ฟื้นตื่นในกองขยะ

"ถ้ามันยังไม่ตาย ก็ลากไปทิ้งที่ท้ายหมู่บ้านเสีย อย่าให้เสนียดจัญไรในตัวมันมาแปดเปื้อนเรือนหลักของเรา!" เสียงแหลมสูงของหญิงวัยกลางคนดังก้องบาดลึกเข้าสู่โสตประสาทของหลินฟาง ความรู้สึกแรกที่เธอสัมผัสได้ไม่ใช่แสงแดด แต่เป็นกลิ่นสาบสางของขยะเปียกและความเย็นเยียบที่กัดกินไปถึงกระดูกสันหลัง เธอพยายามจะลืมตา แต่เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนตะกั่ว ร่างกายซีกซ้ายปวดร้าวเหมือนถูกรถบรรทุกสิบล้อทับซ้ำๆ "แม่คะ... แต่ถ้าพี่สะใภ้ตายตอนนี้ ชาวบ้านจะนินทาเราได้นะคะว่าใช้งานเขาจนตาย" เสียงเล็กแหลมอีกเสียงแทรกขึ้นมา เจือด้วยความสะใจที่ซ่อนไม่มิด "นินทาเรอะ? ก็แค่สะใภ้ที่ลูกชายฉันซื้อมาด้วยเงินไม่กี่หยวน! ทำงานทำการไม่ได้ กินเปลืองข้าวสารทุกวัน ถ้าตายก็นับว่าทำบุญล้างซวย!" แรงกระชากที่ไหล่ทำให้ร่างของหลินฟางไถลไปกับพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษแก้วและสิ่งปฏิกูล ความเจ็บปวดกระตุ้นให้สัญชาตญาณนักสู้ของ 'เชฟมือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ 21' ตื่นขึ้น เธอไม่ได้ตายจากอุบัติเหตุเครื่องบินตกในงานกาล่าดินเนอร์หรูหราอย่างที่ควรจะเป็น แต่นี่คือที่ไหน? ร่างกายที่ผอมแห้งจนหนังติดกระดูกนี่เป็นของใคร? เมื่อขบวนการลากร่างเธอมาถึงกองขยะท้ายหมู่บ้านแล้วจากไป หลินฟางก็ใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันตัวเองขึ้นพิงกับกำแพงดินที่ผุพัง เธอหอบหายใจรวยริน ลมหายใจนั้นร้อนผ่าวเหมือนมีไฟสุมอยู่ในอก ความหิวโหยกัดกินกระเพาะจนแทบจะย่อยสลายตัวเอง 'นี่เรา... ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของยัยขี้โรคที่ถูกทิ้งงั้นรึ?' สมองของเธอเริ่มประมวลผลข้อมูลที่ไหลบ่าเข้ามา ความทรงจำของร่างนี้ช่างน่าสมเพชนัก หลินฟางคนเดิมเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกครอบครัวสามี 'โจวซื่อเฉิน' กดขี่ข่มเหงราวกับทาส เพราะสามีไปราชการทหารนานนับปี ทิ้งเธอไว้กับแม่ผัวและน้องสะใภ้ที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อทุกหยาดหยด ทันใดนั้น ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นผ่านปลายนิ้ว ความเย็นวาบดุจน้ำแข็งไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง ก่อนจะปรากฏแสงสีทองจางๆ ขึ้นเบื้องหน้าสายตาที่พร่ามัว [ระบบคลังแสงอาหารระดับเทพเปิดใช้งาน...] [ตรวจพบสภาวะวิกฤต: สารอาหารในร่างกายต่ำกว่าเกณฑ์ 95%] [รางวัลสำหรับผู้เริ่มต้น: ยาฟื้นฟูพลังงานระดับ 1 และน้ำซุปสมุนไพรสูตรลับจากครัวจักรพรรดิ] กลิ่นหอมกรุ่นที่ไม่อาจนิยามได้ลอยอบอวลขึ้นมากลางอากาศในทันที กลิ่นของเนื้อตุ๋นที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศที่กระตุ้นต่อมน้ำลายอย่างรุนแรง มันไม่ใช่กลิ่นอาหารทั่วไป แต่มันคือศาสตร์แห่งรสสัมผัสที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี! หลินฟางกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น เธอหยิบถ้วยน้ำซุปที่ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าขึ้นมาดื่ม รสชาติกลมกล่อมไหลผ่านลำคอราวกับธารน้ำทิพย์ พละกำลังที่เคยเหือดหายเริ่มกลับคืนมา กล้ามเนื้อที่อ่อนแรงเริ่มมีความรู้สึก เธอปาดคราบเลือดที่มุมปาก ดวงตาคมกริบดุจใบมีดจ้องมองไปยังทิศทางของบ้านตระกูลโจว "คิดจะฆ่าฉันทิ้งเพื่อล้างซวยงั้นรึ? ได้... ในเมื่อพวกเธออยากให้ฉันเป็นผี ฉันก็จะทำให้พวกเธอรู้ว่าผีที่ทำอาหารเป็นและมีสมองอย่างฉัน มันน่ากลัวกว่าความตายแค่ไหน" หลินฟางยันกายลุกขึ้นยืน ร่างกายที่เคยผอมโซเริ่มปรับสภาพด้วยพลังจากมิติลับ เธอไม่ได้เดินกลับไปอย่างอ่อนแอ แต่เดินด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและกลยุทธ์ ขณะที่เธอเดินก้าวพ้นจากเขตทิ้งขยะ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและจังหวะการเดินที่เป็นระเบียบดุจทหารผ่านศึกก็ดังสะท้อนมาแต่ไกล เงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารที่เปรอะเปื้อนฝุ่นดินหยุดยืนขวางหน้าเธอเอาไว้ ดวงตาของเขาคมดุและเย็นชา แต่เมื่อจ้องมองมาที่เธอ แววตานั้นกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง "หลินฟาง? เจ้า... ยังไม่ตาย?" เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นเครือ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยออกมาจากตัวเธอ กลิ่นหอมที่ทำให้หัวใจที่ด้านชาของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือมาแตะตัวเธอ เสียงกรีดร้องของแม่ผัวที่วิ่งตามมาพร้อมไม้หน้าสามก็ดังลั่นขึ้น "ไอ้ลูกทรพี! แกอย่าไปยุ่งกับมัน! วันนี้แหละ ข้าจะตีให้มันตายคามือ ให้มันเป็นผีเฝ้าขยะสมใจ!" หลินฟางยกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นเยียบ เธอหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนนิ่งค้าง ก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังถึงกับขนลุกชัน "สามีคะ... ถ้าคุณไม่ฟาดฟันพวกที่ทำร้ายภรรยาคุณให้ราบคาบตั้งแต่วันนี้ คืนนี้อย่าหวังเลยว่าจะได้เห็นอาหารอร่อยๆ ในจานของคุณอีกตลอดชีวิต... ว่าแต่... วันนี้คุณอยากลองชิม 'กับดัก' ของฉันสักหน่อยไหมล่ะคะ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเริ่มต้นการแก้แค้นสุดแซ่บของหลินฟางนะคะ!