ออกซิเจนหกนาที

เสียงคำรามต่ำทุ้มของแผงวงจรระบายความร้อนระดับสามดังก้องลอดผ่านกะโหลกศีรษะ มันไม่ใช่เสียงเครื่องจักรกลที่ทำงานตามปกติ แต่เป็นเสียงครางหอบสะท้านของโลหะที่กำลังถูกบีบอัดด้วยแรงดันมหาศาลจากภายนอกสถานีอวกาศเนบิวลา-เก้า เอเลียส วอล์คเกอร์ ไม่ได้สนใจเสียงเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีสนิมของเขา นิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือกันความร้อนขาดวิ่นกำลังคีบประแจควอนตัมเข้าสู่จุดเชื่อมต่อของท่อจ่ายออกซิเจนหลัก เหงื่อกาฬเม็ดโตไหลย้อยตามแนวสันกรามคมคายหยดลงกระทบแผงวงจรจนเกิดเสียง ‘ฉ่า’ เบาๆ ในความเงียบอันกดดันของห้องเครื่องยนต์โซนบี "คุณกำลังทำลายสถิติความไร้ระเบียบของตัวเองนะ วอล์คเกอร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากทางด้านหลัง มันราบเรียบ เย็นเยือก และเปี่ยมด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จจนทำให้กล้ามเนื้อต้นคอของเอเลียสเกร็งกระตุกโดยอัตโนมัติ เอเลียสไม่ได้หันกลับไปทันที เขายังคงหมุนประแจในมืออีกครึ่งรอบจนกระทั่งเสียงสัญญาณเตือนความดันเปลี่ยนเป็นโทนเสียงที่ต่ำลง ค่อยๆ ควบคุมสถานการณ์ให้อยู่ในกรอบวิศวกรรมที่เขาเป็นคนกำหนดเอง ก่อนจะค่อยๆ ถอนหายใจยาวเหยียดแล้วหันไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน ร้อยเอกคาสเซียน วาเลนท์ ยืนสงบนิ่งอยู่ในชุดเครื่องแบบผู้คุมกฎแห่งเนบิวลาสีดำสนิท ไร้รอยยับย่น สะอาดสะอ้านจนตัดกับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าควันและเศษเหล็กของห้องเครื่องอย่างสิ้นเชิง ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองประแจในมือเอเลียสสลับกับรอยต่อท่อส่งออกซิเจนที่เพิ่งถูกเชื่อมด้วยมือเปล่าอย่างรวดเร็วและแม่นยำราวกับเครื่องสแกน "ผมไม่ได้ทำลายสถิติอะไรทั้งนั้นครับ ผู้คุมกฎ" เอเลียสส่งยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ผมแค่กำลังช่วยให้พวกคุณยังมีลมหายใจหายใจเถียงผมอยู่ต่างหาก" "คำสั่งมาตรการฉุกเฉินมาตราที่สี่สิบสองระบุชัดเจนว่า ห้ามมิให้ผู้ใดแตะต้องระบบพยุงชีพส่วนกลางจนกว่าทีมวิศวกรหลวงจะตรวจสอบและอนุมัติ" คาสเซียนก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชิดขึ้นทีละน้อย รองเท้าบูทหนາหนักกระทบพื้นเหล็กเป็นจังหวะสม่ำเสมอและมั่นคง "การที่คุณข้ามขั้นตอนความปลอดภัยระดับศูนย์เช่นนี้ มีโทษจำสถานเดียวในอาณานิคม หรือถ้าจะให้ผมใจดีหน่อย... ก็แค่การตัดสิทธิ์การใช้ออกซิเจนส่วนบุคคลเป็นเวลาสามวัน" "สามวัน?" เอเลียสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ถ้าคุณรอให้ 'ทีมวิศวกรหลวง' ของคุณนั่งรถรางแม่เหล็กมาถึงที่นี่ ป่านนี้ปอดของคนในเขตที่พักอาศัยคงกลายเป็นก้อนหินแข็งไปตั้งแต่เมื่อสิบนาทีที่แล้วแล้วครับ คุณวาเลนท์... กฎของคุณมันสวยหรูดีบนกระดาษ แต่มันใช้ไม่ได้จริงกับเศษเหล็กที่กำลังจะระเบิดตรงหน้า" ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองเหลือเพียงไม่ถึงช่วงแขน กลิ่นอายความเป็นระเบียบและน้ำยาฆ่าเชื้อจากตัวคาสเซียนปะทะเข้ากับกลิ่นไหม้ของโลหะและคราบน้ำมันเครื่องของเอเลียส สองขั้วตรงข้ามที่ถูกบีบอัดให้อยู่ในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ แรงดึงดูดประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในความเงียบงัน—ความดึงดูดระหว่างผู้สร้างที่แหกกฎกับผู้ทำลายที่ยึดติดกับกฎ คาสเซียนไม่ถอยหนี เขาก้มมองรอยเชื่อมที่เอเลียสเพิ่งทำเสร็จด้วยสายตาครุ่นคิด แววตาคมกริบวิเคราะห์ความเสี่ยงทุกตารางมิลลิเมตร ความเฉียบแหลมของวิศวกรหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่สิ่งที่มองข้ามได้ แต่วินัยที่ถูกทำลายลงครั้งแล้วครั้งเล่าต่างหากคือสิ่งที่คาสเซียนต้องกำจัดให้สิ้นซาก "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าระบบศูนย์กลางงั้นรึ วอล์คเกอร์?" คาสเซียนเอ่ยเสียงกระซิบ ร Aณานิคมนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนของคุณ แต่มันถูกค้ำจุนด้วยความแม่นยำและความถูกต้อง ความโกลาหลที่คุณสร้างขึ้นเพื่อโชว์ความเหนือชั้น มันกำลังจะทำให้โครงสร้างทั้งหมดพังทลาย" "ความถูกต้องที่คุณพูดถึงกำลังฆ่าคนช้าๆ นะครับ" เอเลียสขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนเกือบจะชิดกับอกเสื้อของอีกฝ่าย ดวงตาสีสนิมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาเข้มอย่างไร้ความเกรงกลัว "คุณกลัวความโกลาหล เพราะคุณควบคุมมันไม่ได้ แต่รู้ไหมครับ... ทุกครั้งที่ระบบของคุณสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ มนุษยชาติก็ยิ่งถอยหลังลงคลองไปทุกที เราไม่ได้วิวัฒนาการด้วยการเดินตามเส้นตรงหรอกครับท่านผู้คุมกฎ" บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นจนแทบจะจุดประกายไฟได้ ปลายนิ้วของคาสเซียนขยับเข้าใกล้ปืนเลเซอร์ประจำกายที่สะพายอยู่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ แต่ในวินาทีที่ความอดทนของทั้งสองฝ่ายมาถึงขีดจำกัด เสียงสัญญาณเตือนภัยมรณะก็แผดเสียงกรีดร้องขึ้นอีกครั้ง—ไม่ใช่จากระบบระบายอากาศ แต่มาจากแผงควบคุมหลักที่เชื่อมต่อกับภายนอกสถานี *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ แสดงแผนผังของสถานีอวกาศเนบิวลา-เก้าที่กำลังถูกเจาะทะลวงจากภายนอก และสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอไม่ได้ทำมาจากโลหะของอาณานิคม แต่มันคือรหัสผ่านส่วนตัวระดับผู้ดูแลสูงสุด—รหัสผ่านที่ถูกเข้ารหัสด้วยลายนิ้วมือของคาสเซียน วาเลนท์ เอง คาสเซียนชะงัก สีหน้าเคร่งขรึมเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงในเสี้ยววินาที เอเลียสลดมือลงจากประแจ มุมปากที่เคยแย้มยิ้มเยาะหยันกลับราบเรียบลงอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบหันกลับไปมองหน้าจอ แล้วจึงเลื่อนกลับมามองหน้าชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีดำสนิทที่ยืนอยู่ตรงหน้า "ดูเหมือนว่า..." เอเลียสกระซิบเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มจางๆ กลับมาแต้มที่มุมปากอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยความสงสัยที่เฉียบคม "คนที่แหกกฎไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวสินะครับ... ผู้คุมกฎ" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความมืดมิดและห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างนี้ด้วยกันนะครับ