เมื่อเศรษฐีถูกถีบลงจากสวรรค์

"คุณธันวาครับ... ยินดีด้วยนะครับ ตอนนี้คุณกลายเป็นบุคคลล้มละลายอย่างเป็นทางการแล้วครับ!" เสียงของทนายความประจำตระกูลดังขึ้นพร้อมกับแฟ้มเอกสารหนาเตอะที่ถูกโยนลงบนโต๊ะไม้สักราคาแพงลิบลิ่ว แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้กาแฟเอสเพรสโซ่ราคาแก้วละหลายร้อยบาทกระฉอกออกมาเลอะสูทสั่งตัดอิตาลีราคาหลักแสนของธันวา ธันวาเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต แววตาคมกริบฉายแววหยิ่งผยองตามวิสัยของอดีตซีอีโอมือทองผู้กุมบังเหียนอาณาจักรหมื่นล้าน เขาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันส่งกลับไปให้ชายวัยกลางคนตรงหน้า "พูดจาให้มันระวังปากหน่อยนะทนายวิชัย บัญชีของผมมีตัวเลขเจ็ดหลัก... อ้อ ไม่สิ แปดหลักต่างหาก เงินในนั้นซื้อบริษัทที่คุณนั่งหายใจอยู่ตอนนี้ได้สบายๆ สามรอบเลยนะ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ วิชัยหัวسเราะในลำคอ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาที่ปิดไม่มิด "นั่นมันคือ 'เคย' ครับท่านอดีตซีอีโอ ตอนนี้... ลองหยิบมือถือของคุณขึ้นมาแล้วเช็คยอดเงินดูสิครับ" ปลายนิ้วเรียวยาวของธันวาขยับอย่างไม่รีบร้อน เขาหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นเรือธงขึ้นมาปลดล็อคด้วยระบบสแกนใบหน้า แอปพลิเคชันธนาคารสีเขียวเข้มถูกเปิดขึ้นด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ทว่าสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอกลับไม่ใช่ตัวเลขเงินฝากมหาศาลที่คุ้นตา แต่มันคือตัวเลขสีแดงฉาน... *ยอดคงเหลือ: 0.00 บาท* *สถานะบัญชี: อายัดโดยคำสั่งศาลและคณะกรรมการบริหาร* ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเสี้ยววินาทีหนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติ เขากดรีเฟรชหน้าจอซ้ำๆ เผื่อว่าสัญญาณอินเทอร์เน็ตจะมีปัญหา แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเดิม ศูนย์บาทถ้วนอย่างไร้ความปรานี "อ้าว... สงสัยแอปจะบั๊กสินะ เดี๋ยวผมโทรแจ้งฝ่ายไอทีแป๊บ..." ธันวาทำทีเป็นกดโทรศัพท์ด้วยท่าทางสบายๆ "ไม่ต้องเสียเวลาหรอกครับท่าน" ประตูห้องทำงานกระจกใสบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างท้วมของ 'ประธานกิตติ' ประธานกรรมการบริหารคนปัจจุบันก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ด้านหลังของเขามีชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำอีกสองคนยืนคุมเชิง "คุณกิตติ?" ธันวาส่งเสียงทักทายโดยที่ก้นยังไม่ขยับออกจากเก้าอี้ผู้บริหาร "นี่มันหมายความว่ายังไง บุกเข้ามาในห้องทำงานผมโดยไม่เคาะประตู แถมยังพาโจรลักพาตัวมาด้วยเหรอเนี่ย" "โจรเหรอ? ฮ่าๆๆๆ!" กิตติหัวเราะลั่นห้อง "แกต่างหากไอ้เด็กเมื่อวานซืน! แกคิดจริงๆ เหรอวะว่าบอร์ดบริหารเขาจะยอมให้เด็กอมมืออย่างแกนั่งบริหารงานไปจนแก่เฒ่า? ตอนนี้ฉันคือประธานตัวจริง เสียงจริง และแก... ถูกไล่ออกจากบริษัทแห่งนี้แล้ว!" สิ้นคำประกาศกร้าว เอกสารคำสั่งปลดฟ้าผ่าก็ถูกเลื่อนมาตรงหน้า ธันวากวาดสายตาอ่านข้อความในกระดาษอย่างรวดเร็ว ข้อกล่าวหามากมายถูกหยิบยกขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นการทุจริต การใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบ และการบริหารงานผิดพลาดจนบริษัทเกือบล้มละลาย ซึ่งแน่นอนว่าเป็นเรื่องโกหกทั้งเพที่ถูกกุขึ้นมาเพื่อเตะเขาออกจากเก้าอี้โดยเฉพาะ บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราตลบอบอวลไปด้วยความตึงเครียด กิตติยืนกอดอกมองหน้าอดีตซีอีโอหนุ่มด้วยความสะใจ ราวกับรอเวลานี้มานานแสนนาน "เก็บข้าวของแล้วไสหัวออกไปซะ! อ้อ การ์ดพนักงาน รถประจำตำแหน่ง และกุญแจคอนโดหรูบริษัทเป็นคนจ่าย ฉันยึดคืนทั้งหมด!" กิตติยื่นมือแบรอรับกุญแจ ธันวาถอนหายใจออกมาเบาๆ เขายังคงนั่งไขว่ห้างอย่างใจเย็น นิ้วมือเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเพลงคลาสสิก รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มของคนแพ้ มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังสนุกกับเหยื่อผู้โง่เขลา "ไล่ผมออกง่ายขนาดนี้เลยเหรอครับคุณกิตติ... คุณแน่ใจแล้วเหรอว่าคิดดีแล้ว?" ธันวาเอ่ยถามเสียงเรียบ "ทำไม? แกจะทำอะไรฉันได้? บัญชีก็โดนอายัด หุ้นในมือก็ถูกศาลสั่งอายัดชั่วคราว แกตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับขอทานข้างถนนหรอกไอ้ธันวา!" กิตติแผดเสียงด้วยความโมโหที่เห็นอีกฝ่ายยังคงนิ่งสงบได้ขนาดนี้ "ขอทานเหรอครับ? ฟังดูน่าสนใจดีเหมือนกันนะ..." ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างเนี๊ยบกริบ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่ที่สุดในชีวิต แต่รัศมีความน่าเกรงขามกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว ทันใดนั้นเอง ประตูลิฟต์ส่วนตัวที่เชื่อมตรงมายังห้องทำงานก็เปิดออก เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง "คลิ๊ก... คลิก..." เป็นจังหวะมั่นคง ร่างผอมเพรียวในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท แว่นตากลมโตกรอบทองเสริมลุคให้เธอดูลึกลับและเฉียบคม หญิงสาวก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มหนังสีดำในมือ สีหน้าของเธอเรียบเฉยราภูเขาน้ำแข็ง "คุณเกล!" กิตติอุทานชื่อนั้นออกมาด้วยความประหลาดใจ เพราะเธอคือหัวหน้าแผนกบัญชีมือหนึ่งของบริษัท และเป็นมือขวาคนสนิทของธันวา เกลเดินตรงเข้ามาหาธันวา เธอไม่ได้ชายตามองกิตติแม้แต่น้อย ร่างบางโค้งศีรษะให้ธันวาเล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนผู้ทรยศ "ท่านประธานคะ... ดิฉันตรวจสอบเอกสารบัญชีตามที่คุณกิตติสั่งเรียบร้อยแล้วค่ะ" เกลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทแต่มั่นใจ "ว่าไงล่ะยัยตัวแสบ จะมาช่วยเจ้านายเก่าอ้อนวอนขอความเห็นใจหรือไง?" กิตติแค่น ฯ ยิ้มเยาะ "ขอความเห็นใจเหรอคะ?" เกลมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นทำเอาอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "ดิฉันเกรงว่าพวกคุณต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายอ้อนวอน..." เกลสะบัดข้อมือ เปิดแฟ้มเอกสารในมือออกอย่างรวดเร็ว กระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าถูกดึงออกมาโชว์ต่อหน้าต่อตา "คุณกิตติคะ ยักยอกเงินบริษัทไปสามสิบสี่ล้านบาทในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา... ส่วนคุณทนายวิชัย เซ็นชื่อรับสินบนเพื่อปลอมแปลงเอกสารทางกฎหมาย... หลักฐานทั้งหมดถูกส่งตรงไปยังสำนักงานปราบปรามการทุจริตแห่งชาติเรียบร้อยแล้วค่ะ" สีหน้าของกิตติและวิชัยแปรเปลี่ยนจากความเย้ยหยันเป็นความซีดเผือดในพริบตา เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มใบหน้า ธันวาก้าวเดินเข้าไปตบไหล่กิตติเบาๆ สองที รอยยิ้มอบอุ่นถูกส่งให้ราวกับผู้ใหญ่ใจดีกำลังอบรมเด็กน้อย "ขอบคุณสำหรับการดูแลบริษัทแทนผมมาตลอดนะกิตติ... แต่ตอนนี้ ได้เวลาที่ผมต้องทวงคืนทุกอย่างที่เป็นของผมแล้วล่ะครับ" ธันวาหันหลังให้กลุ่มคนเหล่านั้น เดินนำหน้าเกลตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัว ทว่าก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลง ธันวาชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เขาควักกระเป๋าเสื้อสูทรjอหยิบบัตรพลาสติกสีดำสนิทลวดลายเรียบหรูไร้รอยต่อออกมา—บัตรเครดิตโลหะหายากที่จำกัดวงเงินเฉพาะกลุ่มมหาเศรษฐีระดับท็อปเท็นของโลก ซึ่งเป็นบัตรเสริมที่อยู่นอกเหนือระบบบัญชีที่ถูกอายัด ธันวาส่งสัญญาณให้เกลหยิบเครื่องรูดบัตรพกพาขึ้นมา เกลรับคำสั่งทันที เธอหยิบเครื่องรูดบัตรสีขาวขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าถืออย่างคล่องแคล่ว แล้วยื่นไปตรงหน้าธันวา ธันวายิ้มกริ่ม แววตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสะใจขั้นสุด เขาเสียบบัตรเครดิตสีดำสนิทลงไปในเครื่องรูด *ติ๊ด!* เสียงสัญญาณไฟสีเขียวสว่างวาบ พร้อมกับเสียงเครื่องรูดบัตรปรินท์สลิปยาวเหยียดออกมาอย่างรวดเร็ว ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความกวนโอ๊ยของมหาเศรษฐีตกอับคนนี้นะครับ