองเขาด้วยความเทิดทูนดุจเทพเจ้า มิใช่แค่นายบ่าว แต่นางมอบทั้งชีวิตและจิตวิญญาณให้ชายหนุ่มผู้เคยดึงนางขึ้นมาจากขุมนรกแห่งการสังหาร "เจ้าไม่ควรเอาตัวเข้ามารับดาบแทนน I ในตอนนั้นเลย เอลาร่า" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงเล็กน้อยเมื่อมองสตรีผู้ภักดี ยื่นมือไปแตะกลุ่มผมสีดำสนิทของนางเบาๆ "ชีวิตของเอลาร่าคือนายท่าน หากไม่มีนายท่าน วันนั้นเอลาร่าคงตายอย่างไร้ค่าในกองเลือด... การได้ปกป้องท่าน คือเกียรติสูงสุดของข้าพเจ้าค่ะ" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ไม่มีร่องรอยความลังเลแม้แต่น้อย เรนมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านหัวใจที่ด้านชา "ดีมาก... ถ้าเช่นนั้น ก็จงเตรียมตัวให้พร้อม ซื้อตั๋วชมละครฉากแรกที่เราจะเหยียบย่ำพวกมันให้จมดินกันเถอะ" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะอ่อนแอ แต่ด้วย "เนตรแห่งจุดจบ" ทำให้เขามองเห็นทะลุปรุโปร่งไปถึงโครงสร้างและจุดอ่อนของทุกสรรพสิ่งรอบตัว ในรัศมีสามกิโลเมตร เรนเห็นทุกอย่าง—เห็นค่ายกลเวทที่ซ่อนอยู่ เห็นตำแหน่งของมอนสเตอร์ระดับบอสที่กำลังหลับใหล และที่สำคัญที่สุด... เขาเห็น "พิกัดของไอเทมลับระดับตำนาน" ที่แม้แต่กิลด์ใหญ่อย่างราชันย์โลหิตก็ยังไม่เคยล่วงรู้ "เขตซากปรักหักพังชั้นที่สี่... ใต้ฐานศาลเจ้าโบราณที่มีมังกรกลไกพิทักษ์อยู่สินะ" เรนก้าวเดินไปข้างหน้า ฝีเท้าที่มั่นคงและเด็ดเดี่ยวสะท้อนก้องไปตามทางเดินแคบๆ ท่ามกลางสายตาที่มองมาด้วยความเคารพและภักดีอย่างสุดซึ้งของเอลาร่าที่เดินตามหลังไม่ห่าง เป้าหมายแรกในวันนี้คือการคว้า "ศิลาแห่งปฐมกาล" ไอเทมระดับตำนานที่จะปลุกพลังเนตรจักรกลให้ก้าวข้ามขีดจำกัดของระบบเกม และเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นพระเจ้าผู้กำหนดชะตากรรมของจักรวรรดิแห่งนี้ ทว่า ทันทีที่พวกเขาก้าวพ้นประตูลับของเขตสลัมออกสู่ถนนใหญ่ เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มอัศวินยามกิลด์ก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน "เฮ้ย! ดูสิว่าใครรอดตายมาได้ นึกว่าไอ้สวะเรนจะตายห่านไปตั้งแต่เมื่อวานซืนแล้วเสียอีก!" หัวหน้าหน่วยยามกิลด์ราชันย์โลหิตประจำเขตสลัม ก้าวออกมาขวางทางพร้อมรอยยิ้มเหยียดหยาม ในมือถือดาบเคลือบพิษสะท้อนแสงไฟสลัว มันมองเรนด้วยสายตาราวกับกำลังมองมดปลวกใต้รองเท้า "วะฮ่าๆๆ แกคิดว่าจะหนีพ้นความอัปยศที่ทำไว้กับกิลด์ของเราหรือไงวะ? ส่งผู้หญิงข้างหลังแกมาให้พวกข้าเสียดีๆ แล้วคุกเข่าเลียรองเท้าให้กิลด์เราซะ! บางทีข้าอาจจะเมตตาตัดหัวแกให้ตายสบายหน่อย!" บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงในพริบตา เอลาร่าขยับตัวเล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมไปแตะด้ามมีดสั้นข้างเอวด้วยจิตสังหารที่แผ่พุ่งออกมาอย่างน่ากลัว แต่นางต้องชะงักเมื่อเรนยกมือขึ้นห้ามไว้ เรนไม่แม้แต่จะชายตามองหัวหน้ายามผู้นั้น ดวงตาสيดำสนิทฉายแววดูแคลนอย่างถึงที่สุด เขายกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาของอีกฝ่ายที่เดินมาหาความตายถึงที่ "สุนัขที่เห่าเสียงดังที่สุด... มักจะมีจุดจบที่น่าสมเพชที่สุดเสมือนกันนะครับ" เรนเอ่ยเสียงเบา แต่ก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจของทุกคนในที่นั้น ก่อนที่เขาจะตวัดสายตาขึ้นมองตรงไปที่หน้าผากของหัวหน้ายามผู้นั้น—ที่ซึ่ง "เนตรแห่งจุดจบ" กำลังส่องแสงสีแดงฉานระบุจุดอ่อนระดับมห F1 ลงบนตัวมันอย่างไร้ความปราณี! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปสู่จุดเริ่มต้นของการล้างแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะครับ