ระบบผีหลอกกับคนไม่หลอกผี

กลิ่นอับของความตายไม่ได้หอมหวานเหมือนดอกไม้พิษในวรรณกรรมราคาถูก มันคาวคลุ้งไปด้วยสนิมเหล็กและกลิ่นเน่าเฟะของไขมันมนุษย์ที่ถูกความร้อนแผดเผาจนระเหย รินทร์สำลักเอาอากาศเย็นเยียบเข้าปอดเฮือกใหญ่ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านจนข้อกระดูกลั่นกรอบ ความเจ็บปวดจากการถูกแรงกระแทกมหาศาลเมื่อครู่ยังคงตกค้างอยู่ตามปลายประสาท ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าความเจ็บกาย คือความเงียบงันที่ผิดปกติของห้องพักหมายเลข 404 รอบตัวเขา เศษปูนและฝุ่นผงจากการพังทลายของผนังห้องลอยฟุ้งเป็นละอองระยิบระยับใต้แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ประตูห้องน้ำที่เคยปิดสนิท บัดนี้ถูกแรงกระแทกปริศนาจนหลุดออกจากวงกบ บานพับบิดเบี้ยวราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นฉีกกระชาก และที่สำคัญที่สุด... รอยเลือดสีดำคล้ำที่เคยไหลย้อยเป็นทางยาวบนวอลเปเปอร์ลายดอกไม้ บัดนี้มันกำลังไหลย้อนศร เด็กหนุ่มวัยสิบเก้าปีขยับตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เขาใช้มือข้างหนึ่งยันพื้นกระเบื้องที่เย็นเฉียบ ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองไปรอบห้องด้วยความสุขุม แม้หัวใจจะเต้นโครมครามราวกับกลองศึก แต่สีหน้าของเขากลับเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของความตื่นตระหนกจนเกินงาม สำหรับคนที่มีสัมผัสพิเศษและมักจะดึงดูดเรื่องซวยๆ มาตั้งแต่เด็ก การเอาชีวิตรอดจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องใหม่เสียทีเดียว "เกือบไปแล้ว... ถ้าหลบไม่พ้นเสี้ยววินาทีนั้น หัวคงหลุดออกจากบ่าไปเดินเล่นกับเจ้าตัวข้างนอกนั่นจริงๆ สินะครับ" รินทร์พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางปัดเศษฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างใจเย็น เขาสรุปสถานการณ์ในหัวอย่างรวดเร็ว เหตุการณ์ระเบิดทางวิญญาณเมื่อครู่เกิดจากการปลุกสัญชาตญาณไสยเวทระดับต่ำของอาคารหลังนี้เพื่อกลืนกินวิญญาณของผู้พักอาศัย และเขาก็คือเป้าหมายหลัก เนื่องจากดวงชะตาที่พอดิบพอดีกับวันแรมสิบห้าค่ำ ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกนั้น จู่ๆ อากาศเบื้องหน้าของรินทร์ก็บิดเบี้ยวเป็นคลื่นระลอกน้ำ แสงสีฟ้าจางๆ พวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับเสียงกังวานคล้ายโลหะกระทบกันดัง *ติ๊ง!* [ตรวจพบสภาวะเฉียดตายและอัตราการรอดชีวิต 0.01%] [ระบบบันทึกคดีมรณะ (Mortal Case Record System) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ] [โฮสต์: รินทร์ / อาชีพเริ่มต้น: ผู้สังเกตการณ์ไร้ชื่อ / เลเวล: 1] [เงื่อนไขการเปิดใช้งาน: เผชิญหน้ากับอาถรรพ์ระดับ F ขึ้นไป และรอดชีวิตด้วยสติสัมปชัญญะสมบูรณ์] รินทร์กะพริบตาปริบๆ เขาจ้องมองหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศราวกับมันเป็นเรื่องปกติธรรมดาในชีวิตประจำวัน เด็กหนุ่มเอียงคอมองเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด "ระบบเหรอครับ? นี่ผมหลุดเข้ามาอยู่ในนิยายแฟนตาซีเกรดบี หรือว่าสารเคมีในห้องน้ำมันระเหยจนทำลายเซลล์สมองส่วนการรับรู้ของผมกันแน่" [คำเตือน: นี่ไม่ใช่ภาพหลอน โฮสต์กรุณาอย่าใช้ความคิดดูถูกระบบ มิฉะนั้นบทลงโทษระดับ 'วิญญาณหลุดร่างรอบสอง' จะทำงานทันที] เสียงราบเรียบไร้อารมณ์ดังขึ้นในหัวของรินทร์ พร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่กระพริบเตือนอยู่ตรงหน้า ทำให้เด็กหนุ่มมุมปากกระตุกเล็กน้อยอย่างนึกขัน อย่างน้อยที่สุด เจ้าสิ่งนี้ก็ยังรู้จักขู่ตอบโต้ แสดงว่ามันมีปัญญาประดิษฐ์ระดับหนึ่ง หรือไม่ก็มีวิญญาณโบราณสักตนสิงสถิตอยู่เบื้องหลังระบบนี้ รินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการหายใจ เขารู้ดีว่าการโต้เถียงกับสิ่งเหนือธรรมชาติในตอนนี้มีแต่จะเสียเวลาอันมีค่า ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าต่างอินเทอร์เฟซที่ขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นรายละเอียดต่างๆ ที่ถูกจัดหมวดหมู่ไว้อย่างเป็นระเบียบ [หน้าต่างสถานะตัวละคร] - ชื่อ: รินทร์ - อายุ: 19 ปี - พลังวิญญาณพื้นฐาน: 15 หน่วย (ต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานเล็กน้อย แต่มีความบริสุทธิ์สูง) - ทักษะติดตัว: [สายตาเฉียบคม (Lv.1)] - มองเห็นจุดอ่อนและร่องรอยอาถรรพ์ที่ซ่อนเร้น, [จิตนิ่งสงบ (Lv.1)] - ลดอัตราการตื่นตระหนกต่อหน้าสิ่งลี้ลับ - แต้มคดีที่ไขได้: 0 แต้ม "มีระบบแบบนี้แสดงว่าชีวิตหลังจากนี้คงไม่สงบสุขไปจนวันตายแน่ๆ" รินทร์ถอนหายใจยาวเหยียด ใบหน้าฉายแววระอาใจอย่างไม่ปิดบัง "ผมแค่อยากเป็นนักศึกษาธรรมดาๆ ที่ใช้ชีวิตอ่านหนังสือในห้องสมุดเงียบๆ ทำไมสวรรค์ถึงชอบส่งงานพาร์ทไทม์ปราบผีมาให้ผมทำฟรีๆ โดยไม่มีค่าจ้างล่ะครับเนี่ย" [โฮสต์โปรดทราบ การทำหน้าที่ผู้บันทึกคดีมรณะจะได้รับผลตอบแทนเป็น 'แต้มวิญญาณ' ซึ่งสามารถนำไปแลกเปลี่ยนเป็นทักษะไสยเวท อาวุธอาคม หรือแม้แต่อายุขัยที่เพิ่มขึ้น] "อายุขัยเพิ่มขึ้นเหรอครับ... ข้อเสนอนี้ฟังดูเข้าท่าดีทีเดียว" รินทร์หรี่ตามองตัวเลขศูนย์ใหญ่ๆ บนหน้าจอ ความสนใจของเขาถูกดึงดูดทันที "งั้นช่วยบอกหน่อยได้ไหมครับว่า คดีแรกที่ผมต้องบันทึกคืออะไร เจ้าของห้องน้ำที่พังนี่ หรือว่าไอ้ตัวที่กำลังแอบมองเราจากรอยแยกของกำแพงตรงนั้นกันแน่?" สิ้นคำพูดของรินทร์ อุณหภูมิภายในห้อง 404 ก็ลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เงาสกปรกสีดำทะมึนค่อยๆ เอ่อล้นออกมาจากรอยร้าวของผนัง มันบิดเบี้ยว ไร้รูปทรง และส่งเสียงกรีดแหลมเล็กบาดแก้วหู เสียงนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายและกลิ่นอายความตายที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม ทว่า รินทร์กลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขากลับยกมือขึ้นดันกรอบแว่น นัยน์ตาคู่นั้นพินิจพิเคราะห์เงาดำตรงหน้าด้วยความสนใจใคร่รู้ ราวกับกำลังมองดูแมลงหายากใต้กล้องจุลทรรศน์ [ตรวจพบเป้าหมาย: วิญญาณอาฆาตเร่ร่อน (ระดับ E)] [เงื่อนไขการเคลียร์: บันทึกสาเหตุการตายและชำระล้างความแค้น] [ของรางวัล: 100 แต้มวิญญาณ, ปลดล็อกทักษะ [ยันต์กระดาษเบื้องต้น]] หน้าต่างแจ้งเตือนสีทองแดงสว่างวาบขึ้นมาทับซ้อนกับบรรยากาศอันน่าสยดสยอง รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายื่นมือขวาไปข้างหน้าอย่างใจเย็น นิ้วเรียวยาวสะบัดออกเล็กน้อยราวกับกำลังเตรียมตัวเล่นเปียโน "ระดับ E สินะครับ... งั้นก็คงต้องรบกวนคุณผีช่วยให้ความร่วมมือในการสัมภาษณ์สักเล็กน้อยแล้วล่ะครับ" เขาก้าวเข้าไปหาเงาดำนั้นอย่างมั่นใจ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ดังสนั่นหวั่นไหว รินทร์รู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของเส้นทางอันยาวไกลและอันตราย เส้นทางที่เขาอาจจะต้องแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่มี แต่ก่อนที่รินทร์จะได้ก้าวเท้าไปถึงตัววิญญาณอาฆาต บานประตูห้องพักที่พังเสียหายไปแล้วครึ่งหนึ่งก็ถูกเตะกระเด็นหลุดออกเป็นชิ้นๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับกลิ่นอายพลังไสยเวทอันรุนแรงที่กดทับจนวิญญาณระดับ E ถึงกับสั่นสะท้านและถอยร่น ร่างเพรียวระหงในชุดเสื้อคลุมสีเข้มก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของรินทร์ เส้นผมสีดำสนิทรวบเป็นหางม้าสูง ดวงตาคมปลาบกวาดมองสถานการณ์ในห้องแวบเดียว ก่อนจะหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มแว่นผู้ยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางดงอาถรรพ์ อาจารย์จันทร์เจ้าหรี่ตามองรินทร์ด้วยแววตาซับซ้อน มุมปากเรียวสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย "เด็กน้อย... เธอมาทำอะไรแถวนี้? รู้ไหมว่าสถานที่แห่งนี้มันไม่ใช่ที่สำหรับเด็กที่ยังเช็ดก้นไม่สะอาดมาเดินเล่นตอนตีสอง" น้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอารินทร์ต้องเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างประหลาดใจ ยังไม่ทันที่รินทร์จะทันได้เอ่ยปากตอบโต้ เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่แตกต่างออกไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง [คำเตือนเร่งด่วน! ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติ [อาจารย์จันทร์เจ้า]] [ระบบกำลังคำนวณอัตราการรอดชีวิต... 0.00%] [ข้อเสนอพิเศษจากระบบ: จงกอดขาขอร้องชีวิต หรือเตรียมตัวไปเกิดใหม่ ณ บัดนี้!] รินทร์นิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาหลังกรอบแว่นกะพริบปริบๆ เมื่อมองสลับระหว่างหน้าต่างระบบสีแดงเถือกกับหญิงสาวลึกลับผู้เพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวแรกไปกับความวุ่นวายครั้งนี้ด้วยกันนะครับ *เข็มทิศมองวิญญาณ*