รสชาติที่น่าหมั่นไส้

“จืดชืด ไร้จิตวิญญาณ และเป็นการดูถูกวัตถุดิบราคาแพงที่สุดในครัวของผมครับ” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องครัวระดับมิชลินสตาร์ เรย์หยุดมือที่กำลังจัดวางจานสีดำสนิทลงบนเคาน์เตอร์สเตนเลส เขากวาดสายตามองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูทางเข้าอยู่ คีย์… เจ้าของอาณาจักรอาหารที่ใครต่างก็หวาดกลัว เดินเข้ามาใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่แฝงความดุดัน บอสหนุ่มก้มลงมองจานอาหารตรงหน้าด้วยสายตาที่เหมือนกำลังอ่านความผิดพลาดในตำราเรียน “ผมใช้เวลาเตรียมซอสนี้สามชั่วโมงครับคุณคีย์” เรย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท ทว่าดวงตาที่จ้องมองกลับไปนั้นเต็มไปด้วยไฟแห่งการโต้กลับ “ถ้าคุณมองว่ามันจืด นั่นอาจจะเป็นเพราะลิ้นของคุณกำลังมีปัญหากับความละเอียดอ่อน หรือไม่ก็… คุณแค่ต้องการหาเรื่องตำหนิเพื่อสร้างอำนาจบารมี” มุมปากของคีย์กระตุกขึ้นเล็กน้อย มันไม่ใช่รอยยิ้ม แต่มันคือการเยาะเย้ยที่ชวนให้เลือดในกายคนฟังเดือดพล่าน เขายื่นมือเรียวยาวไปหยิบช้อนคันเล็กขึ้นมาตักซอสขึ้นชิมอย่างใจเย็น ท่าทางนิ่งสงบของเขายิ่งทำให้บรรยากาศในครัวอึดอัดจนมินอาที่ยืนอยู่มุมห้องแทบจะกลั้นหายใจ “สามชั่วโมงสำหรับรสชาติที่เหมือนน้ำล้างจาน?” คีย์วางช้อนลงเสียงดังเคร้ง ก่อนจะก้าวประชิดตัวเรย์จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “เชฟที่เอาแต่เถียงด้วยทิฐิ คือเชฟที่ไม่มีวันไปถึงจุดสูงสุด ผมจ้างคุณมาเพื่อทำอาหาร ไม่ใช่มาเพื่อตั้งคำถามกับความพึงพอใจของเจ้าของร้าน” เรย์ไม่ถอยหนี แม้ส่วนสูงของเขาจะน้อยกว่า แต่แววตาของเขากลับคมกริบไม่แพ้มีดเชฟในมือ “ถ้าความพึงพอใจของคุณหมายถึงการทำลายความคิดสร้างสรรค์ของลูกน้อง งั้นร้านนี้ก็คงไม่ได้เป็นจุดสูงสุดอย่างที่คุณว่าหรอกครับ มันเป็นแค่คุกที่ถูกตกแต่งด้วยอาหารหรูๆ เท่านั้น” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันต่างออกไป มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิต มินอารีบพุ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนก่อนที่สงครามเย็นจะกลายเป็นสงครามจริงๆ “ใจเย็นก่อนนะเรย์… บอสครับ คือว่าเรย์เขาก็แค่ตั้งใจมากไปหน่อย” มินอาพยายามส่งสายตาขอร้องเพื่อนสนิท แต่เรย์กลับไม่สนใจ คีย์ปรายตามองมินอาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่เรย์ เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของเชฟหนุ่ม เรย์สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวชายคนนี้ แต่มันกลับมีความรู้สึกบางอย่าง… ความรู้สึกที่ทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะโดยไม่รู้ตัว “เก่งนักใช่ไหม?” คีย์กระซิบเสียงต่ำ “งั้นพิสูจน์ให้ผมเห็นสิ ในเมื่อคุณมั่นใจในฝีมือตัวเองขนาดนั้น เรามาทำข้อตกลงกัน” เรย์เลิกคิ้วขึ้น “ข้อตกลงอะไรครับ?” “คืนนี้ หลังครัวปิด ผมจะให้โจทย์คุณหนึ่งอย่าง ถ้าคุณทำสิ่งที่ผมพอใจไม่ได้ คุณต้องยอมรับการลงโทษที่ผมเป็นคนกำหนด แต่ถ้าคุณทำได้…” คีย์เว้นจังหวะ สายตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ “ผมจะให้คุณเป็นคนคุมเมนูในงานเปิดตัวสาขาใหม่ทั้งหมด โดยที่ผมจะไม่ก้าวก่ายแม้แต่คำเดียว” “ข้อเสนอที่น่าสนใจครับ” เรย์เหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย “แต่ผมมีเงื่อนไขเดียว ถ้าผมชนะ คุณต้องยอมรับว่าฝีมือคุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินผมในฐานะเชฟอีกต่อไป” “ตกลง” คีย์ตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล เขาขยับถอยห่างแล้วหมุนตัวเดินไปที่ทางออก ก่อนจะหยุดชะงักที่หน้าประตูแล้วหันกลับมา “อย่าลืมเตรียมตัวให้พร้อมล่ะ เพราะผมไม่มีทางใจดีกับคนโอหัง” บอสหนุ่มเดินจากไป ทิ้งให้เรย์ยืนกำมีดในมือแน่นด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน มินอาถอนหายใจยาวพลางเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อน “แกบ้าไปแล้วเรย์! รู้ไหมว่าบอสคีย์น่ะเขี้ยวกว่าที่แกเห็นเยอะ เขาเคยไล่เชฟระดับมิชลินสตาร์ออกเพียงเพราะทำซุปเค็มไปนิดเดียวมาแล้วนะ!” “ฉันไม่ได้ทำพลาด มินอา” เรย์ตอบพลางจ้องมองถ้วยซอสที่ถูกวิจารณ์ “รสชาติของฉันไม่มีวันพลาด สิ่งที่ผิดคือมาตรฐานที่เขากำหนดไว้ในใจต่างหาก” ค่ำคืนนั้น หลังห้องครัวที่เคยคึกคักเหลือเพียงความเงียบ เรย์ยืนเตรียมวัตถุดิบอยู่ในมุมหนึ่งของเคาน์เตอร์ เขาหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาด้วยความมุ่งมั่น แต่จู่ๆ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เขาไม่ได้หันไปมองเพราะรู้ดีว่าใครกำลังก้าวเข้ามา แสงไฟในครัวค่อยๆ หรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟเหนือเคาน์เตอร์ คีย์เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังเขาในระยะที่แนบชิดจนแผ่นหลังของเรย์สัมผัสได้ถึงอกกว้างของอีกฝ่าย กลิ่นกายสะอาดๆ ของคีย์เข้าจู่โจมประสาทสัมผัสของเรย์จนเขาเกือบทำมีดหลุดมือ “ทำไมยังไม่เริ่ม?” คีย์เอ่ยถาม เสียงของเขาดูเปลี่ยนไป… มันมีความนุ่มนวลและสั่นพร่าอย่างน่าประหลาด เรย์พยายามคุมสติ “ผมกำลังรอจังหวะครับ คุณมาทำไม? นี่ไม่ใช่เวลาที่บอสควรจะลงมาตรวจงานไม่ใช่เหรอ?” คีย์ไม่ได้ตอบ แต่เขากลับเอื้อมมือมาวางทับบนมือของเรย์ที่กำลังจับมีด นิ้วเรียวยาวของบอสหนุ่มบังคับให้เรย์กดมีดลงบนเนื้อวัวช้าๆ และหนักแน่น ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตทำให้ลมหายใจของเรย์ติดขัดไปชั่วขณะ “ผมไม่ได้มาตรวจงาน” คีย์กระซิบข้างใบหู เรย์ขนลุกซู่ไปทั้งตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงปลายจมูกของชายหนุ่มที่เฉียดผ่านพวงแก้ม “ผมมาดูว่า… คนที่กล้าท้าทายผม จะมีปฏิกิริยายังไง เมื่ออยู่ต่อหน้าความจริงที่ว่าคุณไม่อาจหลบเลี่ยงแรงดึงดูดของผมได้เลย” เรย์ตัวแข็งทื่อ เขาพยายามจะดึงมือออกแต่คีย์กลับจับไว้แน่นขึ้น ก่อนที่บอสหนุ่มจะเอียงหน้ามาประชิดริมฝีปากของเขาจนแทบสัมผัสกัน “และอีกอย่าง… ผมลืมบอกไปว่าเมนูที่ผมอยากกินคืนนี้ ไม่ใช่อาหารในจาน” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูครัว พร้อมกับแสงไฟที่สว่างวาบขึ้นกะทันหัน เรย์และคีย์ผละออกจากกันแทบไม่ทัน เมื่อร่างของมินอาที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาเพื่อหยิบของลืมไว้ ยืนอ้าปากค้างมองภาพที่ทั้งคู่เพิ่งจะแยกตัวออกจากกันในระยะที่ชวนเข้าใจผิดที่สุด “บอส… เรย์? พวกคุณ… กำลังทำอะไรกันอยู่คะ?!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนในครัวนี้นะครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับจะพาไปพบกับความเข้มข้นยิ่งกว่านี้ในตอนหน้าครับ